All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 51 - Chapter 60

"เปล่า แค่เฉียดๆ" หมวดนลินรับทิชชูแผ่นบางในมือหมวดภัทรมาแล้วค่อยๆ เบิกตาโพลงขึ้นมาอย่างช้าๆ ซับน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะแรงลมด้วยทิชชู่เบาๆ บริเวณเปลือกตา เมื่อไม่มีอาการแสบตาจึงวางช้อนในพริกป่นที่อยู่ในมือแล้วหยิบช้อนน้ำตาลขึ้นมาปรุงต่อ"เอ่อ... หมวดอยู่นิ่งๆ ก่อนนะครับ" หมวดภัทรบอกเมื่อสายตาของเขาเหลือบเห็นละอองพริกป่นที่ติดอยู่บนจมูกปลายหยดน้ำลับกับใบหน้าสวยหวาน เธอหยุดนิ่งตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย หมวดภัทรค่อยๆ สะกิดมันออกอย่างเบามือเขาปฏิบัติด้วยท่าทีอายๆ แอบเขินจนหน้าแดงขึ้นมาเล็กๆ เห็นจะเป็นการสัมผัสเนื้อตัวแบบใกล้ๆ เป็นครั้งแรกระหว่างเขากับหญิงสาวที่แอบชอบ เลยทำให้เขาเกิดอาการประหม่า และเกร็งอยู่ไม่น้อย"เรียบร้อยแล้วครับ""ขอบใจมากนะหมวด" ผู้หมวดนลินหน้าหวานตักเครื่องปรุงแล้วก้มหน้าก้มตาคนก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ในชาม โดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกตว่าใบหน้าหวานของเธอก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอมชมพูขึ้นนิดๆ"จะว่าไป ผมก็ยังอดที่จะสงสัยคุณเวนิตาเธอไม่ได้อยู่ดีนะครับหมวด" หมวดภัทรย้ำความคิดของตัวให้ผู้หมวดหน้าหวานฟัง หมวดนลินส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย เพราะคิดว่าเขาน่าจะดูหนังประเภทสายลับมากจนเกินไปทา

หลายวันต่อมาผู้กองฐานัตถ์ช่วยถอดผ้าพันแผลที่ข้อเท้าเล็กของเวนิตาให้หลังจากที่หายดีแล้ว เหลือแค่อาการบาดเจ็บบริเวณชายโครง ซึ่งคาดว่าจะหายเป็นปกติในอีกไม่ช้า เพราะได้ทีมแพทย์ฝีมือดีที่ถูกส่งมาจากหน่วยสืบสวนกลางได้ทำการรักษา และให้การดูแลเธอเป็นอย่างดี ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมา“แผลของคุณดีขึ้นมากแล้วนะครับ” ผู้กองฐานัตถ์บอกพลางเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บริเวณปลายเตียง เวนิตายิ้มรับ ขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องมาที่ใบหน้าสวยๆ ของเธอ“ขอบคุณค่ะ” เวนิตาตอบเพียงสั้นๆ ซึ่งเธอรู้สึกแปลกๆ กับสายตาของเขาที่กำลังจ้องมองเธออยู่ในขณะนี้ แววตาที่ไม่เหมือนเดิม สายตาที่ปกปิดอะไรบางอย่าง มันเกิดขึ้นเมื่อเขาและเธอเริ่มคบกัน หรือ อาจจะตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ภายในเซฟเฮ้าส์แห่งใหม่แววตาที่ดูเหินห่างยังไงชอบกล ทั้งๆ ที่ คบกันอยู่แท้ๆ แต่นัยน์ตาของเขาเสมือนมีบางอย่างปิดบังซ่อนอยู่ และเธอเองก็ไม่สามารถที่จะคาดเดาได้“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยดูแลฉันตลอดหลายวันที่ผ่านมา” เธอบอกพลางหุบยิ้มลงเล็กน้อย คนตัวสูงลุกขึ้นยืน หลังจากถอดผ้าพันแผลออก“นี่โทรศัพท์มือถือของคุณ หมู่จินเป็นคนเอามาให้ ชาร์จแบตเ

ทันใดนั้น ผู้หมวดนลิน และหมวดภัทรที่มาสบทบ หลบอยู่คนละฟากที่หน้าประตูทางเข้าช่วยกันยิงสกัดกั้นคนร้ายเช่นเดียวกับผู้กองรฉัตร แรงปะทะจากกระสุนที่กระทบกับข้าวของและกระจกภายในคฤหาสน์แตกกระจัดกระจายเป็นวงกว้าง ทำให้เกิดเป็นประกายไฟ โดยเจ้าหน้าที่ และคนร้ายที่สาดกระสุนเข้าใส่กันจนหูดับตับไหม้ แบบไม่ลืมหูลืมตา​“เร็วเข้าค่ะ ท่านผู้กำกับ!” เสียงของผู้หมวดนลินตะโกนบอกกับผู้บังคับบัญชาที่วิ่งมายังหน้าประตูทางออก พร้อมกับปากกระบอกปืนที่กำลังเล็งมายังตัวของเขา“ก้มลงครับท่าน!” เสียงของหมวดภัทรดังขึ้น พร้อมกับยกปืนขึ้นลั่นไกไปยังร่างของคนที่เล็งปากกระบอกปืนมาที่ผู้กำกับเศรษฐพงศ์เสียงปืนสองนัดดังขึ้นมาพร้อมกัน แต่หมวดภัทรที่แม่นยำกว่ายิงเข้าไปยังตัวของคนร้าย ทำให้ร่างของมันล้มลงไปกองกับพื้น ส่วนผู้กำกับวิ่งหนีออกมาได้อย่างทันท่วงที โดยมีผู้หมวดนลินที่อยู่บริเวณนั้น ช่วยฉุดให้ร่างของเศรษฐพงศ์นั้นพ้นไปจากวิถีกระสุน“ไปที่รถก่อนค่ะท่าน” นลินบอกกับผู้บังคับบัญชา แล้วรีบพาเขาไปยังรถของเธอ“ฝากด้วยนะหมวด!” นลินหันมาบอกกับหมวดภัทร เขาพยักหน้าและยิ้มให้ด้วยความยินดี“อะไรกันวะ!! ปล่อยให้พวกมันล้อมไว้ได้ไง

ในระหว่างที่ผู้กองรฉัตร และหมวดภัทรกำลังปะทะอยู่กับคนร้ายที่บุกรุกเข้ามาภายในคฤหาสน์ของผู้กำกับเศรษฐพงศ์ ผู้กองฐานัตถ์ และหมู่จินที่ตามมาสมทบ ก็ขับรถเข้ามาจอดบริเวณด้านหน้า ก่อนที่เสียงปืนจะสงบลง“เดี๋ยวเราอ้อมไปด้านหลังตามที่ผู้กำกับบอกเลยนะ” ผู้กองหนุ่มหันมาบอกกับหมู่จินทันทีที่เปิดประตูลงจากรถ พร้อมชักปืนออกจากซองพกที่ซุกซ่อนอยู่ข้างลำตัว หมู่จินพยักหน้าแล้วกระชับปืนที่อยู่ในมือของเขา“ครับหัวหน้า!” หมู่จินรับคำ ส่วนร่างสูงของผู้กองฐานัตถ์วิ่งอ้อมไปด้านหลังของคฤหาสน์ โดยมีลูกน้องคนสนิทอย่างหมู่จินวิ่งตามไปอย่างกระชั้นชิดหลังจากที่ได้รับการติดต่อจากผู้หมวดนลิน ว่าผู้กำกับเศรษฐพงศ์นั้นปลอดภัยแล้ว และมีคำสั่งให้เขา และทีมนำกำลังไปปิดล้อมคนร้ายที่ด้านหลังของคฤหาสน์ซึ่งเป็นทางออกอีกทางหนึ่งผู้กองฐานัตถ์วิ่งไปพร้อมกับเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเป็นเวลาประมาณสองทุ่ม ก่อนที่เขาและหมู่จินจะวิ่งมาหยุดอยู่ที่กำแพงสูงราว 2 เมตร แถมไฟที่ส่องสว่างยังไม่ทั่วถึง และแม้ว่าด้านหลังจะเต็มไปด้วยแนวต้นสนที่สูงตระหง่าน แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค เพราะพวกเขาสามารถปีนข้ามเข้ามาได้อย่างไม่ยากเย็นเท่าไหร่นัก โดยเฉพ

“หยุดก่อน! ฉันมีข้อเสนอ” ร่างเพรียวบางของเธอยืนนิ่งอยู่ที่ทางเดินยาวของชั้นสอง แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แข็งกร้าว“แกเป็นใคร” เสียงของนิคเอ่ยถาม ขณะที่ยกปืนเล็งมายังร่างเพรียวบางของผู้กองรฉัตร ทั้งคู่ประสานตากัน รฉัตรจ้องกลับอย่างไม่หวาดหวั่น นิคหันไปสบตากับคนอื่นๆ เพื่อปรามไม่ให้มีการยิง“ฉันคือ ผู้กองรฉัตร เจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนกลาง”“เจ้าหน้าที่เหรอ!” นิคพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน พลางยักไหล่แบบกวนๆ“พวกแกต้องการอะไร” รฉัตรถามออกไปตรงๆ“แล้วทำไมพวกฉัน ต้องบอกเธอด้วย” นิคลดปืนลงก่อนจะถามกลับไป“ถ้าแกกับพวกอยากกลับออกไปดีๆ เราก็จะให้ในสิ่งที่ต้องการ แต่ถ้าไม่บอก พวกฉันที่อยู่ข้างนอก ก็จะไม่ปล่อยให้พวกแกมีชีวิตรอดกลับออกไปแน่” รฉัตรบอกอย่างหนักแน่น“ที่นี่ไม่มีของที่เราต้องการ และเราก็จะกลับออกไป ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ขวางเราไว้ไม่ได้” นิคบอกเสียงเข้ม แล้วยกปืนขึ้นเล็งไปที่ร่างของรฉัตร เธอกระโดดหลบก่อนที่นิคจะลั่นไกผู้กองรฉัตรกระโดดม้วนตัวหลบแล้วยิงสวนกลับไป ก่อนที่พวกของนิคจะกระจัดกระจายออกไปกันคนละทิศคนละทาง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาอีกครั้งหมวดภัทรช่วยยิงสกัดไม่ให้