All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 41 - Chapter 50

แสงไฟสลัวจากภายนอกทำให้เธอเห็นเงาดำในชุดพรางตัวสีดำ มีโม่งปิดบังใบหน้ากำลังจ้องมองเธออยู่ ร่างบางของเวนิตาพยายามพยุงตัวลุกขึ้น ในขณะที่ไอ้โม่งไม่รอช้าปรี่เข้ามาบีบที่ต้นคอเล็กของเธออย่างเต็มแรง เวนิตาพยายามดิ้นรน ก่อนจะกำมือชกเข้าไปที่ปลายคางของไอ้โม่งนั่นเข้าอย่างเต็มๆ แรงพลั่ก!!! ก่อนจะพลุนพลันลุกขึ้นคว้าแจกันดอกไม้เซรามิคขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ มือ เขวี้ยงใส่ไปที่ศีรษะของไอ้โม่งชุดดำเข้าไปอย่างจัง จนมันส่งเสียงร้องโอดครวญออกมา ทันทีที่โดนแจกันลอยไปฟาดเข้าที่ศีรษะ ก่อนจะร่วงลงมาแตกกระจัดกระจายทั่วพื้นเพล้ง!“โอ๊ย!!!” เวนิตาพยายามขบคิดว่ามันเป็นใคร แต่ก็ไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากถามไถ่ ไอ้โม่งคนดังกล่าวก็หยิบมีดพกสั้นที่พกอยู่ด้านหลังเปิดขึ้นชี้ปลายเรียวแหลมตรงมาหาเธอเวนิตาลุกขึ้นยืน เพื่อจะป้องกันตัวเองแต่ขาของเธอที่ยังบาดเจ็บอยู่ ทำให้เธอพยุงตัวเองไว้ได้ไม่ดี ไอ้โม่งที่สวมถุงมือหนังสีดำ ในมือถือมีดปลายแหลม พร้อมทำร้ายคนตรงหน้า เหลือบเห็นข้อเท้าบางของเธอที่ถูกพันไว้ ก็คิดว่าตัวเองได้เปรียบ ง้างข้อมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ แล้วจู่โจมเข้าไปหาร่างบอบบางข

“เวนิตาบอกว่าเห็นคนที่ระเบียง แต่ผมดันไม่เชื่อเธอ”“ใจเย็นๆ นะก่อนครับ”“ถ้าเกิดว่าเธอเป็นอะไรขึ้นมา ผมจะไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองเลยนะหมู่” ร่างสูงบอกพลางเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ตัวยาวหน้าห้องฉุกเฉิน ยกมือขึ้นกุมศีรษะอย่างเคร่งเครียดกับสิ่งที่เกิดขึ้น“กับคุณลดา ผมไม่เห็นว่าหัวหน้าจะเป็นแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะเจอสถานการณ์ย่ำแย่แค่ไหน แต่พอเป็นคุณเวนิตา ทำไมถึงต้องกดดันตัวเองขนาดนี้ด้วยล่ะครับ” หมู่จินเอ่ยถามหัวหน้าทีม“ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แค่รู้ว่าเธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโง่ งี่เง่า แล้วก็ไม่เอาไหนที่สุด ผมพลาดกับเรื่องแบบนี้ไปได้ยังไง” ผู้กองหนุ่มเริ่มปลดปล่อยความรู้สึกออกมา เพื่อให้ลูกน้องคนสนิทของเขาได้รับรู้“ในที่สุดก็เจอแล้วใช่ไหมล่ะครับ คนๆ นั้น” หมู่จินเดินเข้ามานั่งลงใกล้ๆ พลางถามอย่างจริงจัง“หมู่หมายถึงอะไร” ฐานัตถ์เงยหน้าขึ้นจ้องมาที่ลูกทีมของเขาพลางถาม“ก็คนที่ทำให้เรากระวนกระวายใจ เป็นห่วงตลอดเวลา ไม่ว่าจะเ

“ฟะ..แฟนเหรอคะ!”เธอถามอย่างไม่เชื่อหูของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เธอก็อยากจะลุกขึ้นกอดคนที่อยู่ตรงหน้า แถมหอมแก้มโตๆให้อีกสักฟอด“ฉันฝันไปหรือเปล่าคะ คุณช่วยปลุกฉัน ให้ตื่นจากฝันทีเถอะค่ะ ฉันไม่อยากฝันอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้!” เรือนร่างเล็กของคนที่นอนเจ็บอยู่บอกด้วยสีหน้าหวั่นๆ กลัวว่าสิ่งที่ได้ยินนั้น จะเป็นเพียงแค่ฝันไป“เด็กดื้อ! คุณไม่ได้ฝันหรอกนะ แต่ผมกำลังขอคุณเป็นแฟนจริงๆ เราคบกันนะครับ” ฝ่ามือแกร่งยกขึ้นลูบที่ศีรษะเล็กพลางยื่นสันจมูกคมเข้าไปใกล้ๆ จนตอนนี้มันแทบจะชิดกับแก้มใสๆ ของเธอ“ทะ ทำไมอยู่ๆ ถึงมาขอเป็นแฟนล่ะคะ ไหนคุณบอกว่า คุณไม่ได้ชอบฉันไม่ใช่ไงคะ ทำไมถึง” ร่างบางถามออกมาอย่างตะกุกตะกัก เขาค่อยๆ ถอยกลับไปนั่งตัวตรง แล้วตอบคำถามคนที่กำลังสงสัยอยู่ตรงนี้“คุณบอกว่าผม ยังไม่รู้จักตัวตนของคุณ และผมจะไม่ตัดสินคุณ เพราะผมเองยังไม่รู้ว่าคุณชอบอะไร หรือ ไม่ชอบอะไร ผมอยากรู้จักคุณให้มากขึ้น ผมอยากรู้จักตัวตน... ที่แท้จริงของคุณนะเวนิตา เราคบกันนะครับ” เขาบอกออกมาอย่างจังจริง พลางมองลึกเข้าไปนัยน์ตาคู่สวยของเธอเพื่ออ่านความจริงบางอย่างในดวงตาคู่นั้น ก่อนที่ทั้งสองจะประสาน

“ใช่...ผมมีสายที่ตามเรื่องนี้อยู่ และเชื่อว่ากำลังตามไปใกล้ตัวคนร้ายแล้วล่ะ” เศรษฐพงศ์พูดด้วยสีหน้าจริงจัง“สายของผู้กำกับ ใช่คนถูกส่งมากจากกองปราบปราบการค้ามนุษย์หรือเปล่าครับ” หมู่จินถามอย่างสงสัย เศรษฐพงศ์ไม่ตอบแต่ยิ้มออกมาเล็กๆ“สายของผมอาจจะคาดการผิดไปสักหน่อย เลยให้เราต้องถอนกำลังมาจากเซฟเฮ้าส์ ทำให้คนร้ายตัวจริงลอบเข้าไปทำร้ายเวนิตา และผู้กองฐานัตถ์ได้ แต่ดีที่ตอนนี้ผู้กองพาตัวของเวนิตาไปอยู่ในที่ๆ ปลอดภัยแล้ว” เศรษฐพงศ์กล่าวกับลูกทีม“แล้วพวกเราต้องตามไปสมทบไหมคะ” ผู้หมวดนลินถามขึ้น เพราะเธอเริ่มที่จะเป็นห่วงผู้กองฐานัตถ์ และกลัวว่าทั้งสองคนจะมีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองมากขึ้น“คงไม่ต้องหรอกนะ ผมให้หมู่จิน และคิดว่าจะส่งแค่จ่าเทพ กับหมวดภัทรไปสับเปลี่ยนแค่รอบละคนเท่านั้น” เศรษฐพงศ์ตอบ“ผมฝากคุณตามเรื่องสายรัดข้อมือด้วยนะผู้หมวดนลิน”“รับทราบค่ะ!” ผู้หมวดนลินรับคำ“งั้นเลิกประชุมกันเท่านี้ก่อน ไปจัดการตามหน้าที่กันได้แล้ว” เศรษฐพงศ์บอกกับลูกทีม“รับทราบครับ" "รับทราบค่ะ” ทั้งหมดพูดคำอย่างหนักแน่น และพร้อมเพรียงกันหลังจากนั้น จ่าเทพ และหมู่จินเดินกลับออกมาจากห้องประชุม กำลังจะเด

"อ้าวเหรอ! ช้าไปแล้วล่ะจ่า เมื่อกี้ผมเห็นหมวดสองคนเดินไล่หลังตามกันออกไป ไม่ทันแล้วล่ะ" จ่าเทพยิ้มออกมาเล็กๆ แล้วว่า"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า ผมค่อยให้ก็ได้ แล้วหมวดยังไม่กลับอีกเหรอครับ""กำลังจะกลับแล้วล่ะ ผมขึ้นมาเก็บของ ปิดไฟเสร็จก็กลับเลย แล้วจ่าจะกลับพร้อมกันไหม""เดี๋ยวผมขออยู่ต่ออีกหน่อยแล้วกันครับ""โอเค! ถ้างั้นผมฝากจ่าปิดไฟให้ผมด้วยนะ""ได้ครับผู้หมวด""ขอบใจมากจ่า!" หมวดธีร์เดินเข้ามาตบไหล่หนาของจ่าเทพเพื่อขอบคุณ จากนั้นก็เดินกลับไปเก็บของที่โต๊ะทำงาน แล้วใช้บัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่หน่วยฯ แตะที่หน้าประตูเพื่อเปิดประตูกระจกบานเลื่อน แล้วเดินออกไปจากห้องตามปกติจ่าเทพมองตามไล่หลังออกไป เมื่อแน่ใจว่าหมวดธีร์ไปแล้ว เขาถึงได้เปิดอีเมลฉบับดังกล่าวที่ร่างไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาอีกครั้งมือหนากดแนบไฟล์ข้อมูลไปกับอีเมล แล้วกดส่งออกไปยังปลายทาง เมื่อทำการส่งจดหมายเรียบร้อยแล้ว เขาจึงกดสั่งปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ แล้วรวบแฟ้มเอกสาร และซองสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาไว้กับตัว กวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อสำรวจความเรียบร้อย แล้วจึงดับไฟภายในห้อง ก่อนจะเดินไปแตะคีย์การ์ดเพื่อเปิดประตูแล้