All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 271 - Chapter 280

ดวงตาคู่คมเฝ้ามองดูเรือนร่างบอบบางที่หมดสติอยู่บนเตียงผู้ป่วยขนาดพอเหมาะ มีผ้าห่มผืนบางปกคลุมร่างกายให้อบอุน ใบหน้าขาวซีดไร้เลือดฝาดแต่ยังคงสวยงามภายใต้แพขนตายาวงอนงามแบบไร้ที่ติ ทำให้เขาหวนนึกไปถึงวันแรกๆ ที่เคยได้เฝ้าดูแลเธอระหว่างที่ต้องอยู่แต่ในเซฟเฮ้าส์ภายใต้คำสั่งคุ้มครองพยาน เพื่ออารักขาและให้ความปลอดภัยแก่ผู้หญิงคนนี้ แต่ทว่าตอนนั้นเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอคือ เจ้าหน้าที่ฝีมือดีคนหนึ่งในหน่วยฯ จึงคอยเฝ้าทะนุถนอมเธออย่างดีที่สุดด้วยหน้าที่ที่ได้รับ แต่ตอนนี้เขากลับต้องประคบประหงมเธอเสียยิ่งกว่าเดิม นั่นเป็นเพราะคำสั่งที่มาจากหัวใจก้นบึ้งภายในหัวใจของเขาที่บอกว่าเธอไม่ใช่แค่พยานในคดีที่เขาต้องคอยคุ้มครอง แต่เวนิตาคือผู้หญิงคนเดียวที่เขารักและอยากดูแลเธอมากที่สุดในชีวิต“คุณนอนนานเกินไปแล้วนะรู้ไหม” ฝ่ามือแกร่งเอื้อมไปจับอุ้งมือบางนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน กลิ่นอ่อนๆ จากหลังมือขาวนวลเนียนหอมกรุ่นราวกับกลีบของเกสรดอกไม้ มือใหญ่หยิบเส้นไหมสีเงินขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่งแล้วผูกเข้ากับนิ้วเรียวที่มือข้างซ้ายของคนที่นอนอยู่ แล้วจึงค่อยดึงออกมาอย่างเบามือ ก่อนจะเพ่งดูเส้นไ

“เว…คุณฟื้นแล้ว!” เสียงทุ้มนุ่มฟังดูคุ้นหูเอ่ยเรียกชื่อเจ้าของร่างที่นอนอยู่บนเตียง แต่แววตาคู่งามกลับเหลือบมองไปมาอย่างสับสน ก่อนจะถามคำถามที่ทำให้ทุกคนในห้องต่างพากันงุนงงและตกตลึงไปตามกัน“พวกคุณเป็นใครกันคะ!” เสียงหวานเอ่ยขึ้น พร้อมกับหันหน้ามองสลับไปมาระหว่างร่างสองร่างที่อยู่ภายในห้อง ในขณะที่ร่างกำยำสูงใหญ่ของผู้กองฐานัตถ์ที่ได้ยินคำพูดนั้นกลับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ“ปวดหัวจัง!” เวนิตาพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะหลับตาพริ้มลงไปอีกครั้ง“เดี๋ยวผมไปตามหมอมาให้นะครับ” หมู่จินรู้หน้าที่จึงรีบวิ่งออกไปตามหมอเพื่อเข้ามาดูอาการของเธอทันที หมวดนลินเงยหน้าขึ้นมองดูหัวหน้าทีม ก่อนจะลุกจากเก้าอี้เพื่อให้เขาลงมานั่งแทนที่ ส่วนเธอเองเดินไปยืนข้างๆ กับหมวดภัทรในขณะที่คนอื่นๆ ได้แต่ยืนงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เธอหมดสติไปกันแน่“อาการคุณเป็นยังไงบ้าง ปวดหัวเหรอ! ยังเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า” มือแกร่งกุมมือบางของเธอที่วางราบอยู่บนเตียง แต่มือนุ่มรีบหดกลับเข้ามาอยู่ในผ้าห่มผืนบาง พร้อมกับชำเลืองตามองมาที่เขาอย่างไม่ชอบใจนัก ทำให้ฐานัตถ์ยิ่งรู้สึกแปลกประหลาดใจกับท่าทางที่เกิดขึ้นของเธอ“ผู้กองจำพวกเราไม่ได้เ

หลังจากที่คนอื่นๆ กลับกันไปหมดแล้ว รินก็ได้เริ่มเม้าท์มอยถึงเรื่องที่เธอไปเสี่ยงตายตอนที่ตัวเองโดนพวกค้ามนุษย์จับตัวไปให้บรรดาเพื่อนๆ ได้ฟังกันอย่างตื่นเต้นลุ้นระทึก รวมถึงเวนิตาเองที่ได้ฟังก็รู้สึกตื่นเต้นไปกับรินด้วย“ขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกความจริงกับทุกคน” เวนิตาพูดขึ้น หลังจากที่เธอมีโอกาสแล้ว ริน แป้ง และพลอยไม่ติดใจกับเรื่องนี้เลย เพราะเธอเข้าใจดีว่า เธอทำไปด้วยเหตุผลอะไร“อย่าคิดมากเลยค่ะผู้กองวีนัส” แป้งบอก“อย่าเรียกแบบนี้เลยนะคะ เวรู้สึกไม่ชิน แล้วก็คิดว่าพวกพี่เองก็คงไม่ชิน ถึงเวจะเป็นใคร แต่เวก็ยังเป็นเวคนเดิม ยังเป็นเพื่อนของทุกคนเหมือนเดิมค่ะ” เธอบอก สาวๆ ทั้งสี่คนยิ้มให้กันไปมา แม้มิตรภาพที่เกิดขึ้นจะมีระยะเวลาที่ไม่นาน แต่พวกเธอก็ค่อยๆ สนิทสนมกันมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆระหว่างนั้น รองผู้กำกับรามิลที่พึ่งจะเคลียร์งานเสร็จจากหน่วยฯ หอบกระเช้าดอกไม้เข้ามาเยี่ยม โดยมีผู้ติดตามอีกสองคน แต่ไม่ได้ให้เข้ามาด้วย“เป็นยังไงบ้างครับคนป่วย”“ท่านรองฯ” เวนิตาหันไปเห็นหัวหน้างานของตัวเองก็จำได้ทันที เธอยิ้มกว้างด้วยความดีใจ พร้อมกับทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียง“นี่…อย่าพึ่งลุกขึ้นสิ เดี๋ยวอาการก

“หมวด...นี่มันเอกสารเก่าของปีก่อน แต่ที่ผมขอเป็นเอกสารของเดือนที่แล้วไม่ใช่หรือไง ไปหาให้ผมใหม่เดี๋ยวนี้เลย” หมวดภัทรหน้าตึง มองตามแผ่นหลังของหัวหน้าทีมเดินหายกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง ด้วยท่าทางที่ด้วยฉุนเฉียวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะโดยปกติแล้ว ไม่ว่าเขาจะหยิบเอกสาร หรือทำอะไรผิด ก็จะได้รับวาจาดีๆ ด้วย หรืออย่างมากก็แค่บอกให้หยิบมาใหม่ แต่นี่ไม่เหมือนกับทุกครั้ง โดยที่คนอื่นๆ เองก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน“หัวหน้าไปกินอะไรมาครับเนี่ย หัวร้อนชอบกล!” จ่าเทพหันมาถามผู้หมวดนลินที่นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนที่เธอจะหันมาตอบ“ก็นั่งอยู่ด้วยกัน จะไปรู้ได้ไงล่ะจ่า” ผู้หมวดหน้าหวานตอบกลับมาเสียงเรียบ“เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ” หมู่จินพูด ก่อนจะแอบไปสอดส่องที่หน้าห้องทำงานของหัวหน้าทีม“ทำอะไรน่ะหมู่จิน!” ผู้กำกับเศรษฐพงศ์ เดินออกมาจากห้องทำงานเห็นหมู่จินท่าทางลับๆ ล่อๆ จึงโพล่งถามออกไปด้วยความใคร่รู้“เอ่อ! เปล่าครับ” หมู่จินตอบละล่ำละลัก ด้วยท่าทางมีพิรุธแต่เศรษฐพงศ์ไม่อยากถามให้มากความ จึงเอ่ยถามเรื่องที่ตนต้องการรู้ออกไปแทน“ผู้กองฐานัตถ์เข้ามาในหน่วยฯ แล้วหรือยัง”“เข้ามาแล้ว อยู

“ผมบอกว่าขอบคุณ ที่คุณช่วยดูแลยัยเว น้องสาวของผมให้เป็นอย่างดี ผู้กองไม่เข้าใจอะไรตรงไหนเหรอครับ” รองผู้กำกับรามิลย้อนถามกลับไป“หมายความว่าผู้กองวีนัสเป็นน้องสาวของรองผู้กำกับรามิล แบบนั้นใช่ไหมครับ”“อ้าว! ผมก็คิดว่าคุณรู้แล้ว นี่ลูกน้องคุณเขารู้กันหมดเลยนะ คุณไปอยู่ที่ไหนมา ไม่รู้จริงๆ น่ะเหรอ” รามิลขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย“เอ่อคือ…ผม” ฐานัตถ์อึกอักก่อนจะแสดงรอยยิ้มออกมาเต็มใบหน้า เพราะดีใจจนเนื้อเต้น เศรษฐพงศ์ทำหน้างงๆ พร้อมทั้งเสริมออกไปว่า“ผมเองก็ไม่ได้แจ้งผู้กองฐานัตถ์ ว่าผู้กองเวนิตาเป็นน้องสาวของรองผู้กำกับรามิล จริงๆ แล้วก็เป็นความสะเพร่าของผมเอง”“อย่าพูดแบบนั้นเลยครับผู้กำกับ แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง” รามิลหันมาพูดกับเศรษฐพงศ์ ก่อนจะหันกลับไปหาร่างกำยำของผู้กองฐานัตถ์“ถ้าผู้กองไม่ติดธุระอะไร หาเวลาไปเยี่ยมน้องสาวของผมบ้างนะครับ” สิ้นสุดคำพูดของรามิล ทั้งหมดก็ต่างพากันแยกย้ายไปปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง“คุณกลับไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวเย็นนี้ก็ต้องไปเฝ้าผู้กองวีนัสไม่ใช่เหรอ รีบๆ เคลียร์งานซะ นะเดี๋ยวก็เสร็จไม่ทันกันพอดี” เศรษฐพงศ์เห็นสีหน้าและแววตาที่เปลี่ยนไปของลูกทีม