All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 261 - Chapter 270

"เว! ตั้งสติไว้ก่อน ผมรู้ว่ามันยากแต่คุณต้องพยายามมากว่านี้" คำพูดของเขาแลดูจะไม่เป็นผลต่อแรงกระตุ้นที่ปลุกเร้าอยู่ภายใน นอกจากเวนิตาจะไม่รับรู้แล้วเธอยังผลักร่างของเขาไปชนกับผนังห้อง ก่อนจะเข้าไปโอบล้อมลำคอหนาแล้วเข้าไปประชิดร่างของเขาอย่างรวดเร็ว"ฉันไม่สวยตรงไหนเหรอคะผู้กอง! หรือเพราะว่าหุ่นของฉันมันยังเซ็กซี่ได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของผู้หมวดหน้าหวานของคุณเลยเหรอ คุณถึงได้ชอบหมวดนลินแทนที่จะชอบฉัน" เวนิตาขยับขึ้นไปนั่งบนตัก พร้อมกับปัดผมที่ยาวสลวยสยายลงไปด้านหลัง แล้วกระชากเสื้อตัวบางที่ห่อหุ้มเรือนกายออกก่อนจะโยนมันทิ้งไป…"เวนิตา! นี่ไม่ใช่คุณเลย ควบคุมสติอารมณ์เอาไว้นะที่รัก เชื่อผม! " ฐานัตถ์ตาโต เพราะรู้ว่าเธอถูกครอบงำด้วยสารปลุกกระตุ้นอารมณ์ความต้องการ และพยายามจะไม่ฉวยโอกาสในขณะที่เธอไม่มีสติ แต่พอได้เห็นเนินเนื้อขาวๆ ที่เด่นชัดตรงหน้าทำเขาแทบตบะแตกอยู่เหมือนกัน ใบหน้าหล่อเหลาจำต้องเบือนหนีไปทางอื่นแต่มือเล็กกลับเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายให้หันกลับมา"ฉันสวยไม่พอหรือไง คุณถึงเบือนหน้าหนีไปจากฉัน มองหน้าฉันสิ! คุณไม่เห็นความเซ็กซี่ในตัวฉันบ้างเลยเหรอ อิตาบ้า! คุณนี่มันโง่จริงๆ เป็นผู้ชาย

อุณหภูมิที่ร้อนระอุภายใต้เรือนกายอันบอบบางทวีคูณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ประดุจดั่งธารลาวาที่กำลังคุกรุ่นอัดแน่นอยู่บนปากปล่องภูเขาไฟที่ไม่เพียงแต่รอคอยการปะทุ แต่มันกำลังแผดเผาและหลอมละลายตัวเธอให้กลายเป็นจุณเวลานี้ความรู้สึกนึกคิดที่เกิดขึ้นภายในหัวสมองของเธอ เต็มไปด้วยแรงปรารถนาร้อนแรงในห้วงของอารมณ์มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ คนเดียวที่จะช่วยปลดปล่อยความรู้สึกเหล่านี้ออกไปได้ คงมีแค่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้เท่านั้นลำแขนแกร่งยกร่างบางมาวางลงบนโซฟาอย่างทะนุถนอม แล้วช่วยปลดตะขอบราเซียร์ที่บดบังเนินเนื้อนวลเนียนของร่างระหงออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเรือนร่างที่สวยงามสะพรั่งอยู่ตรงหน้า พร้อมกับปลดกางเกงยีนส์ขายาวและเนื้อผ้าสามเหลี่ยมผืนบางเบาลงมากองอยู่ที่ข้อเท้าเล็ก เผยให้เห็นร่องรอยปรารถนาที่ซ่อนเร้นความซ่านสยิวอยู่ภายใน ถูกฉาบทาด้วยคราบน้ำหวานที่ไหลเยิ้มออกมาด้วยฤทธิ์ของสารกระตุ้นที่ถูกฉีดเข้าไปร่างกายก่อนหน้านี้“คุณสวยมาก…ไม่ว่าตอนนี้หรือว่าตอนไหนๆ คุณทำผมใจสั่นได้เสมอ ผมอดใจไม่ไหวแล้วนะที่รัก” มือแกร่งจับสองขาแยกออกจากกัน มองเห็นกลีบดอกไม้งามเปล่งปลั่งที่ถูกปิดสนิทอยู่เบื้องหน้า“ผมจะช่วยให้คุณรู้

ร่างหนาโอบกอดร่างบางที่เต็มไปด้วยเหงื่อชุ่มอย่างอิ่มเอม ฟังเสียงของหัวใจทั้งสองดวงให้เต้นด้วยจังหวะที่ช้าลงจนเป็นปกติ แล้วจึงค่อยๆ ถอดถอนร่างกายกำยำออกจากเรือนร่างบอบบางอย่างช้าๆ ทำความซ่านสยิวแผ่ออกมาจนเฮือกสุดท้าย ร่างสองร่างอ่อนระโหยโรยแรงไปตามกัน แต่อาการของเธอยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น ทำให้ร่างสูงต้องขยายเวลาปลดปล่อยความยากลำบากนี้ออกจากร่างกายของเธอต่อ แม้ว่ามันจะกินระยะเวลาเนิ่นนานไปจนเกือบจะเข้าสู่เข้าวันใหม่ก็ตามร่างบางของเวนิตาถูกยกมาวางแนบอกแกร่งของเขา ทั้งคู่โอบกอดกันอย่างแนบแน่น ด้วยสภาพที่ไร้เรี่ยวแรงไปกับภารกิจรักสุดเร่าร้อน ร่างระหงหลับสนิทลงบนแผงอกกว้าง แม้จะไม่มีที่นอนสบายๆ แต่เธอกลับรู้สึกดีเป็นพิเศษ เพราะร่างกายที่อบอุ่นและอ้อมแขนที่คุ้นเคยกำลังโอบกอดเรือนร่างของเธอไว้หลังจากนั้น มือหนาจึงช่วยสวมใส่เสื้อผ้าให้เธอคืนเป็นปกติ แม้ว่าเสื้อตัวเดิมของเวนิตากระดุมจะขาดไปแล้ว แต่เขาก็ยังจัดแจงสวมเสื้อเวสสีดำหุ้มเกราะกันกระสุนให้เธอทับลงบนบราเซียร์แทนตัวเดิม เพราะนอกจากมันจะช่วยปกป้องร่างกายของเธอไม่ให้หวือหวาแล้ว มันยังช่วยกันกระสุนให้เธออีกด้วย ก่อนที่เขาและเธอจะหงีบหลับ

“บอกพวกของแกว่าฉันต้องการเฮลิคอปเตอร์ รวมถึงหมวดธีรดนย์ด้วย” พลกฤษณ์หันไปออกคำสั่งกับผู้กองฐานัตถ์ เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแล้วกระชับปืนที่ถืออยู่ในมือ เพื่อรอรับคำสั่งจากรองผู้กำกับรามิล ก่อนตัดสินใจทำตามคำขอของกลุ่มคนร้าย“บอกว่าเราตกลง แต่ต้องปล่อยตัวของผู้กองวีนัสตามที่พูดไว้” รามิลส่งสัญญาณ หลังจากที่เขาสั่งให้เจ้าหน้าที่ในทีมเตรียมพร้อมรับสถานการณ์“ตกลง! เราจะปล่อยคนของแก แต่แกต้องปล่อยเวนิตาคืนให้เรา”“ให้คนของผู้กองปลดอาวุธก่อน แล้วก็เอาเฮลิคอปเตอร์ขึ้นเดี๋ยวนี้!” ผู้กองรฉัตรสั่งเสียงกร้าว แล้วมองไปที่หมวดธีร์ที่ถูกหมวดภัทรและเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวอยู่“ส่งตัวหมวดธีร์ให้พวกนั้น” ผู้กองฐานัตถ์หันไปบอกกับลูกทีมหมวดภัทรทำตามแต่โดยดี หมวดธีร์ถูกปล่อยตัว พร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่ถูกสั่งให้ไปขับเฮลิคอปเตอร์ที่จอดอยู่บนลาน แต่ทันใดนั้นเองระหว่างที่หมวดธีร์เดินไปจนเกือบจะถึงเฮลิคอปเตอร์ เขาอาศัยจังหวะนั้นแย่งปืนมาจากผู้กองรฉัตร แล้วยิงเข้าที่ขาของเธอดังเปรี้ยง! หนึ่งนัด รฉัตรเสียท่าล้มลง หมวดภัทรและฐานัตถ์เห็นว่าสถานการณ์พลิกมาเป็นต่อ เข้าไปรวบตัวนายคฑาแล้วบอกให้พลกฤษณ์ปล่อยตัวเวนิตาคืน

"ฟื้นสิเว...ฟื้น! " ฐานัตถ์พร่ำบอก แต่ร่างของเธอก็ยังคงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงใดๆ ทางเจ้าหน้าที่เห็นว่าเขาเอง ก็มีอาการบาดเจ็บและคงจะเหนื่อยล้าอยู่พอสมควรจึงช่วยกันร่างของเธอออกมาเพื่อช่วยนวดหัวใจ และช่วยให้เธอฟื้นกลับมามีสติให้ได้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดอันตรายถึงแก่ชีวิต โดยเจ้าหน้าที่มนุษย์กบที่มาด้วย ให้การช่วยเหลือเวนิตาไม่ถึงนาที เธอก็กลับมามีสติอีกครั้ง แต่ก็เพียงไม่นานก่อนที่จะหมดสติไป ฐานัตถ์รู้สึกดีใจมากจะพรวดพราดเข้าไปหาเธอแต่ถูกเจ้าหน้าที่กันไว้ เพราะเขาเองก็มีอาการบาดเจ็บ และเสี่ยงที่จะได้รับการติดเชื้อจึงต้องถูกกันตัวออกจากเธอ“เข้าไม่ได้ครับผู้กอง เข้าไม่ได้ครับ!”"ผมขอโทษ! ผมควรจะปกป้องคุณให้ดีกว่านี้ ขอโทษนะเว ผมขอโทษ! " ร่างสูงได้แต่คร่ำครวญอยู่ตลอดเวลาว่าเป็นความผิดของตัวเอง ด้วยอาการบาดเจ็บจากบาดแผลอื่นๆ เจ้าหน้าที่ต้องเร่งพาเธอขึ้นฝั่งเพื่อทำการผ่าตัดโดยเร็วที่สุด โดยทั้งคู่ถูกเคลื่อนตัวไปยังโรงพยาบาลในเมืองด้วยเฮลิคอปเตอร์ของหน่วยคอมมานโดกองปราบปรามที่ให้การช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน!'เว…ผมขอโทษ! ผมรู้ว่าคุณคงไม่ได้ยินคำพูดพวกนี้จากผม แต่ถึงยังไงผมก็ต้องบอกคุณนะที่รัก