All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 71 - Chapter 80

“ไม่ใช่ปัญหา...หมายความว่ายังไงเหรอคะ” คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนรถเข็นหันกลับมาถามคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขายิ้มที่มุมปากแล้วเข็นรถตรงไปเรื่อยๆ“เดี๋ยวผมจะพาคุณไปดูอะไรบางอย่าง” ผู้กองฐานัตถ์พูดพลางเข็นรถของเธอออกมาบริเวณสนามที่เป็นลานกว้าง พอๆ กับสนามฟุตบอลขนาดใหญ่“คุณจะพาฉันไปดูอะไรเหรอคะ” ร่างบางหันกลับไปถามคนตัวสูงที่อยู่ข้างหลัง แต่เขายังไม่ยอมให้คำตอบ จากนั้นก็เข็นรถผู้ป่วยของเธอ เข้ามาที่บริเวณสถานที่ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการฝึกซ้อมยิงปืน โดยมีอาวุธปืนพกสั้น แมกกาซีน และกระสุนปืนวางอยู่เต็มโต๊ะให้เลือกใช้“ขอบใจมากนะหมู่” ร่างสูงหยุดอยู่ที่บริเวณลานด้านนอก ก่อนจะเดินไปหาหมู่จินที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว“ยินดีครับหัวหน้า” หมู่จินโน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วเดินอ้อมไปยืนอยู่ด้านหลังของคนทั้งคู่“นี่มันอะไรกันคะ” เวนิตาเอ่ยถามอย่างงงๆ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นถามคนตัวสูงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า“ผมจะสอนคุณยิงปืน” ใบหน้าเรียวหันมาเพื่อสบตากับร่างบางที่นั่งอยู่บนรถเข็น“ต้องฝึกขนาดนี้เลยเหรอคะ” เธอถาม เขาเดินเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับโน้มตัวเข้ามากระซิบหวานเบาๆ ที่ข้างใบหู“ความจริงก็ไม่ต้องหรอกนะ เพราะว

มือแกร่งของผู้กองฐานัตถ์เอื้อมไปพลิกไหล่บางให้หันกลับมา ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ครอบหูเพื่อลดเสียงปืนซึ่งอาจมีระดับความดังสูงถึง 140 เดซิเบลเอ ถือเป็นเสียงที่อันตรายต่อระบบประสาทหู แล้วสวมครอบให้เธออย่างเบามือด้วยท่าทีที่ดูอ่อนโยน“คุณต้องสวมนี่ก่อน” เสียงทุ้มนุ่มของคนที่อยู่ตรงหน้าบอกอย่างสุภาพ ก่อนจะพลิกร่างของเธอให้หันกลับไปหน้าเป้า“ปลดแมกกาซีนออก อย่างที่คุณทำเมื่อครู่น่ะถูกแล้วนะ การใช้ปืนออโต้ที่ถูกต้อง เราต้องดูก่อนว่าในแมกกาซีนนั่นมีกระสุนอยู่จริงไหม และถ้ามี...มีอยู่กี่นัด” เขาบอกพลางยื่นคางเรียวแหลมวางแนบลงบนไหล่เล็กด้านขวาของเธอ มือแกร่งโอบคล้องไปที่ร่างบาง แล้วค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเล็งไปที่เป้า“ที่คุณถืออยู่เรียกว่า GLOCK 19 เป็นปืนพกสั้นกึ่งอัตโนมัติ ก่อนจะยิงต้องแน่ใจก่อนว่าไม่มีกระสุนค้างอยู่ในรังเพลิง จากนั้นดึงสไลด์ถอยหลังขึ้นลำก่อนหนึ่งครั้ง” เสียงแผ่วเบาดังอยู่ที่ข้างหู เวนิตาพยักหน้าขณะที่เขาสอนเธอขึ้นลำกล้อง ก่อนที่มือแกร่งจะทำการกระชากสไลด์เพื่อดันกระสุนนัดแรกเข้าสู่รังเพลิงอย่างรวดเร็วก่อนหนึ่งครั้ง“ตอนนี้กระสุนพร้อมสำหรับการยิงแล้ว” เสียงทุ่มนุ่มบอกพลางห

“คาดว่า...น่าจะเป็นแบบนั้นนะครับ” หมวดภัทรแสดงความคิดเห็น ในขณะที่คนอื่นๆ ก็คิดไม่ต่างกัน“ถ้างั้น...อาจจะเป็นไปได้ว่า คนร้ายที่เข้ามาทำร้ายเวนิตาในคืนนั้น คือคนของนายพลกฤษณ์ หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนของนายชัยชนะ” ฐานัตถ์บอกกับลูกทีม ขณะที่คนอื่นๆ ในทีมผงกหัวขึ้นลงอย่างเห็นด้วย ดวงตาเรียวคบกริบของฐานัตถ์ชำเลืองไปหาจ่าเทพที่ดูเหมือนว่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ถาม ก็มีเสียงเตือนสายเรียกเข้า จากโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นมาแทรกระหว่างการประชุมเสียก่อนตื๊ด...ตื๊ด...ตื๊ดหมู่จินที่นั่งอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมองหัวหน้าทีม เมื่อเห็นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู“ผมขอตัวไปรับสายของผู้กำกับก่อนนะ พวกคุณประชุมต่อไปได้เลย เดี๋ยวผมมา” หัวหน้าทีมบอกกับที่ประชุม ก่อนที่เขาจะลุกออกไป ปล่อยให้คนอื่นๆ ในทีมถกประเด็นที่ยังค้างคาอยู่“ถ้าเป็นแบบนั้นก็เดาได้ไม่ยากว่า คนที่เข้ามาทำร้ายคุณเวนิตา อาจจะเป็นคนของนายพลกฤษณ์ที่ต้องการปิดปากคุณเวนิตา เพราะเธอเป็นพยานที่อยู่ในสถานที่เกิดเหตุของคืนวันที่มีการฆาตกรรมคุณลดา” หมู่จินวิเคราะห์ แต่จ่าเทพกลับไม่เห็นด้วย รีบแย้งขึ้นมาทันที“คดีคุณลดาไม่น่าจะใช่คดี

คืนนั้น หลังจากที่เวนิตาอาการดีขึ้นมากแล้ว ทำให้ฐานัตถ์ไม่จำเป็นต้องมานอนเฝ้าเธออีกเหมือนคืนที่ผ่านๆ มามือบอบบางของเวนิตา หยิบหลอดยาสมานแผลขึ้นมาบีบใส่ที่ปลายนิ้วเรียว แล้วค่อยๆ ลูบไล้ไปทั่วบริเวณบาดแผล ซึ่งก่อนหน้านี้มันเกิดปริขึ้นมาอีก แต่ดีที่อาการไม่ถึงกับแย่แค่ใช้ยาทาเป็นประจำก็สามารถช่วยบรรเทาอาการอักเสบลงไปได้มือเล็กดึงชายเสื้อบางเบาที่ใส่นอนลงมาปิดหลังจากที่ทายาเสร็จสรรพ แล้วก้มลงเก็บหลอดยาไว้ในลิ้นชักข้างเตียง ก่อนจะหันไปมองที่หมอนหนุนที่วางอยู่ข้างๆ เอื้อมมือเข้าไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซุกอยู่ที่ใต้ปลอกหมอนขึ้นมาดู เป็นสรุปสำนวนคดีที่ถูกทำสำเนาไว้“สำนวนการสืบสวนคดี เรืองลดา โฆษิตพิทักษ์” เธออ่านออกเสียงเบาๆ แล้วพลิกดูหน้าถัดไป“ผู้ตายชื่อ นางสาวเรืองลดา โฆษิตพิทักษ์ สาเหตุการตาย ถูกยิงด้วยอาวุธปืนลูกโม่ง ขนาด .44 นิ้ว จำนวน 3 นัด สรุปสำนวนคดีเป็นการ ฆ่าเพื่อชิงทรัพย์ เจ้าหน้าที่รับทำคดี ร้อยตำรวจเอกหญิง รฉัตร เลิศวิริยะอนันต์” เวนิตาถึงกับถอนหายใจแรง เมื่อได้อ่านรายละเอียดของสำนวนคดีทั้งหมด เธอเก็บรวบรวมเอกสารไว้ใส่ซองสีน้ำตาล แล้วสอดมันกลับไว้ที่ใต้ปลอกหมอนเหมือนเดิม“

“ไม่จริง… คุณโกหก สายตาของคุณมันไม่ได้บอกแบบนั้น” เวนิตาส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เชื่อ พร้อมกับแย้งขึ้นมาอย่างดื้อรั้น คนตัวสูงไม่เห็นด้วยกับความคิดของเธอ รีบดึงร่างบอบบางของเธอเข้ามาใกล้ๆ แล้วเชยคางเรียวเล็กของเธอขึ้นมาสบตากับเขา แววตาส่องเป็นประกายวิบวับของคนตัวสูงกำลังจับจ้องดวงตาเรียวเล็กของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเปิดเผย“อย่าคิดมากเลยนะเว เราสองคนเป็นแฟนกัน คุณรู้แค่นี้ก็พอแล้ว” คนตัวสูงยืนยันสถานะระหว่างเขาและเธอ แต่เวนิตายังคงสับสนกับแววตาและการกระทำ ที่ผ่านมาของเขา เพราะมันดูตรงกันข้าม ใบหน้าสวยแสดงสีหน้าหม่นๆ ออกมาอย่างเห็นได้ชัด จึงรีบขอตัวกลับเข้าไปในเซฟเฮ้าส์ ก่อนจะควบคุมความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่“ฉันง่วงแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” พูดจบเวนิตาก็ผละออกห่างจากร่างสูงของเขา แล้วเดินเลี่ยงกลับเข้าไปด้านใน ส่วนฐานัตถ์รู้ดีว่า เวนิตานั้นรู้สึกยังไงเลยไม่คิดที่จะรั้งไว้ ได้แต่มองคล้อยตามแผ่นหลังบางของเธอไปแบบไม่วางตา สายตาคมที่ดูว่างเปล่าของเขายากที่จะคาดเดาได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่เช้าวันต่อมา เวนิตาขลุกอยู่แต่ในห้องนอนของตัวเอง ไม่ยอมออกมาจากห้อง เพราะเธอยังคงน้อยใจอยู่กับเรื่องเ