All Chapters of ใต้ร่างของเหนือฟ้า : Chapter 21 - Chapter 30

อีกด้านหนึ่งลูกพีชเดินออกมาไกลจนเกือบจะถึงคณะที่ตัวเองเรียนแล้ว แต่ตัดสินใจเปลี่ยนทิศทาง เดินมุ่งหน้ากลับไปยังลานจอดรถเหมือนเดิม เธอมีเรียนตอนบ่าย แต่ดันมาเร็วก่อนเวลาตั้งหลายชั่วโมง ครั้นจะเตร็ดเตร่อยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย ก็กลัวความบังเอิญเล่นงานอย่างเมื่อครู่ เธอไม่อยากให้สถานการณ์ชวนอึดอัดเกิดขึ้นซ้ำเป็นรอบที่สอง ลูกพีชมือสั่นเล็กน้อยขณะปลดล็อกประตู หวนนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของพี่ใต้หล้า เขามั่นใจจริงๆเหรอที่พูดออกมา ไม่ได้สับสนเหมือนเธอใช่ป่ะ? ไม่นะ ๆ ความรู้สึกของเธอมันไม่ใช่ความสับสบ“ไม่ใช่ความสับสน... มันไม่ใช่... ฉันรู้ใจตัวเองดีที่สุด”ลูกพีชพูดย้ำความรู้สึกของตัวเอง มือกำพวงมาลัยแน่น ความรู้สึกของตัวเองแท้ๆ ทำไมต้องไปไขว้เขวเพราะคนอื่นด้วย แต่เป็นแบบนั้นมันอาจจะดีกว่าไหม ความรักที่ไม่มีหวังแล้ว เก็บไว้มันจะมีค่าอะไรล่ะ ลูกพีชเปลี่ยนไปโฟกัสสมาธิอยู่กับการขับรถ รถหรูเคลื่อนออกจากลานจอด ขับไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย การจราจรบางตาลงมากเพราะไม่ใช่ชั่วโมงเร่งรีบ ขับรถไม่ถึงครึ่งชั่วโมง สปอร์ตคาร์สุดหรูก็ขับเข้าสู่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ลูกพีชเลือกจอดรถใกล้โซนสินค้าเบ็ดเตล็

“ดีใจจัง พลอยกำลังกังวลเรื่องบัตรเชิญอยู่พอดี ลูกพีชจะมาร่วมแสดงความยินดีให้พลอยกับพี่เหนือใช่ไหมคะ วันหมั้นของพวกเรากำหนดแล้วนะ”พลอยไพลินเว้นจังหวะ ลูกพีชมองและรู้สึกราวกับว่า คนตรงหน้ากำลังจะง้างมือขึ้นแทงซ้ำ แล้วมันก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ “วันที่สิบห้าเดือนหน้าค่ะ พิธีจะจัดขึ้นที่บ้านของพี่เหนือฟ้า ลูกพีชพอจะว่างใช่ไหมคะ”ลูกพีชถึงกับยกแก้วชาเขียวขึ้นดื่ม หวังให้น้ำเย็นรสชาติหอมหวาน ช่วยดับความร้อนรุ่มในใจ มือบางวางแก้วน้ำลง เพราะมันไม่ช่วยอะไร ความขื่นในชะตาชีวิตเกือบทำให้ชาเขียวในแก้วขมไปด้วย “ วันที่สิบห้าเดือนหน้า … เร็วจังเลยนะคะ”“ค่ะ... พี่เหนือเป็นคนหาวันเองเลยนะคะ เขาอยากจัดเร็วกว่านี้ อยากจัดงานแต่งเลยด้วยซ้ำ บอกว่าอยากเริ่มต้นชีวิตคู่เร็วๆ”พลอยไพลินเลื่อนมือไปวางบนหลังมือใหญ่ เหนือฟ้าถอนหายใจกับสิ่งที่ตัวเองเลือก พลอยไพลินไม่ได้โกหกเลย เขาเป็นคนจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง ขอแต่งงานเลยด้วยซ้ำ แต่เธอบอกอยากศึกษาดูใจกันไปสักพักก่อน “แต่พลอยยังไม่มั่นใจค่ะ พี่เหนือรูปหล่อ ฐานะทางบ้านก็ดี มีผู้หญิงชอบพี่เหนือไม่น้อยเลย พลอยรู้สึกว่าตัวเองพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่น แต่ก็ยังร

ต่ำลงไปที่ชั้นล่างสุดของคอนโด เหนือฟ้าเก็บพับความห่วงใยซ่อนไว้ ใช้ข้ออ้างเรื่องของที่ลูกพีชลืมไว้ในร้านอาหาร เอามันมาส่งให้เธอที่คอนโด รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ผ่านทางเพอร์ ฟังเขาบ่นเรื่องเธอเล็กน้อย จากนั้นค่อยขับรถมาเหนือฟ้าวนรถไปถึงชั้นสุดท้ายที่สามารถจอดรถได้ จากนั้นก็โดยสารลิฟต์ต่อขึ้นมาอีกไม่กี่ชั้น ทำทุกอย่างด้วยความคุ้นเคย เขาเคยมาที่นี่บ่อย ตั้งแต่มันยังเป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่า จนกระทั่งตอนที่มันเสร็จพร้อมใช้งานแล้ว เขาก็มาบ่อยยิ่งกว่าเจ้าของอาคาร คอนโดหรูแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยบริษัทของครอบครัวเขา เขาที่ตอนนั้นเป็นหนึ่งในผู้บริหาร ทั้งยังพ่วงตำแหน่งวิศวกรหลัก เป็นคนดูแลทั้งหมด ตั้งแต่การเลือกใช้คนงาน วัสดุก่อสร้าง รวมถึงของที่ใช้ตกแต่งภายใน มันจะกลายเป็นทรัพย์สินของเธอ เขาจึงพิถีพิถันเลือกแต่สิ่งที่ดีที่สุด ในฐานะพี่ชายอีกคนหนึ่งของเธอ และในฐานะผู้ชายธรรมดาที่ตัวเองอยากเป็น ติ๊ง! ลิฟท์โดยสารเคลื่อนขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุด ร่างสูงในชุดลำลองเดินผ่านห้องพักจนมาถึงห้องสุดทางเดิน มันเป็นห้องที่กว้างที่สุด ทำเลดีที่สุด ของตกแต่งด้านในดีกว่าของในทุก ๆ ห้อง ตอนที่ลูกพีชตัดสินใจเลือกห

“อึก อ่า … พี่เหนือ”รู้สึกโล่งใจจนเผลอเรียกชื่อคนใจร้ายออกมา รีบสูดเอาอากาศเข้าปอดเมื่อได้โอกาส พอจะหายใจดีขึ้นสักพัก ใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มต่ำลงมาใหม่ ลูกพีชเผลอกั้นหายใจรอ โล่งใจเมื่อเขาเปลี่ยนจากริมฝีปากไปดูดผิวเนื้อข้างลำคอแทน “อ๊า! อื้อ”“ลูกพีช”เหนือฟ้าเรียกคนตัวเล็กเสียงพร่า ปล่อยมือจากปลายคางโค้งมน เลื่อนต่ำลงไปที่หน้าอกอวบ ขยี้ขย้ำช้าๆ เมื่อเจ้าของมันยกใบหน้าขึ้นมาดู ก็ออกแรงมากขึ้น “อ๊ะ! หยุด หยุดนะ!”คนตัวเล็กห้ามเสียงอ่อน เหนือฟ้าหัวเราะเสียงพร่าต่ำตอบกลับไป เขาคงเมาแอลกอฮอล์ที่หลงเหลืออยู่ในโพลงปากเล็ก เขาไม่อยากหยุด ไม่มีความคิดที่จะหยุดหลงเหลืออยู่เลย ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็คง … ช่างแม่ง! “หยุดเหรอ … เป็นเธอเองนะที่ทำให้พี่หยุดมันไม่ได้”“พี่เหนือ พีชขอโทษ หยุดเถอะนะ!”“ทำไมวะ! เป็นมึงเองไม่ใช่เหรอที่มายั่วกู”ถ้าเขายังอ่อนโยน เขาต้องหยุดสิ่งที่ทำอยู่ลง ตามความต้องการของเธอแน่ เขาไม่อยากหยุด หัวใจและลำกายขยายใหญ่ร่ำร้องบอกแบบนั้น “พี่เหนือ ดะ ได้โปรด”ลูกพีชเปลี่ยนเป็นขอร้องด้วยน้ำตา เหนือฟ้ามองมันด้วยความเฉยชาและไร้ผล มือใหญ่เลื่อนต่ำลงกระชากผ้าเช็ดตัวหลุดรุ่ยทิ้

กรี๊ด!เสียงกรีดร้องดังขึ้นในใจ ร่างกายร้าวระบมขยับถอยออกห่างร่างสูงใหญ่ใต้ผ้าห่ม น้ำตาปริ่มไหลเมื่อความทรงจำต่างๆ มันเด่นชัด คนที่เธอมีเซ็กส์ด้วยคือพี่เหนือฟ้า ผู้ชายที่กำลังจะกลายเป็นคู่หมั้นของผู้หญิงอื่นกลางเดือนหน้า ตอกอัดความเป็นชายเข้าออกในร่างกายเธอตลอดทั้งคืน ไม่มีเวลาให้หยุดพักหายใจหายคอ และไม่มีความอ่อนโยนให้แม้แต่นิดเดียว “ฮึก ฮือ”ความเสียใจซัดสาดเข้าใส่อีกครั้ง ถ้าเธอไม่เมาคงไม่กล้าทำอะไรที่มันผิดศีลธรรมแบบนี้ แต่เขามีสติครบถ้วนดีทุกอย่าง คนมีสติไหมที่ควรหยุดยั้งไม่ให้มันเลยเถิด เขาควรออกไปตั้งแต่เธอไล่ ควรฟังคำห้ามปรามของเธอ ไล่ไม่ไป ดื้อด้านไม่ยอมฟัง ซ้ำยังมาโยนให้มันเป็นความผิดของเธอ กล่าวหาว่าเธอเป็นฝ่ายไปยั่วยวนเขาก่อน“ฮือ”ทำยังไงละทีนี้ ไม่เพียงแต่แย่งคนที่กำลังจะกลายเป็นสามีของคนอื่น เขายังมักง่ายปล่อยข้างในทุกครั้งที่เสร็จ ถึงจะป้องกันไว้ได้ด้วยการไปหายาคุมกำเหนิดชนิดฉุกเฉินมากิน แต่มันรับประกันไม่ได้ว่ายานั่นจะได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ร้องไห้อีกแล้ว เหนือฟ้าตื่นตั้งแต่คนนอนข้างๆขยับตัวหนี เขาเพิ่งจะได้ทิ้งตัวนอนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเอง ก่อนหน้านั้นมัวแต่สะสางง