ยกเลิกงานหมั้น

หมับ!

มือใหญ่คว้าเอาผ้าเช็ดตัวที่วางพับอย่างเรียบร้อย ก้าวเดินไปหาก้อนอ้วนกลมที่กำลังพยายามจะลงจากเตียง ในจังหวะที่ก้อนกลมนั้นจะล้มหน้าคว่ำเขาก็คว้าไว้ จับผ้าห่มดึงออกไป ใช้ผ้าในมือพันร่างเย้ายวนไว้ ไม่สนดวงตาสีฟ้าใส่ที่มองขวาง

“อย่าทำแบบนี้นะ!”

“ทำไปแล้ว”

“หน้าด้าน!”

ลูกพีชด่าอย่างไม่ไว้หน้า คนหน้าด้านที่ทำกับร่างกายเธอด้วยสีหน้าไร้ยางอาย ยกไหล่ทั้งสองข้างขึ้นสองที พยายามจะไม่โกรธ ถ้าคำด่าของเธอมันไม่ลามปามมากไปกว่านี้อะนะ

“เดี๋ยวพาไป”

“มะ ไม่ต้อง บอกว่าไม่ต้องไง วางพีชลงเดี๋ยวนี้นะพี่เหนือ”

ลูกพีชร้องลั่น ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดคนตัวโต ดิ้นไปสักพักก็ต้องฝืนยกท่อนแขนกอดลำคอแกร่งไว้ เมื่อเขาทำท่าทางเหมือนจะโยนเธอลงไปจริงๆ

“ปล่อยมือสิ กอดไว้แบบนี้พี่จะปล่อยยังไง”

เหนือฟ้าทำหน้าจริงจังจนคนในอ้อมกอดค้อนขวับ กระชับท่อนแขนแน่นขึ้น กลัวเขาจะโยนเธอลงพื้น มากกว่าปล่อยให้ยืนเอง

“ไม่อยากให้พี่ปล่อยแล้วนะ”

“อือ รีบๆพาพีชเข้าไปเลย”

กดใบหน้าเข้าหาแผ่นอกเพื่อซ่อนความเขินอาย ผิวกายเปลือยเปล่าของเขาแผ่ซ่านออกมา ทั้งที่ร่างกายยังมีสภาพเหนื่อยล้า แต่มันก็ยังมีปฏิกิริยาเพราะเขา ความร้อนลามเลียไปทั่ว ความซ่านเสียวก็เหมือนกัน

“นานไหม?”

วางคนตัวเล็กลงไปในอ่างอาบน้ำ เอ่ยถามเวลาที่เธอจำเป็นต้องใช้ ความจริงแล้วเขาควรอาบให้ เพราะร่างกายของเธอไม่ค่อยมีแรง แต่ไม่มั่นใจเลยว่าจะห้ามใจตัวเองไหว ปล่อยให้เธออาบเองคงดีกว่า

“ชั่วโมงหนึ่ง”

“นานไป ครึ่งชั่วโมง”

“พี่เหนือ! พี่ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะต่อรองกับพีชได้นะคะ”

“งั้นคุยตอนนี้เลย ตกลงจะเอาไง?”

เหนือฟ้าหยัดตัวขึ้นตรง ทอดสายตามองร่างเปล่าเปลือยในอ่างอาบน้ำ คนถูกมองทำตาขวาง เธอต้องการเวลาในการคิดและตัดสินใจ

“ออกไปค่ะ พีชจะคุยกับพี่ก็ต่อเมื่อ พีชอยากจะคุยเท่านั้น”

หมับ!

“คิดว่าตัวเองอยู่ในสถานะที่ต่อลองได้หรือไง?”

ใบหน้าสวยหวานถูกจับปลายคางไว้ ดันให้เงยขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลากดต่ำลงไปหา ถอนหายใจออกมา เมื่อคนตัวเล็กทำหน้าตาจริงจังใส่

“หนึ่งชั่วโมง ถ้ายังไม่ออกไป พี่จะเข้ามาตาม”

“ไม่มีอะไรทำเหรอคะ ไปทำธุระก่อนได้นะ พีชไม่รีบ”

ลูกพีชยังไม่พร้อมจะคุย แต่คนฟังส่ายหน้า เขาคิดได้แล้วว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง งานหมั้นที่ยังไม่ทันได้เตรียมอะไร หรือต่อให้เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว เขาก็จะยกเลิกมัน

“หนึ่งชั่วโมง”

พูดจบร่างกำยำก็ย่ำเท้าออกไป ดันบานประตูปิดไว้แต่ไม่ยอมให้มันปิดสนิท คนถูกทิ้งไว้ลำพังเอนแผ่นหลังแนบกับขอบอ่าง เปิดให้สายธารน้ำอุ่นไหลลง ความคิดในหัวพันกันยุ่งเหยิงจนหัวปวดตุบๆ

 ต้องจัดการกับสถานการณ์นี้แบบไหน คนที่เขาตั้งใจเลือกเพื่อเป็นภรรยา กับคนที่เขาจำเป็นต้องเลือกเพราะค่ำคืนที่พลั้งพลาด เขาจะให้ค่าผู้หญิงคนไหนมากกว่ากันนะ

ชั่วโมงต่อมา

ลูกพีชเดินออกไปจากห้องน้ำก่อนถึงเวลาที่กำหนดไว้เพียงไม่กี่นาที ด้วยสภาพที่มีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบกาย ร่างสูงใหญ่ในชุดที่ใส่เมื่อคืน นั่งทำงานผ่านสมาร์ทโฟนอยู่บนเตียงยับยู่ยี่ ลูกพีชรีบเดินปรี่เข้าไปใกล้ เตียงมีแต่กลิ่นน้ำคาวขนาดนี้ เขานั่งลงไปได้ไงก็ไม่รู้ ไปรออยู่ที่อื่นก็ได้ ห้องรับรองแขกก็มีโซฟาให้นั่งตั้งเยอะ

“ลุกค่ะ เดี๋ยวชุดเปื้อน”

“มันเปื้อนอยู่แล้ว คุยเสร็จพี่จะกลับบ้าน หรือไม่ก็ … เดี๋ยวให้เลขาเอาชุดมาส่ง”

เหนือฟ้าคิดเผื่อไว้ในกรณีที่คุยตกลงกันไม่ได้ เจ้าของห้องถอนหายใจ เดินผ่านร่างสูงใหญ่ไปอีกฟากของห้องนอน เปิดประตูตู้บานสุดท้ายออก เปิดลิ้นชักหยิบชุดชั้นใน จากนั้นก็หยิบเสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวออกมา

“ใส่อยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องคิดจะเดินไปเดินมาให้เหนื่อย”

“ไม่ค่ะ เดี๋ยวพี่เหนือแอบมอง”

แอบมอง ? จะแอบมองไปทำไม ในเมื่อตอนนี้เขาสามารถมองเธอตรงๆ ได้แล้ว

“ถ้าไม่ยืนใส่อยู่ตรงนั้น พี่จะพาไปใส่ในห้องน้ำ รับรองได้เลยว่า จะไม่ทำแค่ใส่เสื้อผ้าให้แน่นอน”

“โอ้ย! เป็นบ้าอะไรไปแล้วเนี่ย ขยันขู่ชิบหายเลย”

คนถูกขู่ฟาดงวงฟาดงาใส่เสื้อผ้าในมือ ทั้งที่อยากจะวิ่งไปฟาดมือใส่หน้าคนตัวโตบนเตียงมากกว่า ร่างเย้ายวนขยับเข้าไปด้านในอีกนิด ให้มุมห้องและเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งช่วยซ่อนร่างกายไว้ สวมใส่เสื้อผ้าปิดทับร่างกาย เมื่อใส่เสร็จก็ลากสังขารออกมายืนเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

“พี่จะยกเลิกงานหมั้น”

เหนือฟ้าละสายตาจากจอโทรศัพท์ไปมอง ชิงเปิดบทสนทนาก่อน เพื่อเคลียร์ปัญหาที่ตัวเองก่อขึ้นเมื่อคืน

“พี่เหนือไม่ต้องทำแบบนั้นหรอกค่ะ เรื่องเมื่อคืน ช่วยคิดซะว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นที”

ลูกพีชคิดใตร่ตรองมาดีแล้ว ก็แค่เสียครั้งแรกไปเท่านั้น ร่างกายเธอยังอยู่ครบสามสิบสองประการ ไม่อาลัยอาวรณ์กับอีแค่เยื่อบางๆ นั่นหรอก ไม่อยากให้เขาต้องมารับผิดชอบเพราะเรื่องผิดพลาด มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก ถ้าหากเขาเลือกเธอก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องนี้ขึ้น เธอคงดีใจจนเนื้อเต้นไปแล้ว แต่นี่มันต่างออกไป อยากดีใจแต่ก็ทำไม่ลง

“เหอะ!”

เหนือฟ้าพ่นเสียงในลำคอ ก็คิดไว้อยู่หรอกว่ามันคงไม่ง่าย แต่ไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนี้ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืน หมุนตัวอย่างรวดเร็วจับยกร่างสมส่วนขึ้นไปนอนหงายอยู่บนเตียง

“กรี๊ด! ทำบ้าอะไรอีกแล้วเนี่ย!”

“พี่ให้โอกาสตอบใหม่อีกที ตอบดีๆนะลูกพีช”

“พีชไม่ต้องการความรับผิดชอบของพี่เหนือ อ๊าก! ทำบ้าอะไรเนี่ย เจ็บนะ!”

คนโดนกัดร้องลั่น ดีดตัวลุกขึ้นนั่งพลางยกมือลูบรอยฟันบริเวณหัวไหล่ปอยๆ มองเจ้าของรอยฟันตาขวาง ไอ้คนไม่อ่อนโยนนี่ เมื่อไหร่จะออกไปสักที ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ

“เอาตามที่พี่บอกนั่นแหละ เคลียร์เรื่องพลอยเสร็จ พี่จะเข้าไปคุยกับพ่อแม่พีช"

“ไม่!”

“ลูกพีช!”

“ก็ลองบังคับพีชดูสิ”

ลูกพีชกอดอกเชิ่ดหน้าขึ้น แสดงความต้องการผ่านท่าทางที่แสดงออก เหนือฟ้าแทบจะควบคุมตัวเองไว้ไม่ได้ เกือบจะพุ่งเข้าไปกระชากคนตัวเล็กแสนดื้อรั้น เข้ามาทำอะไรสักอย่างให้หายดื้อ

“ … เอาไว้ใจเย็นลง ค่อยคุยกันอีกที”

“ไม่ค่ะ พีชไม่คุยแล้ว เอาตามที่พีชบอกนั่นแหละ พีชไม่อยากได้ความรับผิดชอบของพี่เหนือ กลับไปหาคนที่พี่ตัดสินใจเลือกเฟ้นเป็นอย่างดีเถอะค่ะ”

ลูกพีชยอมรับในการตัดสินใจก่อนหน้านั้นของเขา พี่เหนือไม่ใช่คนมักง่าย ทำอะไรมักจะมีเหตุ และคิดถึงผลที่จะตามมาเสมอ เธอไม่อยากให้เขายกเลิกการหมั้นหมายกลัวท่านผู้ว่า ฯ จะคับแค้นใจ เล่นงานเขาจนใช้ชีวิตปกติไม่ได้