Lahat ng Kabanata ng น้องครับพี่อยากได้: Kabanata 1 - Kabanata 10

รถไฟฟ้าทะยานออกจากไฟแดงแยกสุดท้ายก่อนจะเลี้ยวหัวรถเข้าไปในตึกสูงระฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองหลวง ยี่หวาต้องขับรถจากชานเมืองเข้ามาทำงานกลางเมืองแบบนี้เป็นประจำทุกวัน ทำให้เธอต้องเผื่อเวลาร่วมชั่วโมงเพื่อให้มาถึงทันเวลาเข้างาน แม้งานของเธอจะไม่มีวันหยุดตายตัวและสามารถโดนเรียกตัวได้ทุกเมื่อ แต่หญิงสาวก็ค่อนข้างเต็มใจเพราะค่าตอบแทนมันช่างสมน้ำสมเนื้อสวนทางกับอายุของเธอที่เป็นเพียงเด็กจบใหม่เท่านั้น แขนเรียวรีบคว้าเอากระเป๋าถือข้างตัวขึ้นมาคล้องไหล่และก้าวลงจากรถ เธอก้าวขาฉับเดินไปตามทางเดินโดยไม่ลืมเช็กเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย ไม่นานนักลิฟต์ขนาดใหญ่ก็พาสาวสวยขึ้นมาถึงชั้นที่เป็นห้องทำงานของเอกอัครราชทูตประจำประเทศ ติ๊ง! ยี่หวาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ เธอหลับตานิ่งครู่หนึ่งพร้อมคลี่ยิ้มให้กับตัวเองแล้วเปิดประตูเข้าไปด้านใน “สวัสดีค่ะท่าน” นัยน์ตาสวยมองชายมีอำนาจวัยห้าสิบปีที่กำลังนั่งอ่านเอกสารในมือ ผู้ชายที่นั่งอยู่กลางห้องคือ คุณภาสกร หรือเจ้านายของเธอ ท่านเป็นผู้อาวุโสสูงสุดในตำแหน่งเอกอัครราชทูต และเป็นคนที่ให้โอกาสเธอได้เข้

พูดจบคนตัวเล็กก็สะบัดตัวออกจากการจับกุมของผู้ชายตรงหน้า เธอสาวเท้าเดินขึ้นบันไดเพื่อตรงขึ้นห้องด้วยอารมณ์หงุดหงิดไม่ต่าง คำพูดของจาเมลที่เพิ่งพูดกับเธอทำเอาสาวสวยคิดไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก ร่างเล็กกระแทกเท้าตรงขึ้นห้องเธอไม่คิดสนใจฟังว่าเจ้าของบ้านจะตามมาหรือไม่ มือบางเอื้อมไปจับประตูแล้วเปิดมันออกเธอแทรกตัวเข้าไปด้านในก่อนจะปิดมันลง แต่ดันมีมือของใครบางคนค้ำเอาไว้เสียก่อน ปึง! จาเมลง้างประตูแล้วแทรกตัวเองเข้าไปในห้องนอนของน้องสาวไม่แท้ที่เขาได้รับสิทธิ์เป็นผู้ปกครองเธอมาตั้งแต่หกปีก่อน “มาคุยให้รู้เรื่อง อย่ามาหนีแบบนี้ งี่เง่า” “ไม่! ออกไปจากห้องยี่หวานะ” ยี่หวาย้ำเสียงแหลม เธอไม่พูดเปล่าพลันใช้มือผลักอกร่างสูงด้วย “นี่บ้านพี่ ยี่หวาไม่มีสิทธิ์มาไล่” “…ได้ งั้นยี่หวาไปเอง” คนตัวเล็กนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะหันไปคว้าเอาของใช้จำเป็นที่วางไว้บนโต๊ะแล้วเดินผ่านชายหนุ่มเจ้าของบ้าน แต่ไม่ทันที่มือของเธอจะได้สัมผัสโดนประตู ข้อมือเล็กก็ถูกคนที่มีแรงมากกว่ากระชากเข้าหาตัวจนร่างบางเซถลาไปกระแทกเข้ากับอกแกร่ง

“ที่บ้านจะมีอะไรกินน้า…” ยี่หวานั่งตัวชิดกับพวงมาลัยรถพลันนิ้วเรียวก็เคาะลงบนอะไหล่กลม ๆ นั้นไปด้วย วันนี้เธอเลิกงานเลทตามปกติแต่ไม่รู้ทำไมรถถึงไม่ติดอย่างเช่นทุกวัน ทำให้เธอน่าจะถึงบ้านก่อนเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเพราะอีกไม่ถึงสองกิโลเมตรพอพ้นไฟแดงนี้ไปก็จะได้เลี้ยวเข้าหมู่บ้านแล้ว ในหัวของหญิงสาวมีแต่ของกินเต็มไปหมดเพราะตั้งแต่ช่วงกลางวันจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีอาหารตกถึงท้องเลยแม้แต่อย่างเดียว เลยได้แต่ภาวนาว่าพี่ชายเจ้าของบ้านจะทำอาหารรอเธอเหมือนที่เขาเคยทำทุกวัน… ทันทีที่สัญญาณไฟจราจรแปรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวรถไฟฟ้าสี่ที่นั่งก็พุ่งทะยานออกไปเป็นคันแรก ยี่หวากดปลายเท้าเร่งเครื่องยนต์ เธอใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีก็ได้เลี้ยวเข้าหมู่บ้านหรูของจาเมลแล้ว สาวสวยรอให้รั้วไฟฟ้าเปิดออกแล้วถึงได้ถอยรถเข้าไปจอดข้างใน ไม่นานนักร่างบางก็ก้าวลงมาจากรถ อืดด อืดดด ~ คนที่กำลังจะเอื้อมมือไปกดรหัสเข้าบ้านจำต้องชะงักการกระทำของตัวเองไปเมื่อโทรศัพท์ที่ถือไว้ในมือสั่นขึ้น ยี่หวาพลิกหน้าจอกลับมาดูถึงได้เห็นว่ามันกำลังเตือนความจำเธอว่าวันนี้มีนัดดูดวงส่วนตัว

“…ขอยืมสายชาร์จของพี่หน่อย” จาเมลมองยี่หวาแบมือเล็ก ๆ ของเธอมาตรงหน้าเขา ชายหนุ่มหลุบตามองมือนั่นแล้วลากสายตาขึ้นมาเล็กน้อยถึงเห็นเนินหน้าอกอวบที่มันโผล่พ้นออกมาจากชุดนอนผ้าซาติน ไม่รู้ว่าสาวสวยตรงหน้ากำลังจงใจยั่วเขาอยู่ หรือเธอแค่ไม่ได้ระวังตัวกันแน่ “เข้ามาเอาสิ อยู่บนโต๊ะ” ร่างสูงดึงประตูห้องเข้าหาตัวเพื่อเปิดทางให้เด็กในปกครองตัวเองเข้ามาข้างใน เขาพยักเพยิดหน้าไปที่โต๊ะทำงานยี่หวาเลยเดินตรงเข้าไปแบบไม่ได้คิดอะไร กริ๊ก! “…เปิดไฟได้ไหม ยี่หวามองไม่เห็น” เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อหูได้ยินเสียงจาเมลกดล็อกประตูห้อง แต่ก็ยังเลือกจะหันกลับไปถามเขา ดวงตากลมโตมองชายเจ้าของห้องเดินตรงเข้ามาหา เขาไม่ได้เปิดไฟตามความต้องการของเธอทำให้หญิงสาวต้องเพ่งตามองมากกว่าเดิม “เอาสายชาร์จแปปเดียว ไม่ต้องเปิดหรอกมั้ง…อยู่หลังคอมเอื้อมไปเอาดิ” จาเมลพูดย้ำ เขายืนกอดอกในระยะประชิด พอร่างบางได้ยินแบบนั้นก็รีบหมุนตัวกลับแล้วชะโงกหน้าไปมองหลังจอคอมพิวเตอร์ เธอกวาดตาดูจนทั่วแต่ก็ไม่พบสายชาร์จตามที่เขาบอก หมับ! “…พี่จาเมล”

06:00น. “อ้าว/อ้าว” ยี่หวากับจาเมลต่างเปิดประตูห้องนอนของตัวเองออกมาพร้อมกัน คนทั้งคู่มองสบตาแล้วส่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ เพราะนอกจากจะโผล่ออกมาจากห้องพร้อมกันแล้ว พวกเขายังใส่เสื้อกับกางเกงวิ่งสีเดียวกันอีกต่างหาก “จะไปไหน” “ไปวิ่ง พี่ก็จะไปวิ่งเหรอ?” ยี่หวาตอบแล้วถามกลับพร้อมไล่ตามองชุดที่จาเมลใส่ไปด้วย “อือ ตื่นเช้านะวันนี้” “นอนไม่หลับน่ะ ก็เลยจะหาเรื่องเสียเหงื่อหน่อย” “พี่ก็นอนไม่หลับ…” สองสายตามองสบกันกับสถานการณ์คล้ายคลึงที่เกิดขึ้นกับทั้งเธอและเขา ทั้งคู่ยืนนิ่งและต่างเงียบไปก่อนที่จาเมลจะเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา “งั้นก็ออกไปวิ่งกัน อยากได้อะไรรองท้องหน่อยไหม” “ไม่อะ ค่อยกินหลังจากนั้นดีกว่า” “อืม” คนตัวสูงพยักหน้าน้อย ๆ แล้วเดินนำลงบันไดไป เขาเดินหายเข้าไปในครัวก่อนจะกลับออกมาพร้อมน้ำเปล่าสองขวดในมือ จาเมลตรงไปที่ประตูบ้านแล้วเปิดมันอ้าออกให้คนตัวเล็กได้เดินออกไปก่อน ยี่หวาเดินผ่านหน้าชายเจ้าของบ้านออกไป เธอแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีครามที่อีกไม