Alle Kapitel von ทีเด็ดพ่อหม้ายสายเปย์: Kapitel 11 – Kapitel 20

เมื่อกลับมาถึงคอนโดมนตกานต์ก็รีบจัดการโยนชุดทำงานที่ใส่มาตลอดทั้งสัปดาห์ลงเครื่องซักและอบ ซึ่งเดิมที่แล้วเธอจะซักพรุ่งนี้เช้าแต่พอเหมวัตบอกว่าจะกลับบ้านเธอก็เลยอยากจะกลับด้วยเพราะมีหนังสือบางเล่มที่อยากกลับไปเอามาอ่านที่นี่ระหว่างรอเครื่องซักผ้าทำงานก็เก็บของใช้บางส่วนลงกระเป๋าเป้ส่วนเสื้อผ้านั้นมีอยู่ที่บ้านแล้วจึงไม่จำเป็นต้องเอาไปด้วยขณะหยิบที่ชาร์ทใส่กระเป๋าเสียงไลน์ก็ดังขึ้น“กานต์แกง่วงหรือยัง” กัญญาพรถามเมื่อเพื่อนกดรับวิดีโอคอล“ยังไม่ง่วงแกมีอะไรหรือเปล่าโทรมาดึกเชียว”“ฉันจะถามแกว่าพรุ่งนี้แกจะกลับบ้านไหม”“ก็ว่าจะกลับนะ แกเปลี่ยนใจจะกลับด้วยไหม”“เปล่าหรอก ถ้าแกกลับฉันจะฝากแกไปเอาของที่บ้านหน่อยได้ไหม”“ได้สิ แกบอกแม่แกเตรียมไว้ก็แล้วกันนะ”“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะโทรบอกแม่ แล้วแกค่อยเข้าไปเอาตอนเย็นนะ”“ไม่มีปัญหา อยากได้อะไรเพิ่มก็บอกนะ”“ฉันไม่อยากอะไรเพิ่ม แต่อยากจะถามอะไรสักหน่อย”“ถามอะไร”“แกว่าพี่เหมเป็นไงบ้าง”“ก็ดีนะ เขาใจดีเหมือนคุณยายแม้บางครั้งจะชอบยั่วโมโหฉันก็เถอะ” เมื่อนึกถึงวันที่เขาแกล้งให้เธอเข้าห้องไม่ได้แล้วมนตกานต์ก็อดโมโหไม่ได้“แต่ฉันว่าเขาชอบแกนะ” กัญ

เหมวัตเดินลัดเลาะมาตามซอยเล็ก ๆ ไม่ถึงห้านาทีเขาก็มายืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังเล็กของมนตกานต์“กานต์อยู่ข้างบนหรือเปล่า” เขาตะโกนเรียก“ค่ะ รอแป๊บนะคะ”ระหว่างยืนรอชายหนุ่มก็เดินมองดูบริเวณรอบ ๆ บ้านของเธอก็ไม่ต่างจากบ้านคุณยายของเขาที่นี่มีความร่มรื่นเพียงแต่บริเวณจะแคบกว่าเท่านั้น“ไปกันเถอะค่ะ” หญิงสาววิ่งลงบันไดมาด้วยสีหน้าสดใสเธอสวมกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดตัวเล็กมองแล้วเหมือนเด็กมัธยม เหมวัตรู้สึกโล่งใจมากที่ตนเองเปลี่ยนเป็นชุดกางเกงยีนเสื้อยืดก่อนจะมาที่นี่หญิงสาวเองก็มองผู้ชายตรงหน้าแล้วยิ้ม“เป็นอะไร”“ก็เพิ่งเคยเห็นพี่แต่งตัวแบบนี้เหมือนวัยรุ่นเลย”“ก็พี่ยังวัยรุ่นอยู่นี่”“พี่คะสามสิบสามไม่มีใครเขาเรียกวัยรุ่นแล้วค่ะ” เธอพูดไปหัวเราะไป“ทำไมชอบย้ำอายุพี่จังเลยนะ” เขาไม่ชอบที่เธอพูดแบบนี้แต่ก็ไม่ได้โกรธและคิดว่าวันหนึ่งต้องทำให้เธอรู้ว่าอายุมันก็แต่ตัวเลข “ก็มันจริงนี่อายุขนาดนี้เป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ กานต์เรียกว่าอาก็ถูกแล้ว”“ยังไม่เลิกพูดเรื่องนี้อีกนะ”“ก็มันจริงหรือว่ากานต์จะเปลี่ยนเป็นเรียกคุณอาดีนะ”“อย่าคิดอย่าคิดจะทำแบบนั้นเด็ดขาดเดี๋ยวจะได้นอนนอกห้องสักวัน” เขาแกล้งขู่“ก

เหมวัตมาทำงานที่สิงคโปร์ได้สองวันระหว่างนี้เขาก็โทรกลับไปถามมนตกานต์อีกครั้งว่าอยากได้ของฝากอะไรหรือเปล่า คำตอบที่ได้รับก็เหมือนเดิมคือเธอไม่ต้องการอะไร แต่สำหรับเขาแล้วยิ่งบอกว่าไม่ต้องการมันคือการกระตุ้นให้เขายิ่งต้องซื้อของฝากให้เธอมากขึ้นกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เตรียมมาไม่พอใส่จนต้องซื้อกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่เพิ่มอีกหนึ่งใบเมื่อกลับมาถึงกรุงเทพชายหนุ่มก็ตรงเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัทจากนั้นก็กะเวลาเลิกงานให้ตรงกับมนตกานต์แล้วจอดรถรออยู่หน้าบริษัทก่อนจะโทรไปหาเมื่อเห็นว่าเลยเวลาเลิกงานมาได้สักพักหนึ่งแล้ว“กานต์เลิกงานหรือยัง”“เพิ่งเลิกงานค่ะ กำลังจะกลับคอนโดแล้วพี่เหมมีอะไรหรือเปล่าคะ กลับมาจากสิงคโปร์หรือยัง”“พี่กลับมาแล้วพอดีผ่านมาทางนี้น่ะ ก็เลยจอดรถกานต์อยู่หน้าบริษัท”“อะไรนะคะ มารอกานต์ทำไม ปกติกานต์ก็กลับเองได้แล้วเราก็เลิกงานไม่ตรงกันด้วยค่ะ” หญิงสาวรู้สึกเกรงใจมากเพราะบริษัทของเหมวัตกลับบริษัทของเธอแม้จะอยู่ย่านเดียวกันแต่ก็คนละฝั่งของถนน ถ้าเขาจะมารับเธอก็ต้องยูเทิร์นมาซึ่งในเวลาเลิกงานแบบนี้รถค่อนข้างติดมาก“ปกติเราเลิกงานไม่ตรงกัน แต่วันนี้พี่เลิกงานเร็วหน่อยรีบลงมานะพ

แล้วก็ถึงวันที่เหมวัตรอคอย เมื่อวานเขาและมนตกานต์ออกจากกรุงเทพตั้งแต่เย็นจากนั้นก็กลับมานอนค้างที่อัมพวาหนึ่งคืน เช้านี้ทุกคนจะพากันนั่งรถตู้ของคุณยายชมนาดมายังรีสอร์ทริมทะเลที่หัวหินทริปทะเลครั้งนี้เป็นความตั้งใจของคุณยายชมนาดที่อยากให้ทุกคนไปพักผ่อนร่วมกัน หลังจากช่วงหลังนี้เห็นว่าหลานชายพูดถึงมนตกานต์อยู่บ่อย ๆ จึงถือเป็นโอกาสดีที่จะลองสังเกตความสัมพันธ์ของทั้งคู่ด้วยตัวเองเช้าวันนี้ลุงเกริกรับหน้าที่ขับรถโดยมีป้าศรีนวลภรรยานั่งข้าง ๆ ส่วนทางด้านหลังเหมวัตก็นั่งคู่กับคุณยายชมนาดส่วนมนตกานต์กับมะลิก็นั่งแถวหลังสุด ทั้งสองคุยกันเบา ๆ ตามประสาวัยรุ่น ซึ่งเหมวัตที่ก็พยายามเงี่ยหูฟังจึงพอรู้ว่าเป้าหมายในการทำงานของมนกานต์การคือการเก็บเงินไปที่อิเซล์ทวาลด์หมู่บ้านเล็ก ๆ ในสวิตเซอร์แลนด์สถานที่ถ่ายทำของซีรีส์เกาหลีที่เธอชอบดูภายในรถคันใหญ่มีการพูดคุยเบา ๆ บรรยากาศดูอบอุ่นจนมนตกานต์รู้สึกเหมือนกำลังไปเที่ยวกับครอบครัวจริง ๆเมื่อมาถึงบ้านพักติดทะเลป้าศรีนวลกับลุงเกริกช่วยกันเก็บของเข้าที่ ส่วนคุณยายก็นั่งพักบนเก้าอี้ไม้ตรงเฉลียงหน้าบ้าน ลมทะเลพัดโชยทำให้คุณยายรู้สึกผ่อนคลายมนตกานต์เปลี

หลายวันผ่านไปหลังจากทริปทะเลหัวหินความสัมพันธ์ของเหมวัตกับมนตกานต์ก้าวไปอีกขั้น ในเมื่อเธอให้โอกาสแล้วเหมวัตก็สัญญากับตัวเองว่าจะใช้โอกาสนี้อย่างเต็มที่เพื่อพิสูจน์ความจริงใจและทำให้หญิงสาวมั่นใจในตัวเขาชีวิตของมนตกานต์ก็เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ และคนที่ทำให้เปลี่ยนไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเหมวัตหลานชายของยายชมนาดที่กำลังก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอทีละก้าวอย่างไม่เร่งรีบแต่ชัดเจนในทุกวันทั้งสองจะออกมาทำงานด้วยแม้เขาจะเข้างานช้ากว่ามนตกานต์หนึ่งชั่วโมงแต่ก็ยอมตื่นเช้าเพื่อได้นั่งรถมาด้วยกัน“พี่เหมไม่เหนื่อยเหรอคะ” หญิงสาวชวนคุยเมื่อนั่งรถมาด้วยกันในเช้าวันศุกร์“เหนื่อยอะไร” เขาถามก่อนจะหยิบกาแฟที่แวะรับจากร้านประจำขึ้นมาจิบ“ก็เหนื่อยที่ต้องตื่นเช้ากว่าเดิมทุกวัน”“ไม่หรอก ตื่นเช้าก็ถือเป็นกำไรของชีวิตนะ”“แล้วพี่เหมไปถึงบริษัทก่อนเวลาทำงานทุกวันไม่เบื่อเหรอคะ”“พี่ใช้เวลานั้นทำงานน่ะ จากที่เคยเลิกงานช้าก็ได้เลิกงานเร็วขึ้น”“เพราะกานต์ทำให้พี่ลำบาก กานต์ว่าพี่ไม่ต้องรับส่งกานต์ทุกวันหรอกนะคะ กานต์เกรงใจ” เธอรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เธอกลัวว่าถ้าเขาฝืนทำแบบนี้ไปนานสักวันก็คงเบื่อ“ไม่ต้องเกรงใจและพี่