Lahat ng Kabanata ng น้องครับพี่อยากได้: Kabanata 21 - Kabanata 30

“นึกว่าจะหลับรอแบบวันนั้นซะอีก” ยี่หวาพูดด้วยน้ำเสียงสดใส เธอเปิดประตูเข้ามานั่งในรถไทก้าหลังจากเห็นว่าจาเมลต้องออกไปทำธุระข้างนอก เธอเลยใช้โอกาสนี้นัดเจอกับไทก้าเสียเลย “ยังจะแซวอีก…วันนั้นขอโทษนะ ที่ทำเธอเจ็บ” นัยน์ตาของหนุ่มลูกครึ่งยังฉายความรู้สึกผิดออกมา เขารู้สึกผิดกับยี่หวาแล้วยิ่งคิดมากไปกันใหญ่ที่หญิงสาวไม่ยอมตอบข้อความ “อืม เข้าใจ หายดีแล้ว” คนตัวเล็กพยักหน้าแล้วหันหลังมือให้ไทก้าดูว่าเธอหายเป็นปกติแล้ว จริง ๆ มันไม่ได้เจ็บอะไรขนาดนั้น แค่แดง ๆ เท่านั้นเอง หญิงสาวรับรู้ได้ว่าเพื่อนของตนมีความห่วงใยเกินกว่าเพื่อนแต่ยังเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไปในตอนนี้ “ฉันจองร้านอาหารไว้ ไปกินข้าวกัน” วันนี้ไทก้าดูนิ่งขรึมกว่าทุกวัน เขาหันมามองหน้าเธอก่อนจะขับรถออกไป “…ที่บอกความรู้สึกไปแบบนั้น เพราะเรื่องนั้นด้วยรึเปล่าที่ทำให้เธอไม่ตอบข้อความ” ไทก้าพูดทำลายความเงียบระหว่างที่รถจอดติดไฟแดง เขาเคาะนิ้วกับพวงมาลัยแล้วหันหน้ามองเพื่อนสาวคนสนิท ก่อนหน้านั้นที่ชายหนุ่มพยายามส่งข้อความไปหายี่หวา แต่ส่งเท่าไหร่ค

“…เบื่อข้าวพี่จาเมลแล้ว” คนตัวเล็กพึมพำด้วยน้ำเสียงอ้อยอิ่ง เธอเหลือบตามองเวลาบนหน้าจอรถไฟฟ้าก็ยิ่งรู้สึกอ่อนล้าเพราะเหลืออีกไม่ถึงสองชั่วโมงก็จะเที่ยงคืนแล้ว วันนี้เป็นอีกวันที่สาวสวยต้องทำงานล่วงเวลา เธอออกไปคุยงานนอกสถานที่กับคุณภาสกร ซึ่งมันค่อนข้างห่างจากบริษัทพอสมควร ร่างบางเลยยังนั่งแหมะอยู่หลังพวงมาลัยรถที่จอดนิ่งรอสัญญาณไฟจราจรตรงกลางสี่แยก ยี่หวาถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า แม้ฟ้าจะมืดมาได้สักพักแต่การสัญจรบนท้องถนนกลับยังหนาแน่นจนน่าเหนื่อยใจ เธอตัดสินใจตบไฟเลี้ยวเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ตรงหน้าหลังขับพ้นไฟแดงมาแล้ว รถไฟฟ้าขนาดพอดีตัวถอยเข้าจอดในซองจอดรถ ไม่นานนักขาเรียวก็ก้าวพาตัวเองลงมาแล้วเดินตรงเข้าไปเลือกซื้อหาของกินก่อนกลับบ้าน “…เอาอันนี้ไปฝากพี่จาเมลหน่อยดีกว่า” เธอพูดอยู่คนเดียวพลางก้ม ๆ เงย ๆ ไล่ตามองซูชิโรลหลากหลายหน้า ยี่หวายืนเลือกอยู่พักใหญ่เพราะไม่มั่นใจว่าชายเจ้าของบ้านจะชอบกินแบบเดียวกันกับเธอหรือเปล่า เอาไปให้หมดเลยแล้วกัน! คิดได้ดังนั้นมือบางก็กวาดเอากล่องซูชิสีดำห้าหกกล่องบนชั้นมาใส่ตะกร้า

06:00น. “…หาววว ง่วงแล้วทำไมไม่ยอมนอนล่ะ” ยี่หวาพูดบ่นตัวเอง เธอปิดปากหาวจนน้ำตาไหลเพราะสมองกับร่างกายไม่ยอมนอนเสียอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่วันนี้เธอได้หยุดพิเศษหนึ่งวันแต่ดันตื่นมาตาโพลงแต่เช้าตรู่เสียได้ พรึบ! คนตัวเล็กเด้งพรวดลุกขึ้นมานั่ง ผมหยักศกยุ่งเหยิงกว่าปกติก่อนที่มือบางจะกระชากผ้านวมผืนหนาออกจากตัว ยี่หวาเดินเกาหัวแกรก ๆ เข้าห้องน้ำไป เธอจงใจล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อสร้างความสดชื่นแล้วถอดชุดนอนหายเข้าไปอาบน้ำสระผม ไม่อยากออกไปไหนเลย สาวสวยยืนอยู่หน้ากระจกเธอกำลังเป่าผมให้แห้งพลันในหัวก็กำลังตัดสินใจว่าจะออกไปหาอะไรกินนอกบ้านหรือทำมื้อเช้าง่าย ๆ แล้วหมกตัวอยู่แต่ในบ้านดี คนตัวเล็กใช้เวลาคิดไม่ถึงหนึ่งนาทีเธอก็ตัดสินใจได้ ยี่หวาดึงปลั๊กไดร์เป่าผมออก เธอหวีผมอีกทีแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปหาอะไรใส่ท้องตามประสาคนขี้เกียจ ขาเรียวก้าวไปตามขั้นบันได ก่อนจะเดินลงมาเธอไปแอบเอียงหูฟังเสียงห้องข้าง ๆ แล้ว และ มันยังเงียบกริบเลยคิดว่าจาเมลน่าจะยังไม่ตื่น ยี่หวาเดินหายเข้าไปในครัวเธอจัดการทำแซนด์วิชแบบง่าย ๆ ตามที่วัตถุดิบในตู

กริ๊งงงงง ~ เสียงนาฬิกาปลุกดังร้องแสบแก้วหูตามคำสั่งการที่คนตัวเล็กเป็นคนตั้งเวลาไว้ เธอยื่นแขนออกจากผ้าห่มแล้วควานมือสะเปะสะปะหยิบมือถือตรงหัวเตียงมากดปิดเสียงน่ารำคาญนั่น ยี่หวาถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ผมยาวสลวยชี้ฟูส่วนใต้ขอบตาก็บวมเป่งเพราะยังนอนไปได้ไม่ถึงสามชั่วโมงก็ถึงเวลาที่เธอต้องตื่นไปทำงานแล้ว เบื่อประเทศรถติดนี่จริง ๆ สาวสวยคิดบ่นในใจ เธอพาลหงุดหงิดทุกสิ่งรอบตัวอย่างไร้เหตุผล ยี่หวาลุกออกจากที่นอนตรงไปเข้าห้องน้ำ ตาเธอแทบจะลืมไม่ขึ้นเลยทำทุกอย่างลวก ๆ แล้วรีบออกมาแต่งตัวเตรียมไปทำงาน “…รอยเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” เธอมองตัวเองสะท้อนอยู่บนกระจก ร่างบางยืนเปลือยกายให้ตัวเองได้สำรวจรอยจ้ำแดงที่จาเมลฝากเอาไว้ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่เขาเข้ามาจับเธอกินก็นึกสนุกดีอยู่หรอก แต่ไม่คาดคิดว่าสัมผัสเร่าร้อนพวกนั้นจะทิ้งร่องรอยของเขาไว้บนตัวเธอได้มากมายขนาดนี้ “ได้ร้อนตับแตกแน่ฉัน” เธอพูดแล้วหมุนตัวไปหยิบเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาแทน ยี่หวาเลือกเสื้อคอเต่าแขนยาวกับกางเกงผ้าเอวสูง ใบหน้าสวยเหนื่อยอ่อนตั้งแต่ยัง

“พ่อคะ เดี๋ยวยี่หวาต้องวางสายแล้วน้า” ยี่หวาส่งเสียงออดอ้อนไปให้คนในหน้าจอ เธอมองใบหน้าของผู้เป็นพ่อส่งยิ้มกลับมาพลันตาสวยก็หยีขึ้นกว่าเดิม (จะไปนอนแล้วเหรอเรา) “เปล่าค่ะ ยี่หวามีนัดดูดวง แหะ ๆ” เธอยกมือขึ้นเกาหัว แม้จะไม่อยากบอกความจริงเพราะคนรอบตัวไม่มีใครเชื่อเรื่องพวกนี้เลยสักคน แต่เธอก็ไม่อยากโกหกคนตรงหน้าเลยยอมพูดออกไป (…เชื่อได้ที่ไหน เชื่อตัวเองสิ ชีวิตเราเราต้องเลือกทางเดินเอง) “พ่อบ่นหนูอีกแล้วววว ไม่ฟังแล้วค่ะ บายยยย จุ๊บ!” คนตัวเล็กลากเสียงยาวก่อนที่เธอจะตัดบทแล้วรีบกดวางสาย ยี่หวามองจอตรงหน้าดับลง ใจของเธอยังรู้สึกกระดี๊กระด๊าที่วันนี้ผู้เป็นพ่อโทรมาหาโดยไม่บอกกล่าวทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่วันที่นัดกันไว้ สงสัยจะคิดถึงลูกสาวมากแน่ ๆ อืด อืดด ~ ยี่หวาเหลือบตามองข้อความที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา เธอส่งข้อความตอบกลับไปหาหมอดูประจำตัว ไม่นานนักก็มีสายเรียกเข้าจากคนที่เธอเพิ่งพูดคุยกันผ่านแชต (สวัสดีค่ะคุณยี่หวา สบายดีนะคะ)เสียงหมอดูที่เธอดูดวงกับเขามาสามสี่ปีเห็นจะได้เอ่ยทักขึ้นพร้อมหน้า