All Chapters of พระรามอย่าร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

“มีอา เอวา ออกมา” อ้าว ฉันซวยด้วยซะงั้น เราสองคนมองหน้ากันก่อนจะเดินออกไปหน้าแถว แล้วรุ่นพี่กลุ่มนั้นก็เดินมาสามสี่คนก่อนจะตะโกนด่าฉันกับมีอาสองคนโอ๊ย งงมากค่า เกลียดอะไรฉันเหรอ“ปีหนึ่งที่ไม่เคารพรุ่นพี่ นึกว่าเก่งมากหรือไง” ถามจริงหน้าที่นี้ของพวกเขาเหรอ งงมาก“เก่งมากหรือไง”“ถามใครคะ” เสียงของมีอายังไม่หยุด แล้วฉันก็ทำแค่นิ่ง ไม่อยากพูดอะไรมาก อยากด่าก็ด่าไปเถอะ คิดว่าแคร์หรือไง อย่าด่าพ่อแม่ก็พอ“ถามพ่อพวกเธอมั้ง” ทุกคนต่างมองดูรุ่นพี่ด้วยความมึนงง จู่ ๆ ก็มาฟาดงวงฟาดงาใส่ กูงงค่า เป็นประสาทก็ควรพบหมอ จะมาระรานคนอื่นเพื่อ“ขอโทษด้วยค่ะ ถ้าถามพ่อ พี่คงต้องไปถามที่ท่านยมนะคะ เผอิญว่าพ่อตายแล้ว” ป๊าดด สะใจค่า เอาอีกยัยมีอามันร้าย“เบา ๆ ไอ้เพลง” มีเสียงเพื่อนปรามไว้แล้ว แต่ทว่าดูเหมือนเขาก็ยังไม่คิดจะหยุด ไม่นานฉันก็เหลือบไปเห็นว่าดารินอยู่ไม่ไกล มันดูลับ ๆ ล่อ ๆ อย่าบอกว่าแผนอีนี่อีกกูละปวดหัวเลย เดี๋ยวเจอกันดาริน“ปีหนึ่งไม่เคารพรุ่นพี่ กูก็แค่สั่งสอน” ก่อนจะสั่งสอนคนอื่น กรุณาดูนิสัยตัวเองก่อนเถอะ ริจะสอนคนอื่นแต่ตัวเองมารยาททรามก็ควรพักนะ“พวกคุณ...” จากนั้นก็ด่าอะไรไม่รู้เยอะ

ว่าจบลิลลี่ก็รีบเดินเอากล่องพยาบาลไปทำแผลให้เอวา ผมสูดหายใจเข้าลึกมาก ถ้าผมหงุดหงิดกว่านี้ผมเอามันตายแน่ ผู้หญิงก็ผู้หญิงเถอะ“ปีหนึ่ง เลิกแถว แยกย้ายกลับได้” ผมออกคำสั่งทันที ก่อนที่ทุกคนจะมอง แต่ผมไม่สน“บอกให้กลับ ไม่ได้ยินหรือไงวะ อยากวิ่งรอบสนามอีกหรือไง” ตอนนี้ผมเริ่มควบคุมสติไม่อยู่จนสงครามเป็นฝ่ายเดินเข้ามา“ปีหนึ่งเลิก เจอกันพรุ่งนี้ เข้าประชุมตอนเที่ยงทุกคน ปีสอง ปีสาม เรียกประชุมทุกปี ใครไม่มา ตัดสาย ตัดรุ่น”“ปีหนึ่งทราบ”“ทราบค่ะ/ครับ” จากนั้นปีหนึ่งก็แยกย้ายกันกลับและผมก็หันไปมองดูตัวต้นเหตุที่สร้างเรื่องวันนี้ ผมเดินไปหาเพลงก่อนจะดึงคอเสื้อมันให้เดินตามผมไปทันที“รามแกจะทำอะไร”“เสือก” ผมเอ่ยด่าคนที่เป็นเพื่อนแต่ก็ไม่ห้าม ขืนพูดมากมันจะโดนอีกคน“แกจะทำแบบนี้กับเราไม่ได้นะราม ปล่อย”“ทีมึงยังทำเมียกูได้ ทำไมกูจะทำมึงไม่ได้”“แยกแยะเป็นไหมพระราม”“แล้วมึงทำไมไม่แยกแยะแต่แรก รู้ว่าจะเกิดแต่ก็เสือกเลือกทำ มึงจะโทษกูไม่ได้นะเพลง” ผมว่าพร้อมกับลากคอมันมาที่ตรงเอวากับเด็กอีกคนพรึบ!“อ๊ะ แกทำบ้าอะไรเนี่ย”“ขอโทษเอวาซะ” ตอนนี้มีสายตาของใครหลายคนที่จ้องมอง แต่ผมก็ไม่สนใจ ใครจะกล

-หลายเดือนต่อมา-“บี๋ต้องนอนห้องตัวเองบ้างนะคะ จะนอนห้องหนูบ่อย ๆ ไม่ได้นะ เดี๋ยวพ่อมาเจอ” ฉันเอ่ยบอกคนปลายสายที่ตั้งแต่คบกันก็เอาแต่จะมาอยู่กับฉัน ไม่ยอมกลับไปนอนห้องตัวเองเลย(ที่ห้องโดนตัดไฟค่ะ) เขานี่มันหาเรื่องมาจนได้ เพนต์เฮาส์ราคาห้าร้อยล้านโดนตัดไฟ พูดไปใครจะเชื่อ(พูดไปบี๋ต้องไม่เชื่อพี่แน่ พี่ก็เลยส่งรูปให้ดูค่ะ) จากนั้นก็มีข้อความเด้งเข้ามา พอเปิดดูก็เห็นรูปสายไฟที่มันขาดจริง แต่คนเจ้าเล่ห์แบบเขามันเชื่อยากวันนั้นบอกว่าจะไม่มา แต่ก็แอบมาตอนดึก ๆ ตั้งแต่คบกับเขา ฉันมีอะไรที่มันตื่นเต้นตลอดเวลาจริง ๆ เหมือนเช่นตอนนี้ ที่ห้องเพนต์เฮาส์ราคาห้าร้อยล้านไฟดับ“ไม่ใช่ว่าทำเองนะคะ”(ใครจะทำแบบนั้นคะ ไม่มี้) เสียงสูงมากพ่อ ฉันก็ได้แต่อมยิ้ม เพราะเขาที่ชอบอ้อนแบบนี้ตลอด(แต่ถ้าบี๋ไม่อยากให้พี่ไป พี่นอนห้องร้อน ๆ แบบนี้ก็ได้ค่ะ)แกดูทำเสียงเข้า แล้วใครจะใจร้ายได้ลงคอ“หนูยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่ะ”(งั้นคืนนี้พี่ไปนอนห้องบี๋นะ) แหม เสียงเปลี่ยนไปเลยนะคะ ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ“ก็ได้ แต่ว่าหนูอาจจะกลับค่ำนิดหน่อยนะคะ พอดีมาหาพ่อค่ะ ถ้าพี่กลับก่อนก็รอในห้องนะคะ”(ค่ะ งั้นพี่วางนะคะ)“ค่ะ”ฉันย

@มหาลัย“ลี่ วันนี้เที่ยวปะ”“โดนลงโทษยังไม่เข็ดอีกหรือไง” เพื่อนยังไม่เลิกแซวฉัน ทำอย่างกับมันไม่รู้นิสัยฉันงั้นแหละ“นี่ใคร แกคิดว่าฉันกลัว”“กลัวอะไรคะ” เสียงคนที่เดินเข้ามาเอ่ยขึ้นจนฉันค่อนข้างตกใจ แต่ยัยลิลลี่กลับยิ้มกว้าง ไอ้บ้า ทำไมแกล้งฉันแบบนี้เนี่ย“ปะ เปล่าค่ะ พี่ทำงานเสร็จไวจัง ไหนว่าคงดึกไง” ฉันฉีกยิ้มหวานให้เขาเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องที่พูดไปเมื่อกี้“ค่ะ ลงมาหาก่อนไง” ฉันยิ้มก่อนที่จะหันไปมองดูเพื่อน จากนั้นพี่สงครามก็เดินตามพี่รามมาติด ๆ“งั้นฉันกลับก่อน ไว้เจอกัน” ฉันพยักหน้าให้เพื่อนแล้วจากนั้นพี่สงครามกับลิลลี่ก็เดินออกไปเหลือแค่ฉันกับพี่พระรามที่กำลังยืนมองหน้ากันอยู่“คืนนี้พี่จะนอนที่ไหนคะ” ฉันเอ่ยถามเขา ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้ไปหาฉันบ่อยนัก ส่วนมากก็เจอกันตอนมามหาลัย แล้วเราก็ยังอยู่คอนโดคนละที่ตอนแรกเขาก็ไม่ยอม แต่ฉันดื้อไม่ยอมเหมือนกัน เขาก็เลยต้องเทียวไปเทียวมาคอนโดเขากับคอนโดฉัน ส่วนมากก็คอนโดฉันเสียมากกว่า“รอดูงานก่อนนะคะ ถ้าดึกพี่ก็นอนที่นี่ หรือบี๋นอนกับพี่ที่นี่ไหมคะ” ไม่น่าจะดี ให้เขาทำงานไปเถอะ ฉันจะได้ออกไปเที่ยวสบายใจบ้าง ไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็มีคนตามไปคุมต

“กรี๊ดด ปล่อยรินนะเสี่ย ไหนเราตกลงกันแล้วไงว่าถ้าเสี่ยได้มันแล้ว จะยกหนี้ให้และไม่ยุ่งกับรินอีก เสี่ยจะผิดคำพูดเหรอ”“ก็หนูบอกเองว่าถ้าเสี่ยไม่ถูกใจ จะยอมคืนเงินให้เสี่ย อีกอย่าง หนูเอวาเขาไม่ได้ยืมเสี่ยสักหน่อย จะให้เขาใช้หนี้แทนได้ไง” เอวายกยิ้มราวกับชอบใจ ไอ้เสี่ยนี่แสดงเป็นคนดีได้เหมือนจริง ๆแต่ก็ดีแล้วที่จะได้ครองคู่ไปกับดาริน คนที่มันชอบทำร้ายคนอื่น กรรมก็จะตามสนองมันเอง เหมือนตอนนี้“หึ งั้นหนูไปนะคะเสี่ย เชิญเสี่ยจัด! การดารินได้ตามสบายเลยค่ะ อ้อ อย่าลืมที่เราสัญญากันด้วยนะคะ” เอวายิ้มกว้างก่อนจะทำทีเหมือนจะเดินออกจากห้องก็ยังมิวายหันมามองดูดาริน“ขอให้พี่สาวสุดที่รัก มีความสุขมาก ๆ นะคะ จุ๊บม้วฟ บ๊าย” เอวารีบเดินออกมาจากห้องด้วยความอารมณ์ดี ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินออกจากผับของเสี่ยเทพอย่างรวดเร็วตอนนี้เธอยังอยู่ในชุดนักศึกษาแถมรถอยู่ไหนก็ยังหาไม่เจอด้วย“ฟุ่ววว” เอวาถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่เสี่ยคนนั้นยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง ยังรู้จักแยกผิดชอบชั่วดีได้แต่ถ้าไม่ได้ข้อเสนอที่เธอยื่นก็แย่เหมือนกัน แต่ว่าก็ว่าเถอะ ทำไมพอเธอยื่นแบล็กการ์ดที่พระรามให้ พวกนั้นถึงได้ยอมง่ายดายยอมแ