หมับ!มือใหญ่คว้าเอาผ้าเช็ดตัวที่วางพับอย่างเรียบร้อย ก้าวเดินไปหาก้อนอ้วนกลมที่กำลังพยายามจะลงจากเตียง ในจังหวะที่ก้อนกลมนั้นจะล้มหน้าคว่ำเขาก็คว้าไว้ จับผ้าห่มดึงออกไป ใช้ผ้าในมือพันร่างเย้ายวนไว้ ไม่สนดวงตาสีฟ้าใส่ที่มองขวาง “อย่าทำแบบนี้นะ!”“ทำไปแล้ว”“หน้าด้าน!”ลูกพีชด่าอย่างไม่ไว้หน้า คนหน้าด้านที่ทำกับร่างกายเธอด้วยสีหน้าไร้ยางอาย ยกไหล่ทั้งสองข้างขึ้นสองที พยายามจะไม่โกรธ ถ้าคำด่าของเธอมันไม่ลามปามมากไปกว่านี้อะนะ “เดี๋ยวพาไป”“มะ ไม่ต้อง บอกว่าไม่ต้องไง วางพีชลงเดี๋ยวนี้นะพี่เหนือ”ลูกพีชร้องลั่น ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดคนตัวโต ดิ้นไปสักพักก็ต้องฝืนยกท่อนแขนกอดลำคอแกร่งไว้ เมื่อเขาทำท่าทางเหมือนจะโยนเธอลงไปจริงๆ “ปล่อยมือสิ กอดไว้แบบนี้พี่จะปล่อยยังไง”เหนือฟ้าทำหน้าจริงจังจนคนในอ้อมกอดค้อนขวับ กระชับท่อนแขนแน่นขึ้น กลัวเขาจะโยนเธอลงพื้น มากกว่าปล่อยให้ยืนเอง “ไม่อยากให้พี่ปล่อยแล้วนะ”“อือ รีบๆพาพีชเข้าไปเลย”กดใบหน้าเข้าหาแผ่นอกเพื่อซ่อนความเขินอาย ผิวกายเปลือยเปล่าของเขาแผ่ซ่านออกมา ทั้งที่ร่างกายยังมีสภาพเหนื่อยล้า แต่มันก็ยังมีปฏิกิริยาเพราะเขา ความร้อนลามเลียไปทั
Read more
