Lahat ng Kabanata ng น้องครับพี่อยากได้: Kabanata 31 - Kabanata 39

“…เสียวขนาดนั้นเลย?” จาเมลปัดผมออกจากใบหน้าสวยเขาไล่ตามองทั่วกรอบหน้ายี่หวาที่ตอนนี้มันเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อของเธอ คนตัวเล็กยืนค้ำมือไว้กับโต๊ะ ร่างสวยสั่นสะท้านส่วนขาเรียวทั้งสองข้างก็สั่นพับ ๆ เข้าหากันอย่างคนจะยืนไม่ไหว “อะ อืออ” เสียงหวานสั่นเครือราวกับคนจะร้องไห้ เธอเอี้ยวหน้ามองชายหนุ่มที่ซ้อนอยู่ด้านหลังแล้วขบเม้มปากแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงลำรักร้อนของเขาที่ตอนนี้มันกำลังพองขยายอยู่ในตัวเธอ “อีกสักน้ำสองน้ำไหวไหม” จาเมลถามพลางมองสบตา เขาก้มหน้าจูบไหล่บางแล้วเลื่อนศีรษะเข้ามาคลอเคลียตรงซอกคอเพื่อรอฟังคำตอบจากสาวน้อย “…อือ อะ อ๊ะ!” แค่เพียงเธอส่งเสียงพยักหน้ากลับไปให้เขาก็ลากเธอไปยืนชิดเบียดกายอยู่ตรงหน้าต่างห้องทันที มือหนากระชากผ้าม่านออกแล้วดันหลังให้ยี่หวาแนบร่างเปลือยเปล่าไปติดกับกระจกใส เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทสมกับเป็นคืนเดือนมืด ทำให้ร่างขาวโพลนเปล่งประกายออร่ามากกว่าเดิม “…คนจะเห็นไหม” “ไม่หรอก กระจกมันสะท้อนแสง” “อะ อาาา” จาเมลตอบแล้วเริ่มขยับสะโพกอ

รถไฟฟ้าขับพ้นบ้านหรูมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่เธอคุ้นเคยดีสมัยเมื่อหกปีก่อน ยี่หวาเงียบตลอดทางในหัวเธอตีกันยุ่งจนไม่สามารถจับต้นชนปลายอะไรได้ มีเพียงเสียงจากเครื่องปรับอากาศภายในรถเท่านั้นที่มันกำลังส่งเสียงออกมาท่ามกลางความเงียบ หน้าสวยไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ฉายบนใบหน้า เธอไม่ได้เร่งรีบหรือร้อนใจอย่างที่ควรจะเป็น แต่ใจของสาวน้อยกลับนิ่งเสียจนน่ากลัว กลัวว่ามันจะช็อกไปดื้อ ๆ เธอพยายามทำใจให้สงบแล้วไม่คิดฟุ้งซ่านกับสิ่งต่าง ๆ ที่เธอได้รับรู้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า แขนเรียวหักพวงมาลัยรถเลี้ยวไปตามถนน ไม่นานนักรถไฟฟ้าก็พาเธอขับเข้าไปในหมู่บ้านที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุขของครอบครัวเธอ สิ่งเดียวที่จะยืนยันได้ว่าเรื่องที่เธอเพิ่งรู้เป็นเรื่องจริงหรือเท็จ คงมีเพียงบ้านเก่าที่จาเมลบอกว่าครอบครัวเธอปล่อยขายไปแล้วตั้งแต่ตอนที่พ่อกับแม่ตัดสินใจย้ายไปประจำที่สวีเดน หรืออย่างน้อย ๆ เธอคงได้รู้เรื่องราวจากบ้านหลังข้างเคียงบ้างว่าเมื่อหกปีก่อนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่… ยี่หวาขับผ่านบ้านหลังต่าง ๆ ภายในหมู่บ้านขนาดใหญ่ เธอมองบรรยากาศรอบตัวที่ดูอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก แถมบางหลังยั

“รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม” จาเมลถามยี่หวาที่กำลังตักโจ๊กเข้าปาก เขาไล่ตามองสังเกตใบหน้าสวยที่ตอนนี้กลับมามีสีเลือดฝาดอีกครั้ง หลังจากที่คนตัวเล็กนอนซมไข้ไปสามวันตั้งแต่รู้ความจริงเรื่องคนในครอบครัว “…ทำไมพี่ไม่บอกยี่หวา” ตาคมจ้องนิ่ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนตรงหน้าถามเขาแบบนี้ และก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่จาเมลเลือกที่จะเงียบไม่ตอบอะไร “รักษาตัวเองให้หายดีก่อนแล้วจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง” คนตัวสูงพูดเสียงเรียบ เขาพยักเพยิดหน้าแทนการบอกให้ยี่หวาจัดการมื้อเช้าตรงหน้ากับยาลดไข้ที่วางอยู่ข้างตัวเสียก่อน “ยี่หวาหายดีแล้ว พี่พูดมาเลย” เธอยืนกรานเสียงแข็ง วันนี้เธอจะไม่ยอมให้จาเมลได้บ่ายเบี่ยงอีก “…โอเค กินโจ๊กนั่นให้หมดแล้วก็กินยา ทำอะไรเสร็จก็ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ” ชายหนุ่มในเสื้อฮู้ดออกคำสั่ง เขาเห็นว่าสายตายี่หวายังมีอาการต่อต้านแสดงออกมา แต่ท้ายที่สุดร่างบางก็ยอมก้มหน้าก้มตากินมื้อเช้าของตนเอง ไม่นานนักคนตัวเล็กก็ตรงขึ้นห้องก่อนจะกลับลงมาในเวลาอันสั้น “เราจะออกไปข้างนอกเหรอ” ทันทีที่ปลายเท้าเรีย

“ขอบคุณพี่มาก ๆ เลยนะ” ยี่หวาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่กำลังยืนล้างจานอยู่ในครัว เธอไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแล้วเอียงคอชะเง้อมองหน้าจาเมล “…ขอบคุณอะไรบ่อยขนาดนั้น” ใบหน้าหล่อหันกลับมาถามโดยที่มือยังไม่ละจากภารกิจตรงหน้า “…ขอบคุณทุกเรื่องเลย แต่ไม่รู้จะตอบแทนพี่ยังไง พี่รวยจนซื้อทุกอย่างด้วยตัวเองได้ ยี่หวาเลยไม่รู้จะให้อะไรตอบแทนทุกสิ่งที่พี่ทำให้” เธอบอกเขาไปตามความรู้สึกที่มี คนตัวเล็กตื้นตันและรู้สึกอุ่นใจที่มีจาเมลคอยเคียงข้าง คอยช่วยเหลือ ถ้าไม่ได้เขาเรื่องราวร้าย ๆ ที่เกิดขึ้นในอดีต เธอคงไม่สามารถผ่านมันมาได้อย่างแน่นอน ขนาดปัจจุบันที่เวลาล่วงเลยไปเป็นเดือนแล้วตั้งแต่ได้ความทรงจำกลับคืนมา แต่ในใจลึก ๆ เธอยังมีความเศร้าโศกหลงเหลืออยู่ จนบางครั้งที่ทนไม่ไหวยังแอบนอนร้องไห้คนเดียวเป็นประจำ “…มีสิ วิธีตอบแทนพี่น่ะ” นัยน์ตาสวยกำลังจะหม่นลงจากความคิดภายในใจ แต่เธอต้องละทิ้งความเจ็บปวดไปเมื่อจาเมลหันมาใช้มือเชยคาง มือเปียก ๆ ของเขาส่งต่อความเย็นลงบนใบหน้าสวย “วิธีไหน?” “…มาหาพี่ที่ห้องตอนสามทุ่ม เดี๋ยวจะบ