All Chapters of ใต้ร่างของเหนือฟ้า : Chapter 11 - Chapter 20

“ฮึก! ทำไมที่ตรงนั้นถึงไม่ใช่ฉันนะ ฉันด้อยกว่าผู้หญิงคนนั้นตรงไหน”ลูกพีชเผลอตัวพูดออกไปเพราะความมึนเมา ชีคหนุ่มยกยิ้มอย่างเห็นใจ ยกมือขึ้นแตะไล่เล็กเบาๆ พลางพูดปลอบ “คุณแค่ไม่มีความกล้า”“ฉัน ฉันกลัว”“กลัวอะไร?”“กลัวว่าระหว่างฉันกับเขามันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้”ลูกพีชเมาก็จริง แต่สติเธอยังมีมากพอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่กล้า เรื่องบ้าบิ่นกว่านี้ยังทำมาแล้ว แต่เพราะทำมาแล้วนั่นแหละถึงได้กลัว กลัวว่าระหว่างเธอกับเขามันจะไม่เหมือนเดิม เธอไม่อยากห่างเหินกันไปอย่างที่เป็นกับพี่ใต้หล้า “ผมถึงได้บอกไงว่าคุณแค่ไม่มีความกล้า ผมว่ามันคุ้มค่าที่จะเสี่ยง คุณจะเป็นแบบนี้ต่อไปหรือไง อยู่ในความสัมพันธ์ที่จะเดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยก็ไม่ได้”“ฉัน”ลูกพีชพูดต่อไม่ได้ เพราะที่ชีครามิลพูดมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง เธอไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ เดินหน้าก็ไม่กล้าพอ จะถอยก็ใจเสาะทำไม่ลง ตึก! ตึก ในขณะที่คนทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นทำลายการสนทนา บอดี้การ์ดของชีคเจ้าทะเลทรายรีบทำหน้าที่คุ้มกันภัย แต่ก็รีบถอยไปทันทีเมื่อเห็นว่า คนที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบนั้นคือเพื่อนสนิทข

หมับ! ลูกพีชเอื้อมมือขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งใบหน้าหล่อเหลาลงมา ความสิ้นหวังทำให้เธอใจกล้า ทำตัวไร้ยางอายเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อยืนยันความรู้สึกของคนตรงหน้า “งะ งั้นก่อนที่พี่จะกลายเป็นของคนอื่น พีชขอเถอะนะ ขอแค่คืนนี้คืนเดียว พีชอยากเป็นของพี่เหนือ”เหนือฟ้าเหมือนโดนสตั้น ความคิดในหัวตีกันวุ่น พยายามขืนคอไว้ไม่ให้กดลงไปตามแรงรั้งของคนเมา “พี่เหนือ”“หยุด! รู้สึกตัวไหมวะว่ากำลังทำอะไร”เหนือฟ้าดึงสติกลับมา ยกมือขึ้นไปดึงมือเล็ก พยายามเอาออกมาจากลำคอ “พีช รู้ดีว่ากำลังทำอะไร นะคะพี่เหนือ แค่คืนนี้”สองมือเล็กเปลี่ยนมากำรั้งอกเสื้อ ดึงตัวเองขึ้นไปหาใบหน้าดูดี กดริมฝีปากเข้าใต้คาง เมื่อพี่ตัวโตสะบัดหน้าไปอีกทาง ก็เปลี่ยนมันไปจูบที่ไหปลาร้า “อืม พี่เหนือ”ร่างสูงดังกำแพงเหล็กยืนนิ่งไม่มีปฏิกิริยาใดๆอย่างที่หวัง คนเมาไม่ยอมละความพยายาม เลื่อนมือต่ำลงไปตามแผงอก ปัดผ่านหน้าท้องอัดแน่นด้วยมวลกล้าม เลื่อนต่ำลงไปสุดมือ หยุดลงที่จุดอ่อนของเหล่าบุรุษ “ลูกพีช!”เหนือฟ้าเรียกชื่อปราม พยายามข่มความต้องการจากการโดนคนตัวเล็กกระตุ้น ส่วนคนถูกดุหน้าเสีย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังใจกล้าเดินหน้าต่อ มื

การมาถึงของคนกลุ่มนี้ ทำให้เสียงพูดคุยดังขึ้นจนกลบเสียงเพลงสากลที่เปิดคลอ ท่ามกลางแสงไฟโทนอ่อน รัชทายาทหนุ่มหล่อแห่งฝืนทรายเดินนำหน้า ท่วงท่าสง่างามดึงดูดสายตานักท่องราตรี ทั้งหญิงทั้งชาย สายตาคมคริบปราดมอง เมื่อสบกับดวงตาสีฟ้าสวย ดวงตานักล่าก็หยุดนิ่ง “ลูกพีช … ดีใจจังที่ได้เจอคุณที่นี่”“อ่า สวัสดีค่ะคุณรามิล” ลูกพีชทักทาย ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับชีครามิลอีกครั้ง รวดเร็วขนาดนี้“แล้วทางนี้คือ?”รามิลลากสายตาไปมอง ค้างนิ่งอยู่กว่าปกติ ไล่มองสำรวจใบหน้าเฉี่ยวคม จนถึงท่าทางที่ดูมั่นคงและฉลาด เหมือนอยากจะจำทุกรายละเอียดให้ขึ้นใจ เอวารู้สึกไม่สบายใจเลย ที่ถูกมองด้วยสายตาแปลกแปร่ง แต่ก็พยายามรักษามารยาทต่อแขกของเพื่อน แนะนำตัวเองให้หนุ่มหล่อคมเข้มได้ทราบ"ฉันชื่อเอวา เป็นเพื่อนสนิทของลูกพีชค่ะ"รามิลยกยิ้มมุมปาก ความสนใจมีเพิ่มมากขึ้น“เอวา... ชื่อสวยเหมาะกับคุณมากครับ”คนถูกชมเม้มริมฝีปากลงเล็กน้อย ไม่ชอบเลยที่ถูกชม ไม่ชอบที่เขาเอาแต่มองจ้องเหมือนจะจับกินด้วย “ขอบคุณที่ชมค่ะ”ลูกพีชสังเกตเห็นท่าทางของเพื่อน จึงเอ่ยแทรกการสนทนาของคนทั้งคู่ ด้วยการชวนชายสูงศักดิ์นั่งร่วมโต๊ะ “คุณรามิล.

“ผมสาบานเลยว่าไม่ได้บอกเขาเรื่องที่คุณอยู่ที่นี่ … เขาก็แค่มาตามนัด ที่เจอกัน มันเรื่องบังเอิญต่างหาก”ฟังคำแก้ตัวของชีคหนุ่มหล่อแล้วรู้สึกท้อใจ ลูกพีชเงยหน้าขึ้นไปมอง ผู้ชายที่ตัวเองบอกไปแล้วว่าจะไม่เจออีก มองผู้หญิงสวยที่ยืนเคียงข้างเขา ลังเลว่าจะกล่าวคำทักทายแบบไหน “มาแล้วเหรอ ขอโทษที ฉันบังเอิญเจอคุณลูกพีชที่นี่ ไม่เป็นไรใช่ไหมถ้าหากฉันจะนั่งตรงนี้สิต่อ”รามิลลุกขึ้นทักทาย ยื่นมือไปให้ผู้หญิงสวยว่าที่ภรรยาของเพื่อน พลอยไพลินยื่นมือไปสัมผัสแผ่วเบา ตามมารยาทแบบสากล แอบเหลือบตามองคนที่ยังยืนเงียบ “ … อืม ตามใจนายเถอะ”นานหลายนาที กว่าเหนือฟ้าจะตัดสินใจได้ เรื่องราวระหว่างเขากับลูกพีชที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้น มันย่ำแย่เสียจนเขาไม่อยากเผชิญหน้ากับเธอ เธอเองก็คงรู้สึกคล้าย ๆ กัน สีหน้าถึงดูไม่ดีเลย แต่มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ มันเป็นความบังเอิญ เป็นความบังเอิญที่น่ารังเกียจ “นั่งเลยครับ... เรื่องงานเอาไว้ก่อนแล้วกัน ดื่มตามสบายเลยครับ”รามิลผายมือเชิญด้วยท่วงท่าผ่าเผย ให้เกียรติแขกที่เพื่อนพามา มากกว่าธุรกิจที่เขาหมดความสนใจแล้ว “เชิญตามสบายเลยนะคะ เรากำลังจะกลับพอดี จริงไหมลูกพีช?” เอวาพ

“พี่ไม่เคยดีใจเลย... ที่ได้เป็นพี่ชายข้างบ้านของเธอ”ลูกพีชยืนนิ่ง ไม่กล้าหันกลับไปมองทั้งที่อยากรู้ความหมายของประโยคนั้นใจแทบขาด ไม่อยากเป็นพี่ชายของเธอขนาดนั้น แล้วที่ผ่านมาทนทำไปทำไม “พี่อยากเป็นเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่พี่ชาย ไม่ใช่คนที่ต้องคอยดูแลเธอในฐานะน้องสาว”เหนือฟ้าหยุดคำพูดลง หวนนึกถึงอดีตและความเสียใจที่ตัวเองเคยได้รับ สูดหายใจเข้าลึกๆ กลั้นความเจ็บปวดที่ท่วมท้นออกมาไว้ พูดคำที่ทำลายทุกความรู้สึกของตัวเอง และคนฟังออกมา “แต่ที่ผ่านมา... เธอไม่เคยมองพี่เป็นอย่างอื่นเลยไม่ใช่เหรอ พี่เป็นได้แค่พี่ชายคนหนึ่งของเธอ สิ่งที่เธอรู้สึกตอนนี้ มันก็คงเป็นแค่ความหวั่นไหวชั่วคราวเท่านั้นแหละ อย่าสับสนเพราะมันเลย พี่ไม่อยากกลับไปรู้สึกแย่แบบนั้นอีก”เหนือฟ้าซ่อนความเจ็บปวดนี้ไว้ในใจมาตลอด รับบทพี่ชายแสนดีทั้งที่ไม่อยากเป็น เขาคุ้นเคยกับบทบาทนั้น ชินชากับความเจ็บปวดไปแล้วด้วย ตอนที่เธอสารภาพความรู้สึกออกมา เขารู้สึกโกรธมากกว่าจะดีใจร่างสูงกำยำสาวก้าวเข้าไปหาคนตัวเล็ก วางใบหน้าลงไปเกยคางบนไหล่สั่นสะท้าน ยกมือสวมกอดเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ ทอดสายตามองความมืดสลัวข้างหน้า “คนที่เธอรักมาตล