All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 291 - Chapter 300

"แล้วผมจะอธิบายให้คุณฟัง บนรถแล้วกันนะครับ" ผู้กองฐานัตถ์บอก ก่อนจะคว้าอาวุธคู่กายและกุญแจรถตรงดิ่งไปที่รถคันเก่งของตัวเอง โดยมีเวนิตาติดสอยห้อยตามไปด้วย แม้ว่าอีกฝ่ายจะยื่นหนังสือลาออกไปแล้ว ทว่าเธอก็ยังมีสัญชาตญาณในการเป็นตำรวจอยู่ดี ไม่ว่ายังไงก็เปลี่ยนตัวตนของเธอไม่ได้ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็มาถึงสถานที่ที่ถูกรับแจ้งว่ามีวัตถุต้องสงสัย เวนิตาและฐานัตถ์ลงจากรถเพื่อเข้าไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ หลังจากที่สถานการณ์ตรงนั้นเริ่มที่จะคลี่คลายและปลอดภัยจากวัตถุต้องสงสัย ตามที่ได้รับการข่มขู่แล้ว"ขออนุญาตครับผู้กอง ท่านผู้กำกับมีคำสั่งให้เจ้าหน้าที่กันคนออกจากพื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ""โอเค...ดีมาก พวกคุณดูความเรียบร้อยทางนี้ไว้ให้ดีนะ เดี๋ยวผมจะไปที่สถานีรถไฟฟ้าที่อยู่ใกล้กับกองบัญชาการ มีสายแจ้งเข้ามาว่ามันขู่วางระเบิดที่สถานีใกล้เคียงนี้อีกจุด""รับทราบครับ! " หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ตรงดิ่งมายังอีกสถานที่หนึ่ง ซึ่งเป็นอีกจุดที่มีความเสี่ยงที่จะเกิดเหตุการณ์วางระเบิด เพราะอยู่ใกล้กับสถานที่ราชการอย่างกองบัญชาการตำรวจสืบสวนกลาง และหน่วยงานของเขาพอดี"คุณรอผมอยู่แถวนี้นะ อย่าไปไหนเด็ดขาด เดี๋

“นั่นมัน...นายชาร์ปนี่!” เวนิตาครุ่นคิดถึงคำพูดที่นิคพูดเตือน เรื่องเจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันและปราบปรามรวมถึงเรื่องที่ผู้กองฐานัตถ์เล่าให้ฟังบนรถว่า ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาทางหน่วยได้รับจดหมายข่มขู่จากทางอีเมล์ปริศนา และถ้าหากว่าจะมีใครที่คิดแผลงๆ ก็อาจจะเป็นผู้ชายคนนี้ ที่พึ่งสูญเสียน้องสาวไปเมื่อเดือนก่อน จากการวิสามัญของผู้หมวดนลินเจ้าหน้าที่ป้องกันและปราบปรามกรมตำรวจสืบสวนกลาง“ชาร์ป! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เวนิตาสั่งเสียงเข้มขณะที่วิ่งตามร่างสูงใหญ่ที่สวมหมวกแก๊ป เดินดิ่งผ่านสถานีรถไฟฟ้าสถานีที่ได้รับคำขู่ไปยังอีกสถานีหนึ่ง เวนิตาวิ่งตาม ทว่ากลับมีสายโทรเข้ามาจากผู้กองหนุ่ม(เว...คุณอยู่ที่ไหน ตอนนี้ผมกำลังจะกลับไปที่รถ)“ผู้กอง...ฉันรู้แล้วนะคะ ว่าใครเป็นตัวการ”(เว...เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ใครที่เป็นตัวการ)“ชาร์ปค่ะผู้กอง ฉันเห็นเขาที่นี่ แล้วนิคก็เป็นคนโทรมาหาฉันเอง บอกให้ฉันเตือนพวกของคุณ ชาร์ปเขาโกรธแค้นที่เจนน้องสาวของเขาตาย เพราะฝีมือของเจ้าหน้าที่สืบสวน เขาไม่ได้แค่ขู่ แต่ว่าเขาจะเอาชีวิตพวกคุณด้วย”(คุณว่าไงนะ ถ้างั้นหมวดนลินก็กำลังตกอยู่ในอันตราย)“ไม่ใช่แค่หมวดนลินนะคะ แต่

"พวกคุณกระจายกำลังพาคนออกไปจากบริเวณให้เร็วที่สุด แล้วก็พาแม่เด็กออกไปด้วย""รับทราบ! ""ปฏิบัติ! ""เชิญครับ...ทางเจ้าหน้าที่จะได้ปฏิบัติงานกันได้อย่างสะดวก" หมวดภัทรบอกกับผู้เป็นมารดาของเด็กหญิงคนดังกล่าว ทว่าเธอกลับส่ายหน้าไปมาอย่างปฏิเสธ"ไม่ค่ะ...ไม่ฉันจะอยู่กับลูก คุณตำรวจช่วยลูกฉันด้วยนะคะ ช่วยลูกฉันด้วย" เธอว่า เมื่อเป็นเช่นนั้น หัวหน้าทีมจึงเดินเข้าไปหา ก่อนจะพูดกับเธอว่า"ตกลงครับ...คุณแม่ช่วยใจเย็นๆ ก่อน ลูกสาวคุณจะปลอดภัย...ไว้ใจผม พวกเรากำลังจะพาคุณออกไปจากที่นี่ และผมรับปากจะพาหนูน้อยคนนี้ออกไปให้ได้ ด้วยเกียรติของเจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนกลาง ผมเอาเกียรติของผมเป็นประกัน...เชื่อมั่นในเจ้าหน้าที่อย่างเราเถอะนะครับ""หม่ามี๊...แงๆ ๆ หม่ามี๊ๆ แง..." เด็กหญิงที่ตื่นขึ้นเริ่มส่งเสียงร้องงอแง ผู้เป็นมารดาทนไม่ได้วิ่งไปเกาะที่ข้างกระจกรถ"ลูกจ๋า...แม่อยู่นี่แล้ว ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแม่อยู่ตรงนี้ เดี๋ยวคุณตำรวจเขาจะช่วยเรา อย่าร้องนะจ๊ะ...อย่าร้อง" เธอปลอบลูกน้อยก่อนจะหันมาสบตากับผู้กองหนุ่มเจ้าของใบหน้าอันหล่อเหลา"ฝากด้วย...ฉันไว้ใจคุณนะคะคุณตำรวจ" เธอบอก ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าเ

"ส่งก็โง่สิวะ ไอ้ลูกเมื่อกี้ ฉันแค่ขู่เท่านั้น แต่พอไอ้เจ้าหน้าที่สืบสวนหน้าโง่พวกนั้นมันเข้ามาติดกับ กูจะกดรีโมทให้แม่งตายยกโขลงเลยคอยดู ตู้ม ตู้ม ตู้ม สะใจโว้ย! ""หุบปาก...แกมันก็แค่ไอ้หมาลอบกัด อย่างแก...มันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด ดีแล้วที่เจนชิงตายไปซะก่อน เพราะเธอคงจะรู้สึกอับอาย ถ้าต้องมาเห็นพี่ชายตัวเอง ทำอะไรที่มันโง่ๆ แบบนี้" เวนิตาตามมาสบทบกับรามิล แล้วจ่อปืนมายังเบื้องหลังของชาร์ป เขาหันกลับไปมองเธอเพียงเสี้ยวหน้า แล้วหันกลับมามองหน้ารามิลพลางพูด"หุบปากไปเลยนังหน้าสวย...แกนี่มันปากดีกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยว่ะ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ว่าไอ้ระเบิดอีกลูกมันอยู่ใต้ท้องรถของผัวแกไง แต่...ไม่ต้องกลัวหรอกนะ มันไม่ใช่ระเบิดเวลา ฉันแค่ติดนาฬิกาเอาไว้เล่นๆ แค่นั้น ของจริงมันอยู่ตรงนี้" ชาร์ปพูดพลางชูรีโมทคอนโทรลที่ใช้ควบคุมระเบิดชนิดแสวงเครื่องเอาไว้ในมือ โดยอาศัยชุดควบคุมที่สามารถจะกดระเบิดในตอนไหนก็ได้ที่เขาอยากจะทำลายล้างทุกสิ่งที่อยู่บริเวณนี้"เพียงแค่กริ๊กเดียวเท่านั้น...หัวพวกมันก็กระจุยกันหมดแล้ว" ชาร์ปว่าก่อนจะหัวเราะเยาะเย้ยออกมาราวกับคนเสียสติ"ไอ้บ้า...แกมันโรคจิตชัดๆ " เวนิตาง้างไกปืน

"เรียกรถพยายบาลด่วน! หัวหน้าโดนสะเก็ดระเบิด" เสียงร้องตะโกนของผู้หมวดนลิน ดังไปถึงเวนิตาและรามิลที่กำลังตามเข้ามาสมทบ ทว่าคนได้ฟังกลับเท้าตาย เสมือนโลกพลันหยุดเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ เมื่อภาพที่เธอเห็นคือร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวร่างกายเต็มไปด้วยคราบเลือดสีแดงสด"ผู้กอง...ผู้กองฐานัตถ์" หยาดน้ำตารินไหลออกมาอาบข้างแก้มขาวนวลเนียนทั้งสองข้าง ก่อนที่ร่างนั้นจะถูกหามขึ้นเปลเข้าไปในรถฉุกเฉินของโรงพยาบาล ก่อนที่เธอจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย"พี่รามิล...ผู้กอง เวจะไปหาเขา พี่รามิล" เรือนร่างบอบบางหันไปซบกับแผงอกของพี่ชาย ขณะที่มือใหญ่โอบกอดน้องสาวสุดที่รักเอาไว้แน่น"ใจเย็นๆ ยัยเว...ใจเย็นก่อน เดี๋ยวพี่จะพาเธอขับรถตามไปที่โรงพยาบาล ทำใจดีๆ ไว้พี่เชื่อว่าเขาต้องไม่เป็นอะไร" รามิลปลอบประโลมน้องสาวที่กำลังขวัญเสีย"แต่ว่า...พี่รามิล ผู้กองเขา... มันไม่จริงใช่ไหม" เวนิตาร้องไห้โฮ ปล่อยเสียงสะอื้นไห้ออกมาจนสุดเสียง ท่ามกลางความตื่นตกใจของบรรดาเจ้าหน้าที่ในหน่วยที่ตื่นตระหนกตกใจพอๆ กัน"หัวหน้าเข้าไปเอาอะไร มีใครรู้บ้างว่าเขากลับเข้าไปเอาอะไร" ผู้หมวดหน้าหวานหันไปถามเสียงแข็งใส่จ่าเทพ และหมู่จิน ทว่าก