All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 31 - Chapter 40

“ค่อยๆ ลุกนะครับ ไม่ต้องรีบร้อน” ร่างสูงที่จับไหล่นุ่มอยู่พูดด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่นุ่มนวลเวนิตาทำหน้านิ่งๆ อดคิดไม่ได้ว่า คงเป็นเพราะเธอกลับมาป่วย เขาถึงได้มีท่าทีที่อ่อนโยนกับเธออีกครั้งเหมือนในวันแรกๆ'รู้แบบนี้ เธอคงอยากที่จะแกล้งป่วยซะให้นานๆ กว่านี้'อยู่ๆ เสียงกระเพาะน้อยๆ ของเธอมันก็ร้องโครกครากออกมาแบบไม่ไว้หน้าเอาเสียเลย คนตรงหน้าได้ยินพยายามเก็บอาการไม่ส่งเสียงหัวเราะ“มื้อเช้า...ตอนบ่ายสองโมง” เขาพูดแกมประชดประชัน แพขนตายาวกะพริบไหวขึ้นลงปริบๆ ไม่อยากที่จะต่อความจึงได้แต่นั่งนิ่ง“คุณทานเองไหวไหม” เขาถามพร้อมกับมองหน้าที่ดูอ่อนเพลียของคนที่พึ่งจะฟื้นขึ้นมา“มือก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ” เธอตอบกลับออกไปอย่างห้วนๆ เขาชำเลืองสายตามองแล้วก็เผยยิ้มออกมาเล็กๆ อย่างโล่งใจ เพราะได้เห็นฝีปากกล้าของคนที่นั่งอยู่ที่เตียง ก็เริ่มหายห่วง เพราะอาการคงจะไม่ได้แย่อย่างที่คิด ถึงได้เริ่มต่อปากต่อคำขึ้นมาได้อีก“ถ้างั้นคุณก็ทานข้าว จะได้ทานยา แล้วก็...ค่อยๆ รับประทานนะครับ ไม่ต้องรีบ” เขากล่าวหลังจากที่ได้ยินเสียงกระเพาะร้องเตือนความหิวของเวนิตา ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากแล้วเดินกลับออกไปจากห้อง

ร่างสูงเตรียมพร้อมรอหญิงสาวที่ต้องไปร่วมงานในฐานะคู่รัก ซึ่งเธอกำลังถูกจับแต่งตัวอยู่ที่ชั้นสอง ชายหนุ่มลงมารอเธอที่ชั้นล่างก่อนเวลาเดินทางเกือบๆ สิบห้านาที โดยมีหมวดภัทร หมวดธีร์ และหมู่จินนั่งเฝ้ารออยู่ด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือของผู้กองฐานัตถ์ดังขึ้น ก่อนที่ ปลายนิ้วเรียวจะกดรับแล้วเดินหันหน้าออกไปคุยที่หน้าประตูทางเข้า"สวัสดีครับท่านผู้กำกับ" ระหว่างที่ฐานัตถ์เดินออกไปพูดสายกับผู้กำกับเศรษฐพงศ์นั้น หมวดภัทรที่นั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาวหันไปถามหมวดนลิน ที่กำลังเดินลงมา ว่าเวนิตานั้นแต่งตัวใกล้จะเสร็จแล้วหรือยัง เพราะนี่ก็ใกล้จะถึงเวลาเดินทางแล้ว แต่ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ตอบร่างบางระหงก็ก้าวเท้าลงมาจากบันไดชั้นสองอย่างช้าๆ ผมม้วนเป็นลอนยาวถูกมัดเบี่ยงไว้ที่ด้านไหล่ซ้าย เผยให้เห็นลาดไหล่งามด้านขวาดูขาวนวลเนียนละเอียดสวมทับด้วยชุดราตรียาวเปิดไหล่สีมุกประกายวิบวับเมื่อกระทบแสงไฟที่สาดส่องมาบนเรือนร่างระหง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองมายังเบื้องหน้าอย่างขัดเขินทุกคนในทีมที่ได้เห็นถึงกับตกตะลึงในความสวยสง่าที่อยู่เบื้องหน้า ต่างจ้องมองมาที่เธอชนิดที่เรียกว่า ตาไม่กะพริบราวกับถูกต้องมนตร์สะกดไว

“นี่คุณเจอหน้าไอ้หมอนั่นแค่ไม่กี่นาที ก็เรียกชื่อได้แบบสนิทสนมขนาดนั้นเลยเหรอ” เวนิตาได้ยินแบบนั้นก็แปลกใจ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างงุนงง“ทำไมคะ ถ้าไม่ให้เรียกว่าคุณกฤษณ์ แล้วคุณจะให้ฉันเรียกเขาว่าอะไร”“ก็ไม่ต้องเรียก” ฐานัตถ์ตอบกลับไปส่งๆ เวนิตาได้แต่อ้าปากค้าง งุนงงกับท่าทีของเขา ระหว่างนั้น มีบริกรยกเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้ มือบางเอื้อมไปหยิบแก้วไวน์สั้น ทรงกว้างที่มีน้ำสีดำอยู่ปริ่มแก้ว จากถาดมาเพื่อจะดื่ม แต่ถูกมือแกร่งปัดมือบางนุ่มออกไปแบบเบาๆ แล้วคว้าก้านแก้วออกไปจากมือของเธออย่างดื้อๆ“นี่คุณ! ทำอะไรคะ ฉันจะดื่มน้ำ” เวนิตาร้องทัก พลางจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เขาส่ายหน้าไปมาพลางตอบ“จะบ้าหรือไงคุณ นี่มันแบล็คเวลเวทเลยนะ ดื่มเข้าไปได้ยังไงล่ะ” ร่างสูงพูดเสียงเข้มแกมดุ ก่อนจะวางมันกลับคืนไปในถาด“ทำไมจะดื่มไม่ได้คะ” ร่างเล็กเอ่ยแย้ง“ผมไม่อนุญาต!”“แต่ที่นี่คืองานเลี้ยง ค็อกเทลแก้วเดียว ถ้าจะดื่ม ก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลยนี่คะ” เวนิตาบอกกับเขา ชายหนุ่มทำหน้าขึงขังก่อนจะบอกปัดออกไปเสียงเรียบ“นี่เรากำลังปฏิบัติหน้าที่กันอยู่นะครับ คุณอย่าลืมสิ” ฐานัตถ์แย้

เมื่อหางตาเหลือบเห็น นายพลกฤษณ์ที่เดินออกไปแล้ว จึงลอบยิ้มที่มุมปากออกมาเล็กน้อย แต่ร่างสูงก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะผละออกจากเรียวปากบางหวานนุ่มของคนตรงหน้านี้ไปอย่างง่ายดายสัมผัสระหว่างเขาและเธอ ยังคงติดตรึงอยู่เนิ่นนาน จนยากที่จะไถ่ถอน แต่เพราะร่างบอบบางขอเวนิตาที่ซวนเซจวนจะล้ม ทำให้ลำแขนอันแข็งแกร่งต้องคอยประคับประคอง ก่อนจะค่อยๆ ถอนจูบออกอย่างเชื่องช้า เพราะดูท่าเธอจะไม่ไหวแล้วจริงๆ ถ้าเขายืดเยื้อเวลาออกไปมากกว่านี้ทั้งคู่ลืมตาประสานกันอย่างช้าๆ ด้วยความวาบหวามราวกับต้องมนต์สะกด ร่างบางระหงได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ ใจเต้นโครมคราม รู้สึกร้อนผ่าวไปทัวทั้งตัว ราวกับคนจะเป็นไข้มือบอบบางค่อยๆ ยกหลังมือขาวนุ่มทั้งสองข้างขึ้นแตะที่เรียวปาก ทำท่าจะเช็ดรอยจูบของคนตรงหน้าออก แต่ก็ทำได้แค่ยกมือขึ้นมาอย่างเก้ๆ กังๆร่างสูงจ้องไปที่ใบหน้าเนียนที่แดงระเรื่อของเวนิตา ที่สีปากเริ่มเจือจาง เพราะลิปสติกบนเรียวปากอันอวบอิ่มของเธอได้ถูกลบเลือนไปจวนเจียนจะหมดสิ้น ระหว่างการสัมผัสเหลือเพียงสีชมพูระเรื่อที่ไม่ได้ถูกแต่งแต้มเวนิตายังคงยืนนิ่ง พยายามทรงตัว และตั้งสติของตัวเองให้อยู่ ก่อนที่จะก้าวขาเรียว ออกไปจา

เล็กซัส แอลเอส 500 (Lexus LS 500) ถูกขับเข้ามาในเขตของเซฟเฮ้าส์ แสงไฟสองข้างทางถูกเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดมือแกร่งเลี้ยวพวงมาลัยรถยนต์เข้ามาจอดที่หน้าทางเข้า แล้วหันไปหาคนที่นั่งอยู่ที่เบาะข้าง ก่อนจะเห็นว่าร่างบางผล็อยหลับคอตกอยู่บนเบาะนุ่ม เขาเพ่งสายตามองดูเธออย่างเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือแกร่งไปลูบที่ปอยผมบนศีรษะเล็กของเธอเบาๆ อย่างลืมตัว แต่อยู่ๆ คนที่นอนหลับอยู่ก็รู้สึกตัวลืมตาขึ้น เห็นเขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ก็ไม่ได้สงสัยอะไร เธอเอ่ยถามขึ้นมาอย่างงัวเงีย ด้วยความสะลึมสะลือ“ถึงแล้วเหรอคะ” ดวงตาเรียวหวานกวาดสายตามองออกไปที่นอกรถระหว่างที่เอ่ยถาม“ถึงแล้วครับ” ร่างสูงหันกลับมานั่งตัวตรงพิงที่เบาะคนขับแล้วทำหน้านิ่งๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เวนิตาเอื้อมมือจะไปเปิดประตูรถ เขารีบปลดสายคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ววิ่งลงไปรอรับเธอที่หน้าประตูรถทันที“ให้ผมช่วยดีกว่า ขาของคุณน่าจะยังบวมอยู่ เดินขึ้นไปที่ห้องเองคงไม่ไหวหรอกให้ผมช่วยนะ” ผู้กองฐานัตถ์พูดพร้อมกับจัดแจงอุ้มร่างบางขึ้นไปส่งที่ห้องของเธอ