Lahat ng Kabanata ng ชู้ลับประธานร้าย : Kabanata 11 - Kabanata 20

“คุณชอบให้ผมทำแบบนี้ ผมรู้”​ “ไหนว่า...คุณจะให้ฉันพักก่อนคะ?” “อยู่ใกล้กับคุณแบบนี้ ผมทนไม่ไหว”​ เขาขยับข้อมือไปมา ความชื้นแฉะในช่องแคบของร่างกายเธอพร้อมกับการกระตุกเบาๆ ทำให้เขาที่จูบต้นคอเธอขยับไปดูดเม้มใบหูนุ่ม “เสร็จแล้วสิ” เธอถูกเขาผลักให้หันหน้ามาหา คนทั้งสองจูบกันด้วยความปรารถนาที่คุกรุ่น น้ำในอ่างกระเพื่อมแรง ฟองกระฉอกลงพื้นจนเฉอะแฉะ ชายหนุ่มที่ขยับกายขึ้นนั่งขอบอ่างถูกหญิงสาวครอบครองอาวุธประจำกายไว้ในมือ เขาส่งเสียงครางกระเส่า “พีช ลุกขึ้นมา...เถอะ...” เขาประคองใบหน้าของเธอ ทั้งสองร่างนั่งซ้อนอยู่ริมขอบอ่าง เริ่มขยับสับสอดจังหวะรักอย่างรุ่มร้อน เกือบห้าทุ่ม เขาจึงล้างตัวและหยิบเสื้อคลุมส่งให้เธอ ชายหนุ่มกอดเอวเธออยู่ข้างหลังระหว่างที่เดินออกมาจากห้องน้ำ “คุณเนศ ฉันอยากดื่มน้ำค่ะ” “ได้ ถ้าคุณอยากกินอยากอื่นด้วยก็ได้” พรรษาส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ขอดื่มน้ำสักขวดก็แล้วกัน” เธอไปนั่งที่ริมเตียง ธเนศเดินออกจากห้องนอนหยิบน้ำดื่มขวดพลาสติกขนาดห้าร้อยมิลล

“ไหนว่าพีชจะมาตอนสาย?” แทนพงษ์จูงมือแสนรักมาหาน้องสาว พรรษาอุ้มลูกสาวขึ้น หอมแก้มทั้งซ้ายและขวา“คุณแม่ มาช้าจัง” เด็กหญิงทำหน้าหงอยๆ“แม่พีชขอโทษนะ งานแม่ยังไม่เสร็จก็เลยมาช้า แม่ไปทำงานหาเงินมาเลี้ยงพีชไง?”แสนรักพยักหน้า “ค่ะ แสนยักต้องอดทน”“เก่งมากค่ะ ได้เวลานอนแล้วนะ เป็นเด็กนอนดึกมากไม่ดี”“บุญ พาแสนรักไปเข้านอนที”บุญดีเป็นทั้งแม่บ้านและพี่เลี้ยง แสนรักทำหน้าหงอยๆ เด็กน้อยอยากจะอยู่คุยเล่นกับมารดาแต่ก็ง่วงจนเริ่มหาว พอบุญดีมาอุ้มก็ตัวอ่อนลงทันทีแทนพงษ์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องรับแขกมองดูหลานสาวตัวน้อยคอพับคออ่อนก็หัวเราะ “อุตส่าห์อดทนนั่งรอพีชอยู่ตั้งนาน ตอนนี้แบตคงหมดจริงๆ แล้วล่ะ” ชายหนุ่มหันไปมองหน้าน้องสาวที่ดูอิดโรย “ทำไมมาค่ำจัง?”​ “คุณเนศน่ะสิ แกล้งพีช” แทนพงษ์หัวเราะร่วน “เป็นเหมือนที่พี่บอกใช่ไหม? เขาไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครมาเอาเปรียบได้ง่ายๆ ไม่ฉลาด ไม่ทันคนก็คงจะคุมบริษัทใหญ่โตอย่างวินเนอร์ไม่ได้”​ “ค่ะ ดูแล้วคงจะหลอกได้ยาก” “ดูจากท่าทางพีชแล้ว เขาเก็บดอกเบี้ยทบต้นล่ะสิ” “อือ” หญิงส

ราเชนทร์นั่งมองกล่องไม้มะเกลือประดับมุกด้วยสายตาเหม่อลอย หลังจากเขาได้เจอธนนท์ ชายหนุ่มก็ติดต่อไปยังบริษัทนักสืบเอกชนให้ช่วยหาข่าวภายในฟาร์มแสนรัก เขาพยายามไม่พูดถึงเรื่องพวกนี้มาพักใหญ่แต่ไม่คาดว่าคนในครอบครัวของแทนพงษ์จะเข้ามาจุดประกายความอยากรู้อยากเห็น ‘ในเมื่อผมลืมไม่ได้ ก็คงต้องไปให้สุดทาง’ ความคิดของนักบริหารหนุ่มลอยกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเขายังหมั้นหมายอยู่กับณิชาด้วยความเห็นชอบของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย พนักงานใหม่ที่รูปร่างหน้าตาออกไปทางสวยมากกว่าหล่ออย่างแทนพงษ์ มุ่งกิจวัฒนา ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพอย่างทุกวันนี้ เรื่องมันเริ่มจากวันนั้น.... “บอส พนักงานใหม่มาทำงานแล้วครับ” “ดี เรียกให้เข้ามาหาผมได้เลย” ทันทีที่ประตูเปิดออก ราเชนทร์ก็พลันชะงัก รูปร่างหน้าตาของผู้ชายที่เพิ่งเดินเข้ามากระเดียดไปทางสวยมากกว่าหล่อ ยิ้มที่พนักงานใหม่ส่งมาให้เขาคล้ายจะเจือกระแสไฟฟ้าที่ส่งมาช็อตให้หัวใจของนายจ้างหนุ่มเต้นผิดจังหวะ แทนพงษ์หยุดยืนตรงหน้าราเชนทร์ แนะนำตัวอย่างเป็นทางการและรอให้เจ้านายคนให

บ่ายวันศุกร์ธเนศรีบกลับคอนโดมิเนียม เขาอาบน้ำแต่งตัวและนั่งรอด้วยใจจดจ่อ ราเชนทร์ทักมาชวนให้ออกไปร้านประจำเขาก็ยังปฏิเสธ อีกฝ่ายนึกเคืองจึงได้ส่งข้อความมาประชด ‘เออ กูลืมไปว่าตอนนี้มีกลายเป็นคนมีพันธะไปแล้ว’ ธเนศตอบกลับด้วยความไว ‘กูไม่ได้มีพันธะ กูมีลูกหนี้ต่างหาก’ ‘มึงดูใส่ใจลูกหนี้คนนี้มากเลยนะ’ ‘เออ กูจ่ายไปเยอะก็เลยต้องเอาคืนทั้งต้นทั้งดอก’ หนึ่งทุ่มตรง พรรษาก็เข้ามาในห้อง ชายหนุ่มที่สวมเสื้อยืดและกางเกงขายาวผ้านิ่มนั่งจิบไวน์อยู่โซฟาหรูริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ห้องของเขาอยู่ชั้นเกือบบนสุด ทำให้มองเห็นวิวด้านล่างที่มีแสงไฟระยิบระยับ พรรษาสังเกตว่าเขาแทบจะไม่เคยเปิดหน้าต่าง อาศัยการเปิดเครื่องปรับอากาศอยู่ตลอด “มาแล้วเหรอ?” พรรษารู้ว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ เธอคิดว่าเขาไม่น่าจะทำเหมือนอย่างวันอาทิตย์ที่แล้ว แค่คิดถึงคืนที่ต้องอยู่กับเขามาราธอน หญิงสาวก็หน้าแดง ผู้ชายตรงหน้าหื่นกว่าที่เธอคาดเอาไว้ เธอลากกระเป๋าไปตั้งไว้ที่ข้างประตูห้องนอน เดินไปนั่งข้างธเนศ ชายหนุ่มรินไวน์แล้วส่ง พรรษามอ

รายการอาหารที่ธเนศชอบถูกส่งมาให้พรรษาทางโทรศัพท์มือถือ เธอก้มลงอ่านแล้วทำหน้ามุ่ย แทนพงษ์ที่นั่งอยู่ถัดไปจึงชะโงกหน้ามาดู “มีอะไรพีช?” “พี่แทน วันนี้พีชต้องออกไปตอนบ่ายสามนะ ต้องแวะซื้อของไปทำอาหารให้คุณเนศ ส่งรายการมาเยอะแยะเลย” “ทำอาหาร? ทำไมต้องทำด้วยล่ะ?” “ก็....” พรรษาอึกอัก “พูดมา อย่าคิดจะปิดพี่” “พีชรับเงินเข้ามาอีกหนึ่งล้าน เขาเลยขอให้พีชไปเร็วขึ้นสองชั่วโมง ไปทำอาหารและก็ทานข้าวกับเขาด้วย” “ว่าล่ะ...หน้าตาพีชดูมีลับลมคมใน ก็สมควรล่ะนะ ได้มาตั้งสองล้าน” สีหน้าของพี่ชายคล้ายจะโมโหนิดๆ“พี่แทน อย่าโกรธพีชเลยนะ พืชกะว่าจะบอกพี่แทนอยู่ แต่ก็กลัว...กลัวพี่แทนจะว่าพีชโลภมาก ก็พี่แทนว่าเขาเป็นคนไม่ยอมเสียเปรียบใคร พีชไปเอาเงินเขามาอีกเพราะกลัวว่าโปรเจกของวินเนอร์จะเริ่มช้า”“พี่ไม่โกรธที่เธอไปเอาเงินเขามา แต่พี่โกรธที่เธอบอกพี่ช้า มา...เล่าซะดีๆ ทำไมเขาถึงให้เงินมาอีกตั้งล้าน?” สายตาของพี่ชายดูวิบวับ “พีชทำอีท่าไหน?”“ท่าไหน? พี่แทน พูดซะน่าเกลียด” คนถูกถามหน้าแดงก่ำ“ทำไม? มันมีท่าพิสดาร