All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 61 - Chapter 70

ร่างสูงของฐานัตถ์เตะตวัดเท้าเข้าไปที่ลำตัวของนิคแบบเต็มๆ ทำให้เขากระเด็นไปชนกับขอบของราวบันได ชาร์ปไม่รอช้าแทรกตัวเข้ามาแทนที่ของนิค แล้วเตะเข้าไปที่ด้านหลังของฐานัตถ์แบบไม่ให้เขาได้ตั้งหลัก ร่างของผู้กองฐานัตถ์กระเด็นไปชนกับกำแพงนิคเห็นปืนของพรรคพวกที่กลายเป็นศพตกอยู่ เล่นไม่ซื่อก้มลงหยิบมันขึ้นมาแล้วเล็งไปยังร่างของฐานัตถ์ที่ถูกเหวี่ยงไปชนกำแพงแบบไม่ให้เขาได้ตั้งตัว เขาประกาศก้องอยู่ในใจว่า นี่คือจุดจบของเจ้าหน้าที่สืบสวนที่หล่อเหลาที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาปัง! เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ก่อนที่อาวุธปืนจะหลุดออกจากมือของนิคร่วงลงไปที่พื้น โดยที่เขายังไม่ทันที่จะได้ลั่นไก นิคถูกใครบางคนยิงเข้าที่ข้อมือหนาเสียก่อน“โอ๊ะ!” ดวงตาคมกริบของฐานัตถ์หันไปเห็นร่างของใครบางคน ที่ยืนอยู่บริเวณทางเดินตรงมาจากทางด้านหลังของคฤหาสน์ ใครบางคนที่อยู่ในชุดเข้ารูปสีดำสนิท มีหน้ากากอำพรางปิดบังใบหน้าเหลือเพียงแค่ดวงตาเรียวหวานมีเสน่ห์ ที่จ้องมองมาพร้อมกับเล็งปากกระบอกปืนไปที่ร่างของนิคหลังจากควันพวยพุ่งออกจากปากกระบอกปืนนัดที่ยิงไปพึ่งจะจางลง ร่างบอบบางของใครบางคนที่สวมชุดสีดำรัดรูปกดเซฟปืน แล้วรีบเก็บป

ร่างบางลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่แล้วก็รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาเล็กๆ ที่บริเวณหน้าท้อง รีบยกมือบางขึ้นมากุมไว้ก่อนจะวิ่งหนีลงไปที่บันไดชั้นล่าง ร่างสูงของฐานัตถ์ลุกขึ้นทำท่าจะตามไป แต่เห็นหมวดภัทรที่กำลังจะล้มลง จึงรีบเข้าไปช่วยพยุงเอาไว้ไม่ยอมให้ร่างเขากระแทกพื้น“โอ๊ะโอ๊ยยย!!!”“เฮ้ย...หมวด!” หมวดภัทรพยายามจะตามนิค ชาร์ป และเจนออกไป แต่เพราะอาการบาดเจ็บ ทำให้เขาไม่สามารถที่จะตามออกไปได้“เป็นยังไงบ้างหมวด...โอเคไหม” ฐานัตถ์ถามลูกทีมด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรครับหัวหน้า ผมว่าเราตามพวกมันไปดีกว่าไหมครับ” หมวดภัทรถามขณะที่เขากำลังบาดเจ็บ“อย่าเลยหมวด! ตอนนี้เราคงต้องปล่อยพวกมันไปก่อน ผู้กองรฉัตรถูกจับเป็นตัวประกัน ยังไงเราก็ทำอะไรไปไม่ได้มากกว่านี้” ฐานัตถ์บอกกับลูกทีม หมวดภัทรพยักหน้าอย่างเข้าใจและเห็นด้วย ก่อนจะหันไปมองตามร่างเล็กของคนในชุดสีดำที่วิ่งลงบันไดไป“คนชุดดำนั่น ใครกันเหรอครับ” หมวดภัทรหันมาถามหัวหน้าพลางกุมแผลที่หัวไหล่ของตัวเอง“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คิดว่าไม่น่าจะใช่พวกของคนร้าย เพราะว่าเขามาช่วยเราไว้” ร่างสูงของฐานัตถ์พูดพร้อมกับช่วยประคองร่างของลูกทีมเสียงอุปกรณ์

กลิ่นกายหอมๆ จากตัวเธอแตะที่ปลายจมูกโด่งเป็นสันคมของเขา เหมือนกับที่นิคได้กลิ่น...มันช่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจเหลือเกิน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจเท่าไหร่นัก ร่างสูงของฐานัตถ์จัดแจงรวบตัวของเธอเอาไว้ในอ้อมแขนของเขา แล้วดึงกระชับเข้าหาตัวเองอย่างถนัดมือ แต่เธอก็พยายามที่จะขยับหนี“ถ้าขืนคุณดิ้นก็จะยิ่งเจ็บตัวกว่านี้ ผมเตือนแล้วนะ!” เขาบอกเสียงดุ ราวกับออกคำสั่ง ฐานัตถ์ค่อยๆ คลายมือแล้วพลิกตัวของเธอให้หันกลับมาอย่างช้าๆ เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มจะสงบนิ่งตามคำบอกของเขา ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมาสบสายตากันวินาทีนั้น! มันทำให้เขาแปลกใจยิ่งเสียกว่าตอนที่ได้กลิ่นกายหอมๆ จากตัวของเธอเสียอีก...ทันใดนั้นเอง จู่ๆ เสียงปืนก็ดังขึ้นมาหนึ่งนัด ทำให้ฐานัตถ์ และคนในชุดสีดำถึงกับสะดุ้ง!ปัง! คนตัวสูงดึงร่างบอบบางของเธอเข้ามาโอบกอดเอาไว้แน่น กลัวว่าจะเป็นเสียงปืนของคนร้าย เขาพยายามใช้ร่างของตัวเองบังร่างของเธอเอาไว้ ก่อนจะหันกลับไปมองตามเสียงที่มาจากกำแพงด้านในของคฤหาสน์“พวกไหนกันนะ!” ฐานัตถ์พูดขึ้นมาเบาๆ ร่างบางอาศัยจังหวะนั้น กระทุ้งส้นเท้ากระแทกใส่เข้าที่ขาของฐานัตถ์อย่างเต็มแรง ทำให้คนตัวสูงปล่อยมือออกจากร่

ที่เซฟเฮ้าส์ ประตูห้องนอนถูกเปิด พร้อมกับใบหน้าเรียวสวยที่ดูสดใสกว่าวันอื่นๆ โผล่พ้นจากปากประตูห้องออกมา เห็นร่างสูงของฐานัตถ์หลับอยู่บนโซฟากว้างขวางบริเวณหน้าห้องนอน ก็รู้สึกฉงนใจว่าเหตุใดเขาถึงได้มานอนอยู่ตรงนี้ และดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขาในโมเมนต์แบบนี้ แสงแดดยามสายค่อนข้างแรง สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกเลื่อนบานใหญ่ที่ไม่ได้รูดม่านปิดบังไว้ ทำให้ร่างกำยำสูงใหญ่ที่หลับใหลไม่รับรู้ว่าถูกแดดส่องโดนตัวแบบเต็มๆ ร่างเล็กจึงเดินตรงไปที่หน้าต่างแล้วจัดแจงรูดม่านบังให้สนิท ภายในห้องกลับมืดสลัว เหลือเพียงแสงแดดอ่อนๆ ที่ตกกระทบกับม่านสีเทาลงมายังพื้นห้องเท่านั้น “ไม่สบายหรือเปล่านะ” ร่างเล็กหันมามองคนที่นอนอยู่ แล้วเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ พร้อมกับวางมือนุ่มลงบนหน้าผากเพื่อดูว่าตัวร้อนหรือเปล่า ก่อนจะสังเกตเห็นรอยฟกช้ำที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าเรียวของเขา ก็เดาได้ว่าน่าจะเกิดจากภารกิจเมื่อคืนที่ผ่านมา “ตัวก็ไม่ร้อน...สงสัยจะเจ็บแผลน่าดูเลยสิเนี่ย” เธอคิด พลางส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง แพขนตายาวกะพริบไหว ขณะที่จ้องมองไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของคนที่กำลังหลับ โดยที่มือทั้งสอ

เมื่ออาการเจ็บบรรเทาลงแล้ว เธอจึงหลับตาลง ก่อนจะผล็อยหลับไป ฐานัตถ์ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ แล้วหันไปหาคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใกล้ๆ เขาเผยยิ้มออกมาเล็กๆ ก่อนจะกระเถิบตัวเข้าไปชิดติดกับร่างของเธอ พลางเอื้อมมือแกร่งขึ้นมาช้อนที่ลำคอระหงให้ซบลงมาที่ไหล่กว้างของตัวเองอย่างอ่อนโยนถึงแม้ว่าจะเป็นการแค่พักผ่อนอยู่บนโซฟาธรรมดาๆ แต่ก็เป็นช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นสำหรับคนทั้งคู่ ที่ได้ซบอิงบนไหล่ของกันและกัน แค่นั้นก็เพียงพอแล้วกองบัญชาการตำรวจสืบสวนกลาง“อ้าวเฮ้ย! คอมพ์...คอมพ์ของฉัน!!!” เสียงเล็กของผู้หมวดหน้าหวานที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะบ่นอุบขึ้นมา เมื่ออยู่ๆ คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กของเธอก็ดันมาพังเอาเสียดื้อๆ“อ้าว! เป็นอะไรครับหมวด!” จ่าเทพได้ยินพอดีเลยถามออกไปขณะที่เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้เลื่อนหลังโต๊ะทำงานของผู้หมวดนลิน“ก็โน้ตบุ๊กนี่สิจ่า อยู่ๆ ก็มาเดี้ยงไปซะดื้อๆ เอาไงดีล่ะทีนี้” ผู้หมวดนลินหันมาขมวดคิ้วยุ่งเหยิง ขณะที่พูดกับจ่าเทพ“ผมว่าแบบนี้คงต้องให้ฝ่ายไอทีดูให้แล้วล่ะครับ” จ่าเทพบอก พลางชี้นิ้วไปที่แผนกไอทีที่อยู่ชั้นล่าง“โน้ตบุ๊กเสียเหรอครับหมวด รู้สึกว่าฝ่ายไอทีจะไม่อยู่ เห็นว่าไปราชการคงอีก