All Chapters of น้องครับพี่อยากได้: Chapter 11 - Chapter 20

“…พี่จาเมล” แม้ตาเธอจะเริ่มหยาดเยิ้มจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่กำลังซึมเข้าร่างกายการมองเห็นเลยค่อนข้างพร่ามัว แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของยี่หวายังทำงานได้ดี ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายที่มายืนขวางทางอยู่คือจาเมล พรึบ! “กลับบ้าน” จาเมลแย่งกุญแจรถออกมาจากมือไทก้า เขาไม่คิดเอ่ยทักทายเพราะมันก็คงไม่คิดจะทักเขาเช่นกัน ร่างสูงมองมือไทก้าที่ยังวางแหมะอยู่ตรงเอวยี่หวา จาเมลสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วดึงยี่หวาให้มายืนข้างตัวเองแทน ชายหนุ่มทั้งสองคนจ้องหน้ากันตาไม่กระพริบ ไทก้าไม่แม้แต่จะเอ่ยปากห้ามหรือรั้งเพราะคงรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ เขาทำได้เพียงมองจาเมลพายี่หวาเดินหายเข้าไปในอาคารจอดรถ “…พี่เดินช้า ๆ หน่อยซี่ ~” คนตัวเล็กพยายามแกะมือจาเมลที่ประคองตัวเธออยู่ออก แม้จะรู้ว่าตัวเองเดินไม่ตรงเท่าไหร่นัก แต่ยิ่งพี่ชายคนสนิทก้าวขายาว ๆ แบบไม่คิดรอ มันมีแต่จะทำให้เธอเดินลำบากกว่าเดิม “นี่พี่ฟังยี่หวาบ้างไหมเนี่ย เหนื่อยแล้วนะ!” ฟึบ! ทันทีที่เธอพูดจบประโยคร่างบางก็ถูกเหวี่ยงเข้าไปนั่งในรถเต็มแรง ศีรษะเล็กกระแ

ยี่หวาตื่นมาแต่งตัวตั้งแต่ตีห้า เธอทำทุกอย่างในความเงียบเพราะกลัวว่าจาเมลที่ยังนอนโชว์กล้ามล่ำ ๆ จะตื่นขึ้นมาเสียก่อน หญิงสาวย่องเบาประหนึ่งโจรเพื่อเดินไปที่ประตู มือบางหมุนลูกบิดช้า ๆ แล้วถึงได้แทรกตัวเองออกไปข้างนอกก่อนจะปิดประตูลงให้เบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เฮ้อ นี่ฉันสวมบทเป็นโจรแล้วเหรอเนี่ย” เสียงหวานพึมพำออกมาเบา ๆ เธอถอนหายใจอย่างคนโล่งอกแล้วเดินลงบันไดด้วยความระมัดระวังเช่นเดิม เหตุผลที่คนตัวเล็กต้องตื่นแต่เช้าตรู่ก็เป็นเพราะว่าเธอมีนัดกับเพื่อนสนิทอย่างไทก้าน่ะสิ แต่ไม่ได้จะนัดกันไปทำบุญหรอก ที่นัดเช้าแบบนี้เพราะที่ผ่านมาพี่ชายไม่แท้ของเธอจะคอยขัดตลอดถ้าหากเขารู้ว่าจะออกไปไหนกับไทก้า เธอเลยต้องนัดเพื่อนตัวเองให้มารับตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นแล้วแอบย่องออกไปตอนที่จาเมลยังไม่รู้ตัวแทน ก๊อก ก๊อก พอเดินพ้นออกมาจากรั้วบ้านยี่หวาก็เดินตรงไปหารถยุโรปของเพื่อนสนิททันที ไทก้าส่งข้อความมาบอกว่าเขามาจอดรอตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว และกำชับว่าเธอไม่ต้องรีบเพราะเขาจะนอนรอ แต่เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะหลับสนิทถึงขนาดที่เคาะกระจกเรียกก็ยังไม่ตื่นข

“หื้ม ใครบอกว่าพี่เข้ามาคุยกับเรา” จาเมลจับกรอบหน้ายี่หวาเชิดขึ้น เขาใช้นิ้วไล้พวงแก้มใสแล้ววกกลับมาคลึงริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเย้ายวน ส่วนมืออีกข้างก็ชักรูดลำกายแข็งขืนไปด้วย ยี่หวามองคนตัวสูงช่วยตัวเองอยู่ตรงหน้า เธอเพ่งมองแท่งเนื้อด้วยสายตาตื่นตะลึงเพราะไม่เคยเห็นขนาดของมันในระยะประชิดมาก่อน ใหญ่มาก…อึก เสียงในหัวแทรกเข้ามาก่อนที่เธอจะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อจาเมลเอาท่อนเนื้อขนาดยักษ์มาจ่อที่ปาก เขาเลิกคิ้วแล้วเคาะมันลงบนปากเธอ ยี่หวาเลยต้องเปิดปากให้อย่างไม่มีทางเลือก “ดี อย่าดื้อ…เพราะเด็กดื้อต้องโดนลงโทษ” จาเมลพูดเสียงแหบ ริมฝีปากของเขาแห้งผากพลางมองลำกายตัวเองหายเข้าไปในโพรงปากเล็ก “อืออ” แปะ แปะ! มือบางตีเข้าที่ข้อมือแกร่ง เธอพยายามดันตัวเขาออกห่างเมื่อรู้สึกคับแน่นจนปากจะฉีก แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายตรงหน้าจะไม่สนใจ เขายังดันแท่งเนื้อร้อนเข้ามาในปากเธอจนส่วนปลายของมันไปชนกับผนังคอ อั่ก! “ซี้ดดด” ร่างสูงเชิดหน้าสูดปาก เขากัดฟันแน่นแล้วพ่นเสียงครางลอดไรฟันออกมาไม่หยุดหย่อน

ไทก้าหลุบตามองมือยี่หวา เขาเห็นรอยแดงที่ตนเองเป็นคนทำ แววตาของหนุ่มลูกครึ่งมีความรู้สึกผิดฉายชัดออกมา ความกรุ่นโกรธเมื่อสักครู่เลยเบาบางลง “…” เธอมองสบตาเพื่อนชายคนสนิทแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน ตอนนี้หญิงสาวไม่อยากสนใจอะไรแล้ว เธอไม่แม้แต่จะอยากรู้ว่าสองคนนั้นจะปะทะคารมหรือทำร้ายกันอีกหรือเปล่า รู้แค่ว่าเธออยากอยู่คนเดียว ยี่หวาตรงดิ่งกลับขึ้นห้องนอนตัวเอง เธอเข้าไปนั่งอยู่ในความมืดพลันในหัวก็ตีกันยุ่งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ชุลมุนก่อนหน้า สาวสวยไม่เข้าใจว่าทำไมไทก้าถึงหัวเสียได้ขนาดนั้น ปกติเพื่อนของเธอเป็นคนอารมณ์ดีแล้วก็ใจเย็นมาก ๆ คนหนึ่ง แต่วันนี้เขากลับคุมตัวเองไม่ได้ จนเธอเองยังแปลกใจ ก๊อก ก๊อก ก๊อก… “ยี่หวา” เสียงทุ้มดังพร้อมเสียงเคาะประตู มันเรียกให้ ใบหน้าสวยมองตรงไปที่ประตูห้องนอนตนเอง เธอรู้ว่าจาเมลเรียกเธอแต่ร่างเล็กกลับนิ่งเฉยไม่คิดโต้ตอบหรือแม้แต่จะลุกไปเปิดประตูให้เขา ยี่หวาจ้องนิ่งแบบนั้นแม้จาเมลจะเรียกชื่อเธอไม่รู้กี่ครั้ง กระทั่งชายหนุ่มยอมแพ้เดินกลับเข้าห้องนอนตัวเองไป ฟึบ! คนตัวเล็กทิ้งตั

“ไหวไหมพี่” คนตัวเล็กถามส่วนตาก็มองกระเป๋าเดินทางของตัวเองที่จาเมลกำลังยกมันออกมาจากสายพานของสนามบิน นัยน์ตาสวยเลื่อนตามการเคลื่อนไหวที่คนตัวสูงหิ้วของมีน้ำหนักได้ดูเหมือนว่ากระเป๋าใบนั้นไม่มีอะไรบรรจุอยู่เลย “ก็หนัก เอาอะไรมาเยอะแยะ” จาเมลตอบแบบนั้นแต่ท่าทางของเขากลับดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอย่างปากว่า แถมยังยกกระเป๋าเดินทางขึ้นมาหมุนดูก่อนจะวางมันกลับลงพื้นตามเดิม “…เสื้อผ้า ยา อุปกรณ์ทำผม และอื่น ๆ อีกมากมาย หนักเพราะเสื้อผ้าพี่นั่นแหละ” ยี่หวากรอกตานึกถึงสิ่งที่ตัวเองโกยใส่กระเป๋า เธอเป็นคนจัดกระเป๋าเองและได้ตกลงกับจาเมลว่าจะใส่ของรวมกันเพื่อที่จะได้ไม่ต้องหิ้วเยอะ อีกอย่างมาเที่ยวกันแค่คืนเดียวไม่ได้ออกนอกประเทศด้วย “ของพี่มีแค่ไม่กี่ตัวเองนะ” “ช่างเถอะ ไปกันได้ยังยี่หวาหิวข้าวแล้ว” ร่างบางสะบัดหน้าเปลี่ยนเรื่องคุย เธอชะเง้อมองออกไปด้านนอกเพราะคิดว่าจาเมลคงเช่ารถยนต์ไว้ “…อือ รถมาพอดี” กายแกร่งลากกระเป๋าเดินนำออกไป เขาเดินตรงไปหารถอเนกประสงค์สี่ประตูแล้วส่งกระเป๋าให้คนขับเอามันขึ้นรถ ชา