All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 281 - Chapter 290

315 Chapters

281.Minister Counsellor (อัครราชทูตที่ปรึกษา)​

“สวัสดีครับท่าน”“หน่วยก้านไม่เลว! แถมรูปก็หล่อ ฝีมือดีแบบนี้นี่เอง ลูกผมถึงได้เอ่ยปากชมอยู่บ่อยๆ” ผู้เป็นบิดาหันไปสบตากับภริยาของตน ก่อนจะหันมาจ้องหน้าลูกสาวคนสวยที่เอาแต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น โดยไม่ยอมหันมามองแขกผู้มาเยี่ยมเยือนเลยแม้แต่น้อย แววตาคมของผู้เป็นพ่อลุกวาวโรจน์ขึ้นเมื่อบางสิ่งบางอย่างพลันแล่นเข้ามาในหัว“มีแฟนหรือยังล่ะพ่อคุณ เอาการเอางานดีๆ แบบนี้ ถ้ายังไม่มีผมจะได้แนะนำลูกสาวเพื่อนๆ ทูตด้วยกันให้รู้จักดีไหม สวยๆ น่ารักๆ กันทั้งนั้นเลยนะ” คำพูดของบิดาทำเวนิตาหูผึ่ง แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง สายตาคมกริบของผู้กองฐานัตถ์แฝงไปด้วยรอยยิ้มที่ดูจะฝืน เพราะเขาไม่ได้สนใจสาวๆ ที่ท่านทูตว่ามาเลยสักนิด ในขณะที่รามิลซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เตียงนอนของน้องสาวฉวยโอกาสพูดเสริมขึ้นมาก่อนว่า“ผู้กองเขามีผู้หญิงที่ชอบอยู่แล้วน่ะครับคุณพ่อ หล่อๆ แบบนี้หาไม่ยากหรอกครับ สาวๆ สวยๆ คงพากันต่อคิวเป็นแถวๆ” รามิลว่าจบก็ชำเลืองหางตามองไปที่ร่างบางของน้องสาวที่นั่งนิ่งไม่ฉายแววใดๆ ให้ได้เห็น“งั้นรึ! อยากเห็นหน้าแม่หนูคนนั้นจริงๆ ว่าจะสวยมากอย่างที่พ่อรามิลลูกชายของผมเขาพูดรึเปล่า ถ้างั้นก็เหลือแต่ยัยเวสินะ ท
Read more

282.Minister Counsellor (อัครราชทูตที่ปรึกษา)​

“ถ้างั้นพ่อกับแม่กลับก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมแต่เช้า” ทั้งสองเดินไปหอมหน้าผากเล็กของลูกสาวช่างเอาแต่ใจ ก่อนที่รามิลจะเดินนำท่านทั้งสองคนออกมาจากภายในห้อง ในขณะที่เปลือกตาหวานยังคงปิดสนิท“พอดีพึ่งลงจากเครื่องก็ดิ่งมาโรงพยาบาลทันที ยังไม่ได้พักเลย ผมกับภรรยาขอตัวก่อนนะครับ” บิดาหันไปหาร่างสูงของผู้กองฐานัตถ์ที่ยืนนิ่งอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาฝืนรอยยิ้มออกมาเล็กๆ เพราะรู้สึกสับสนกับคำกล่าวเรื่องคู่ครองของเวนิตาที่ได้ยินได้ฟังจากปากของคนที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นท่านทั้งสองจึงเดินกลับออกไป โดยมีรามิลเป็นผู้ขับรถไปส่ง“เดี๋ยวก่อนครับท่าน!” เรียวขายาวของผู้กองฐานัตถ์จ้ำตามทั้งพ่อและแม่ของเวนิตาไปยังลานจอดรถ ก่อนที่ทั้งสามคนจะหยุดชะงักแล้วหันกลับมามองตามเสียงเรียก“อ้าวผู้กอง...คุณมีอะไรกับผมงั้นรึ” ปริพัตรยกยิ้มมุมปากพลางชำเลืองสายตาไปหาภรรยาและลูกชายของตน“ผม...ผมรักลูกสาวของท่านครับ ผมรักเวนิตา และไม่คิดว่าจะมีใครเหมาะสมกับเธอ เท่าผมอีกแล้ว” ผู้กองฐานัตถ์พูดออกมาอย่างเปิดเผย ขณะที่ยืนอยู่ต่อหน้าทั้งสามคน“ความจริง ผมกับคุณอรลีฬห์นี่ก็รู้มาตั้งนานแล้วนะ รอแต่แค่คุณจะพูดออกมาเท่านั้นเอง” ปริพ
Read more

283.Minister Counsellor (อัครราชทูตที่ปรึกษา)​

"ก็ประตูมันไม่ได้ล็อกผมถึงเปิดเข้ามาได้ มีโรงพยาบาลไหนบ้างครับ ที่เขาต้องล็อกประตูห้องผู้ป่วย" ผู้กองหนุ่มย้อนถามกลับไปพลางยกยิ้มมุมปาก ในขณะที่คนฟังได้ยินแบบนั้นก็แทบจะปรี๊ดแตก"นี่คุณตั้งใจเข้ามากวนประสาทฉันหรือยังไง ออกไปให้พ้นเลยนะ" เวนิตามองค้อน ก่อนจะคว้าสายน้ำเกลือไปจากเขา แต่โชคร้ายที่สายของมันดันไปเกี่ยวกับประตูลูกบิดเข้าทำเธอเกือบจะล้มลง แต่ดีที่อีกฝ่ายเข้ามาคว้าตัวเธอเอาไว้เสียก่อน"ระวังหน่อยสิคุณ" เสียงนุ่มนวลของเขาทำเธอใจสั่นระรัว ในขณะที่ร่างบอบบางตกอยู่ภายใต้อ้อมแขนอันแข็งแกร่งของเขา ทำให้สายตาทั้งสองคู่ประสานกันไปมาโดยอัตโนมัติ แต่อยู่ๆ สายตาคู่คมที่จ้องมองมาที่เธอนั้นถึงกับทำหญิงสาวหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาในทันใด เมื่อรู้ว่าตัวเองกับลังถูกจับจ้อง“ถะถ่ะถอยออกไปค่ะ ฉันจะเข้าห้องน้ำ แล้วก็ออกไปยืนไกลๆ จากหน้าประตูด้วยนะคะ มันเสียมารยาท” เวนิตาคว้าสายน้ำเกลือพร้อมกับผลักไสร่างกายกำยำของเขาให้ไกลห่าง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ขึงขังกับใบหน้าที่แสนจะดื้อรั้น ขณะที่ปรายหางตามองเขาอย่างหงุดหงิดใจ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ชอบมาเสนอหน้าอยู่ได้ ทั้งๆ ที่เธอไม่อยากเห็นหน้าของเขาเอาเสียเลย
Read more

284.Minister Counsellor (อัครราชทูตที่ปรึกษา)​

"ฉันแน่ใจค่ะ" เธอตอบออกมาสั้นๆ"ดูเหมือนว่าคุณจะมั่นใจ ราวกับว่าความทรงจำของคุณไม่ได้หายไปไหนเลย แต่คุณจำทุกสิ่งทุกอย่างได้ดี โดยเฉพาะเรื่องราวระหว่างคุณกับผม" สายตาคู่คมจ้องมองเธออย่างจับสังเกต แต่อีกฝ่ายกลับจ้องตอบ ด้วยสีหน้าและแววตาที่เลิ่กลั่ก ราวกับมีบางอย่างปกปิดอยู่ภายในใจ"เอ่อ...คุณพูดเรื่องอะไร! ฉันจำคุณไม่ได้ก็คือไม่ได้ ต่อให้คุณพูดจาหว่านล้อมยังไง ฉันก็จำคุณไม่ได้อยู่ดี อย่าเสียเวลาเลยค่ะ คุณกลับไปเถอะค่ะ" เวนิตาขมวดคิ้วยุ่งท่าทางไม่ชอบใจ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น"โอเคครับ ผมกลับก็ได้ แต่ว่า... คุณก็ควรที่จะต้องพักผ่อนเยอะๆ ด้วยเหมือนกันนะครับ เพราะว่าผมเป็นห่วง" ใบหน้าหล่อเหลาเข้ามายืนพูดใกล้ๆ ก่อนจะจับไหล่บางทั้งสองข้างกดลงบนเตียงนอน โดยที่อีกฝ่ายพยายามแข็งขืน แต่ก็ยังต้านทานแรงของเขาเอาไว้ไม่ได้"นอนซะนะครับ เพราะว่ายังไงคุณก็ต้องตื่นขึ้นมาเห็นหน้าของผมอยู่ดี นอกซะจากว่าผมจะตาย ถึงตอนนั้น...คุณก็คงจะไม่ได้เห็นหน้าของผมอีกแล้ว" พูดพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเรือนร่างบาง ก่อนจะคว้าปิ่นโตแล้วเดินกลับออกไป เวนิตาได้แต่ลอบมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาไปอย่างใจหาย แววตาแข็งกร้
Read more

285.อพาร์ทเม้นท์คุณป้า

กองบัญชาการตำรวจสืบสวนกลาง กองบังคับการป้องกัน และปราบปราม“หัวหน้าคะ อาทิตย์นี้มีอีเมลส่งมาอีกสองฉบับค่ะ” ผู้หมวดหน้าหวานเข้ามารายงานหัวหน้าทีมของตนด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก เจ้าของใบหน้าหล่อเหลานั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยท่าทางที่เรียบเฉย ทว่านัยน์ตาคมเข้มคู่นั้นกลับฉายแววกังวลอยู่ไม่น้อย“ตรวจสอบอีเมลต้นทางได้หรือเปล่าว่าส่งมาจากที่ไหน” ฝ่ามือแกร่งกำเข้าหากันแน่นบ่งบอกถึงการใช้ความคิดอย่างหนัก เพราะดูเหมือนว่าทางหน่วยกำลังถูกก่อกวนจากผู้ไม่หวังดีตลอดกว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา“กำลังเร่งตรวจสอบค่ะ ยังไงช่วงนี้หัวหน้าต้องระวังตัวเอาไว้ให้มากด้วยนะคะ เพราะไม่รู้ว่าคนที่ส่งมามันแค่ทำสงครามประสาท หรือ คิดจะลงมือทำเรื่องแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ กันแน่” ผู้หมวดนลินพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม เพราะกังวลในเรื่องนี้อยู่เช่นกัน“ไม่ใช่แค่ผมหรอกนะ คุณเองรวมถึงเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ด้วยเหมือนกัน” คำพูดของหัวหน้าทีมที่ดูคล้ายว่าจะเป็นห่วงลูกทีมอย่างเธอนั้น ทำให้คนฟังรู้สึกหัวใจพองโตขึ้นมาเล็กๆ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้ออกจากปากของเขา ทว่าอีกฝ่ายกลับพูดในฐานะหัวหน้าทีมที่มีความเป็นห่วงใยในตัวลูกทีมของเขาท
Read more

286.อพาร์ทเม้นท์คุณป้า

"ขอบคุณมากเลยนะคะ แต่เดี๋ยวเวกลับแท็กซี่เองได้ค่ะ ส่วนเรื่องคุณพ่อกับคุณแม่เวก็จะกลับไปเคลียร์เอง ตอนนี้เวหายดีแล้วอย่าเป็นห่วงกันเลยนะคะ เชิญท่านรองกลับไปทำงานต่อเถอะค่ะ...บาย" เรียวขาเล็กก้าวลงจากรถก่อนหันเพียงเสี้ยวหน้า กลับไปโบกไม้โบกมือร่ำลาพี่ชายสุดที่รัก แล้วเดินขึ้นไปที่หน่วยหลังจากที่ให้เขาขับรถพาเธอไปยื่นหนังสือลาออกที่กองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ และมาส่งเธอที่นี่ตามที่ตกลงกันไว้แล้วก่อนหน้านี้รามิลทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังบางไปอย่างห่วงๆ ทว่าในใจก็คิดว่าเธอช่างเป็นน้องสาวที่สุดแสนจะดื้อรั้นเสียนี่กระไร"ขอบคุณมากนะคะ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างตลอดเวลาที่ผ่านมา" เวนิตาทำความเคารพผู้บังคับบัญชาการหน่วยสืบสวนกลาง กองบังคับการป้องกันและปราบปราม หลังจากที่เข้ามารายงานตัวและแจ้งเรื่องที่เธอยื่นหนังสือลาออก เรียบร้อยแล้ว"จริงๆ คุณควรจะไปขอบคุณเจ้าหน้าที่ในหน่วยผมมากว่า แล้วอีกอย่างคุณเป็นเจ้าหน้าที่ที่ฝีมือดี ซึ่งผมไม่คิดว่าทางกองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์จะยอมเสียคุณไปง่ายๆ " เศรษฐพงศ์พูดกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า หลังจากที่เห็นการแสดงความรับผิดชอบตามที่เธอได้กล่าวไว้ จากการกระ
Read more

287.อพาร์ทเม้นท์คุณป้า

ระหว่างที่เวนิตากำลังจะเดินไปเรียกรถแท็กซี่นั้น เธอก็ได้พบกับร่างกำยำสูงใหญ่ของใครบางคนที่ ยืนกอดอกเสาพิงกำแพงด้านหน้าประตูทางเข้ากองบัญชาการสืบสวนกลางไว้ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม"ใจคอจะไม่บอกผมเลยเหรอครับ ว่าคุณออกจากโรงพยาบาลแล้ว...ผู้กองวีนัส" น้ำเสียงขึงขัง สีหน้าเคร่งเครียดหันมาจ้องมองเรือนกายบางที่กำลังจะเดินผ่านพ้นหน้าประตูรั้วออกไป"ผู้กอง! " เธอเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูตกอกตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะมายืนอยู่ตรงนี้"คุณมาทำอะไรที่นี่ แล้วเข้าไปคุยกับผู้กำกับเศรษฐพงศ์ทำไมครับ" ผู้กองหนุ่มเคลื่อนเข้ามาหา ขณะที่อีกฝ่ายยังคงยื่นนิ่ง"ฉันจะเข้าไปทำไม ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณนี่คะ จะอยากรู้ไปทำไม" เธอว่า พลางกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีโดยไม่ยอมมองหน้าเขาตรงๆ"นี่เราจะพูดกันดีๆ ไม่ได้เลยหรือไงกันครับ" คนตัวสูงกว่าเดินไปหยุดอยู่ตรงเบื้องหน้า เธอปราดมองเขาเพียงครู่เดียวแล้วว่า"เรายังมีอะไรที่ต้องคุยกัน อ้อ! ฉันบอกคุณไปกี่ครั้งแล้ว ว่าเราไม่รู้จักกัน คุณเลิกตอแยฉันจะดีกว่าและต่อให้คุณพยายามจะรื้อฟื้น เรื่องราวในอดีต มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร เชิญคุณกลับไปทำงานต่อเถอะค่ะ ลาก่อนนะคะ" เวนิตาเดินหนีแล
Read more

288.อพาร์ทเม้นท์คุณป้า

เวนิตาเข้าไปรวบตัวมันไว้ได้โดยละม่อม ก่อนจะดันร่างของคนร้ายให้หมอบราบลงกับพื้นแล้วดึงสายเข็มขัดของมันเข้ามารัดข้อมือไว้ทางด้านหลัง พร้อมกับสไลด์หน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วกดโทรตามตำรวจท้องที่เข้ามาเคลียร์สถานการณ์"ขอบใจมากนะจ้ะแม่หนู คิดว่าจะไม่ได้กระเป๋าคืนซะแล้ว...หน้าตาก็สะสวย ผิวพรรณก็ดี๊ดี ทำไมถึงได้วิ่งเร็วอย่างกับเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ แถมยังอัดคนร้ายซะอยู่หมัดขนาดนี้ได้เนี่ย เท่สุดๆ ไปเลย" คำกล่าวของคุณป้าวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของกระเป๋าใบนั้น ทำให้เวนิตาอ้ำอึ้งตอบออกไปไม่ถูก เธอส่งกระเป๋าคืนให้กับหญิงคนดังกล่าว หลังจากที่เจ้าหน้าที่สายตรวจมาถึงพอดี"เปล่าหรอกค่ะ...หนูไม่ได้เป็นตำรวจ เอ่อ...จริงๆ แล้วหนูเป็นบาริสต้าชงกาแฟร้านใกล้ๆ แถวนี้นี่เองค่ะ เดี๋ยวถ้ายังไงหนูจะพาคุณป้าไปให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ คุณป้าไม่ต้องกังวลใจไปนะคะ ไม่ได้น่ากลัว แล้วก็ใช้เวลาไม่นานหรอกค่ะ" หญิงวัยกลางคนยิ้มให้เธออย่างเอ็นดู เวนิตายิ้มรับด้วยความเต็มใจ"คุณป้าพักอยู่แถวนี้หรือเปล่าคะ เดี๋ยวหนูจะได้ไปส่ง" ร่างระหงเดินกลับออกมาจากสถานีตำรวจพร้อมกับผู้เสียหาย หลังจากพาเธอเข้าไปให้ปากคำจนแล้วเสร็จ"ดีเลยจ้ะ
Read more

289.อพาร์ทเม้นท์คุณป้า

"เชิญค่ะคุณป้า เดี๋ยวหนูรอคุณป้าที่นี่" เธอตอบแบบมึนๆ งงๆ แต่ในตอนนั้นเอง ประตูที่พึ่งจะถูกปิดสนิทก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคน"คุณป้ากลับมาแล้วเหรอคะ หลานชายคุณป้าเป็นยังไงบ้างคะ แอบซุกสาวๆ ไว้อย่างที่คุณป้าคิดไว้หรือเปล่า" เวนิตาที่กำลังจัดข้าวของอยู่ที่โต๊ะอาหารเงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตูห้อง ก่อนจะต้องตกตะลึงเมื่อใครคนนั้นปรากฎอยู่เบื้องหน้าของเธอ"เว! " เขาเอ่ย พร้อมๆ กับเธอเช่นกัน"ผู้กอง มา...ที่นี่ได้ยังไงคะ" เวนิตาหน้าเหวอ เพราะทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าผู้กองฐานัตถ์จะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ เธอแทบจะอยากหายตัวไปได้แบบในหนังเสียจริงๆ"ผมมากกว่าที่ต้องถามว่าคุณมาอยู่ในห้องของคุณป้าผมได้ยังไง""อะไรนะ! คุณป้า...นี่ห้องคุณป้าของคุณเองเหรอ" เวนิตาถึงกับเหวอ ทำหน้าไม่ถูกเมื่อรู้ว่าคุณป้าที่เธอช่วยไว้ แท้จริงแล้วคือคุณป้าของผู้กองฐานัตถ์นั่นเอง"อ้าว...พ่อฐา! กลับมาแล้วเหรอ ดีเลย มารู้จักแม่หนูคนนี้เอาไว้ ชื่อหนูวีนัส เมื่อตะกี้ป้าถูกโจรมันวิ่งราวกระเป๋าแต่โชคดีที่แม่หนูคนนี้วิ่งลงจากรถแท็กซี่มาช่วยไว้ รู้จักกันไว้ซะสิ" คุณป้าเดินกลับเข้ามาเห็นทั้งคู่ยืนจดๆ จ้องๆ กันอยู่นานส
Read more

290.อพาร์ทเม้นท์คุณป้า

"ปล่อยนะ! " เวนิตาพยายามที่จะขัดขืน ทว่ากลับต้านทานแรงของอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ได้ จึงได้แต่แน่นิ่ง"ไม่ปล่อย...ใจคอคุณจะทิ้งผมไปโดยไม่คิดจะร่ำลากันสักคำเลยเหรอ" พูดพลางเกลี่ยปลายนิ้วเรียวบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ขณะที่สายตาคู่คมจับจ้องราวกับอยากที่จะสัมผัส"นี่คุณพูดเรื่องอะไร ถอยออกไปเลยนะ" สองมือบางผลักไปที่แผกอกแกร่ง พร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นจะเดินหนีออกไปจากห้อง ทว่าอีกฝ่ายกลับรั้งเอวบางของเธอให้กลับมานั่งลงบนตักใหญ่ของเขาอย่างอุกอาจ"นี่! ผู้กอง...ปล่อยฉันนะ" เวนิตาไม่ยอมลุกพรวดขึ้นในทันใด ทว่ากลับถูกเขาคว้าเอาในตำแหน่งที่สูงขึ้นยิ่งกว่าเดิม..."อ๊าย! ผู้กอง...ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ยปล่อยเดี๋ยวนี้นะ" สองมือแกร่งคว้าเรือนร่างบางลงมาไว้บนตักใหญ่ ขณะที่สองมือใหญ่ของเขายังคงกอบกุมอยู่บริเวณเนินเนื้อนุ่มนิ่มที่เบียดเสียดกันภายใต้เสื้อยืดตัวบาง แม้จะสวมทับด้วยแจ็คเก็ตหนังสีดำ ทว่าขนาดที่ใหญ่โตของมันกลับดีดเด้งรับฝ่ามือของเขาจนรู้สึกได้"เอามือของคุณ ออกไปจากตรงนี้...เดี๋ยวนี้นะ" เธอว่าพลางหันไปมองค้อน เรียวปากหยักลึกเผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วว่า"ผิดเหรอที่จะทำอะไรแบบนี้ กับเมียตัวเอง""นี่คุณ...อย
Read more
PREV
1
...
272829303132
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status