บททั้งหมดของ บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: บทที่ 351 - บทที่ 360

403

บทที่ 353 : กตัญญูด้วยแหวนมิติ

ฝุ่นธุลีจากการหลบหนีของเหล่ายอดฝีมือยังมิทันจางหาย เสียงฝีเท้าเล็กจิ๋วนับสิบคู่ก็ย่ำกระแทกแผ่นศิลา ดังก้องสะท้อนกังวานออกมาจากรอยแยกมิติสีดำทะมึน เงาร่างเล็กๆ ห้าสายวิ่งควบตะบึงฝ่าละอองหมอกออกมาด้วยท่วงท่าเริงร่า นำทัพโดยก้อนแป้งแฝดสามผู้ก่อวีรกรรมสะท้านฟ้า ตามติดด้วยสององค์หญิงมารน้อยที่วิ่งกระหืดกระหอบ ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนรอยยิ้มกว้างขวางจนเห็นเขี้ยวซี่เล็กส่องประกายวาววับ"ท่านแม่! ท่านแม่!"เสียงเรียกขานใสกระจ่างดุจกระดิ่งแก้วดังประสานกัน ทายาทอเวจีทั้งห้ากระโจนเข้าสวมกอดเรียวขาของอดีตบรรพชนจิ้งจอกที่เพิ่งก้าวเท้าลงจากเกี้ยวเตียงหยกเหมันต์ม่อหยวน ทารกหญิงแฝดสามคนน้องผู้มีเรือนผมสีเงินยวงดุจแสงจันทร์ ฉีกยิ้มแป้นจนตาหยี สองมือเล็กจิ๋วปลดปากถุงมิติเอกภพที่ห้อยอยู่ข้างเอว ก่อนจะคว่ำมันลงเบื้องหน้ามารดาอย่างไร้ความปรานีซู่! เคร้ง! กราว!น้ำตกแห่งความมั่งคั่งทะลักทลายออกจากช่องว่างมิติ แหวนมิติระดับสุดยอดนับร้อยวง ป้ายหยกประจำสำนัก และศัสตราเวทที่ถูกปล้นชิงมาจากอัจฉริยะฝ่ายธรรมะ ร่วงหล่นกระทบพื้นหินดังกังวาน ประกายแสงจากอัญมณีล้ำค่าและทองคำบริสุทธิ์สาดแสงเจิดจ้า แข่งกับภูเขาศิลาวิญญาณ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 354 : ทศวรรษผันผ่าน

กงล้อแห่งกาลเวลาหมุนวนล่วงเลยผ่านไปหนึ่งทศวรรษเต็มแสงสีทองอร่ามที่สาดส่องอาบไล้ดินแดนอเวจีในยามนี้ หาใช่รัศมีศักดิ์สิทธิ์จากสวรรค์เบื้องบนไม่ ทว่ามันคือประกายแสงที่สะท้อนจากคลังสมบัติขนาดยักษ์ของวังจันทราโลหิต! สิบปีแห่งการกอบโกยและผูกขาดทรัพยากร แดนมารที่เคยถูกปรามาสว่าทุรกันดารและป่าเถื่อน บัดนี้ได้แผ่ขยายอาณาเขตความมั่งคั่งออกไปอย่างกว้างใหญ่ไพศาล เส้นทางสายแร่ศิลาวิญญาณ แหล่งเพาะปลูกโอสถทิพย์บรรพกาล และตลาดค้าศัสตราเวททั้งมืดและสว่าง ล้วนตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของมหาปฐมมารและอดีตบรรพชนจิ้งจอกอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในทางกลับกัน สวรรค์ชั้นเก้าที่เคยหยิ่งยโสโอหัง ทรงอำนาจและอุดมไปด้วยความมั่งคั่ง บัดนี้กลับมีสถานะตกต่ำลงไม่ต่างจาก 'ลูกหนี้ไร้ศักดิ์ศรี' ที่ต้องคอยหยิบยืมลมหายใจจากอเวจี คลังสมบัติสวรรค์ว่างเปล่ากลวงโบ๋ มหาเทพเทียนจวินจำต้องกล้ำกลืนความอัปยศ สั่งให้ทูตสวรรค์เดินทางมาคุกเข่าหน้าประตูวังจันทราโลหิตทุกสิ้นเดือน เพื่อขอกู้ยืมศิลาวิญญาณกลับไปจ่ายเป็นทรัพยากรหล่อเลี้ยงปราณให้แก่เหล่าเซียนบนชั้นฟ้า!ณ โถงท้องพระคลังชั้นในสุด กลิ่นหอมของกำยานที่ถูกจุดด้วย 'แก่นไม้หอมหมื่นปี' ลอยอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 355 : เถ้าแก่เนี่ยน้อยเขย่าคลังสวรรค์

พายุทรายสีโลหิตพัดโหมกระหน่ำ ณ ดินแดนรกร้างสุดขอบชายแดนอเวจี กลิ่นกำมะถันฉุนกึกผสมปนเปกับไอสังหารคละคลุ้งบีบรัดโสตประสาท เสียงกลองรบหุ้มหนังอสูรตีรัวดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งผืนปฐพี กองกำลังกบฏแดนอสูรนับแสนนายที่หาญกล้าแข็งข้อต่อวังจันทราโลหิต ตั้งทัพประจันหน้าเรียงรายสุดลูกหูลูกตา ศาสตราวุธสะท้อนแสงแดดสีชาดวาววับ หมายมั่นจะทวงคืนเอกราชและเด็ดศีรษะทายาทแห่งประมุขมารทว่า เบื้องหน้าคลื่นมนุษย์ที่กำลังบ้าคลั่งกระหายเลือด กลับปรากฏเพียงเงาร่างของบุรุษหนุ่มสองสายยืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุทรายอย่างโดดเดี่ยวม่อเทียน ราชันย์หนุ่มผู้มีเรือนผมสีหมึกยาวสยาย สวมใส่อาภรณ์ทมิฬสลักลวดลายมังกรกลืนนภา ยืนทอดกายด้วยท่วงท่าที่ทำให้ความขลังของสมรภูมิรบป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ชายหนุ่มมิได้ชักกระบี่ หรือตั้งท่าเตรียมร่ายเวท ทว่ากลับยกฝ่ามือขึ้นป้องปาก อ้ากว้างหาววอดจนหยาดน้ำตาใสเล็ดซึมที่หางตา นัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบมองกองทัพนับแสนด้วยความเบื่อหน่ายขั้นสุดเคียงข้างกันนั้น ม่อเหยียน องค์ชายรองผู้มีเรือนผมสีแดงเพลิงดุจลาวาเดือด ยืนกอดอกพิงโขดหินศิลา นิ้วก้อยแคะรูหูอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเป่าเศษฝุ่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 356 : บุปผาแฝดล่มเมือง

แสงสุริยันสีชาดสาดส่องกระทบขบวนราชรถเทวะและเกี้ยวหยกนับพันคันที่จอดเรียงรายต่อกันยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา กลิ่นกำยานมงคลและดอกไม้สวรรค์ลอยคละคลุ้งบดบังไอสังหารอันเป็นเอกลักษณ์ของแดนอเวจีจนสิ้นอาณาเขตตั้งแต่หน้าประตูวังจันทราโลหิตทอดยาวออกไปนับร้อยลี้ บัดนี้เนืองแน่นไปด้วยขุมกำลังขององค์รัชทายาทจากสวรรค์ชั้นเก้า เซียนหนุ่มรูปงามจากยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ และกษัตริย์หนุ่มจากแว่นแคว้นต่างๆ ทั่วสามภพบุรุษผู้ทรงอำนาจและมั่งคั่งเหล่านั้น ต่างหอบหิ้วสินสอดทองหมั้นระดับประเมินค่ามิได้ มากางกระโจมที่พักเรียงรายประดุจกองทัพเตรียมทำศึก ทว่าเป้าหมายของพวกเขาหาใช่การรุกรานแดนมาร แต่คือการช่วงชิงดวงหทัยของ 'บุปผาแฝดแห่งอเวจี'จิ้งเหมียนและหย่งหล่าน องค์หญิงแฝดผู้สืบทอดสายเลือดจอมมารและอดีตบรรพชนจิ้งจอก บัดนี้เจริญวัยกลายเป็นดรุณีโฉมงามสะคราญที่รูปโฉมเหนือล้ำยิ่งกว่าเทพธิดาทุกองค์บนชั้นฟ้า ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู นัยน์ตาหงส์ที่แฝงความเกียจคร้านทว่าเย้ายวนดุจมารร้าย เพียงปรายตามองก็สามารถทำให้บุรุษทั่วหล้าหลงใหลจนสิ้นสติข่าวลือเรื่องความงดงามระดับล่มเมือง ผนวกกับความมั่งคั่งของคลังสมบัติอเวจีที่ผูกขา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 357 : สัจธรรมแห่งปลาเค็ม

หยาดโลหิตสีทองคำของรัชทายาทสวรรค์ยังคงส่งกลิ่นคาวอมหวาน ลอยอวลปะปนกับหมอกควันสีชาดเบื้องหน้าประตูวังจันทราโลหิตเสียงครวญครางของยอดบุรุษนับหมื่นที่ถูกหามร่างกระดูกแหลกเหลวกลับภูมิลำเนา ค่อยๆ จางหายไปตามสายลมเหมันต์ที่พัดโชย ทิ้งไว้เพียงกองสินสอดทองหมั้นระดับประเมินค่ามิได้ที่ตั้งตระหง่านดุจภูเขาย่อมๆ ลานหยกทมิฬที่เคยวุ่นวายด้วยไฟสงครามแย่งชิงบุปผา บัดนี้กลับคืนสู่ความวิเวกวังเวง ทว่าแฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัวที่ชวนให้ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วหล้าขวัญผวา มิกล้าก้าวล่วงอาณาเขตนี้ไปอีกนับพันปีร่างสูงใหญ่กำยำของม่อซางก้าวเดินข้ามธรณีประตูตำหนักในสุดพร้อมกับราชันย์หนุ่มทั้งสาม เกราะมารทมิฬที่สวมใส่สาดประกายเย็นเยียบสะท้อนแสงไข่มุกราตรี ทว่าใบหน้าของสี่บุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งอเวจี กลับประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด การบดขยี้ความหวังของเดนมนุษย์และเทพเซียนหน้าโง่ที่หมายปองบุปผาแฝด ถือเป็นความสำเร็จอันหอมหวานยิ่งกว่าการสละชีพยึดครองสวรรค์ชั้นเก้า"ท่านพ่อ ฝ่ามืออัคคีของข้าเมื่อครู่เผาขนหางขององค์ชายเผ่าวิหคจนเกรียมไปทั้งแถบ ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ฟุ้งกระจายไปถึงปากด่าน รับรองว่าสวะตนนั่นมิกล้าเสนอห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 358 : สละหน้าที่

แสงจันทร์สีชาดอาบไล้ผ่านบานสิงหบัญชรหยกทมิฬ ทาบทับลงบนสรีระอรชรที่เพิ่งหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงการที่ราชินีมารผู้ยึดมั่นในวิถีปลาเค็มตากแห้ง ยอมตวัดฝ่าเท้าแตะพื้นกระเบื้องศิลาด้วยตนเอง ถือเป็นปรากฏการณ์วิปริตสะเทือนเอกภพที่ทำให้กงล้อแห่งอเวจีแทบหยุดหมุน! ม่อซางผู้เป็นถึงมหาปฐมมารผู้ยิ่งใหญ่ ลนลานเสียกิริยาแทบจะถลาเข้ามากางม่านปราณรองรับฝ่าเท้าของภรรยาทว่าอดีตบรรพชนจิ้งจอกกลับยกมือขึ้นห้าม ฝ่ามือขาวผ่องกำข้อมือแกร่งของสวามีไว้แน่น นัยน์ตาหงส์สาดประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วิถีคนเกียจคร้าน"ลูกๆ เติบโตแข็งแกร่งพอจะแบกรับภาระได้แล้ว ฟูจวิน..."สิ้นประโยคอันแสนจะทรงพลัง ทายาททั้งห้าผู้มีรูปโฉมงดงามสะคราญตาและหล่อเหลาล่มเมือง ต่างถูกเรียกตัวมารวมกันเบื้องหน้า 'บัลลังก์เตียงหยกเหมันต์หมื่นปี' อย่างพร้อมเพรียงม่อเทียน ม่อเหยียน และม่อหยวน สามแฝดพี่ผู้สืบทอดกลิ่นอายมัจจุราช ยืนเรียงรายขนาบข้างจิ้งเหมียนและหย่งหล่าน สองบุปผาแฝดผู้ล่มเมือง สายเลือดมารที่บัดนี้เติบใหญ่ต่างสวมใส่อาภรณ์ไหมสวรรค์ทอประกายเจิดจรัส ใบหน้าของยุวชนมารทั้งห้าฉายแววงุนงงระคนง่วงงุ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 359 : วิถีเกียจคร้านอันเป็นนิรันดร์

ร่มเงาอันกว้างใหญ่ไพศาลของกิ่งก้านสาขาแผ่ขยายปกคลุมผืนหญ้าเซียนหมื่นปี ต้นท้อโลหิตบรรพกาลที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางอุทยาน หาใช่พฤกษาธรรมดาตามแนวป่าดงดิบ ทว่าใบไม้แต่ละใบล้วนควบแน่นจากปราณเซียนบริสุทธิ์จนกลายเป็นผลึกใสส่องประกายระยิบระยับ กลีบดอกสีชาดร่วงหล่นโปรยปรายประดุจหิมะสีเลือด ย้อมลานศิลาหยกให้กลายเป็นพรมสีแดงสดตระการตากลิ่นหอมหวานของเกสรดอกไม้ผสานกับไอละมุนของสุราหมื่นปีที่หมักบ่มจากน้ำตาหยาดแรกของมังกรสวรรค์ ล่องลอยอวลอยู่ในอากาศธาตุ ขับกล่อมให้สรรพสิ่งในอุทยานชั้นในสุดแห่งวังจันทราโลหิตจมดิ่งสู่ความสงบงันระดับก้นบึ้งของจักรวาลปราศจากเสียงตวาดสั่งการ ปราศจากเสียงศาสตราวุธกระทบกัน และไร้ซึ่งเงาของยอดฝีมือฝ่ายธรรมะให้ระคายเคืองสายตาสตรีผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือสามภพทอดกายอรชร นอนตะแคงอย่างเกียจคร้านล้างผลาญอยู่บนตั่งหยกเหมันต์ที่สกัดจากแกนกลางของทางช้างเผือก ศีรษะทุยสวยหนุนทับลงบนท่อนขาแกร่งของสวามีประดุจหมอนชั้นเลิศการละทิ้งทุกสรรพสิ่ง ปล่อยให้เรือนผมสีหมึกสยายแผ่ปกคลุมอาภรณ์ไหมฟ้า ถือเป็นการใช้พลังงานอันหนักหน่วงที่สุดในรอบวันของอดีตบรรพชนจิ้งจอก ภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง ม้วน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 360 : สัญญารักตราบฟ้าดินสลาย (จบบริบูรณ์)

หยาดน้ำค้างแข็งเกาะพราวบนปลายกลีบท้อสีโลหิตที่ร่วงหล่นลงมาสัมผัสผิวกายอรชร ความเย็นเยียบของเหมันต์ฤดูซึ่งสมควรจะกรีดแทงทะลุกระดูก กลับถูกปัดเป่าจนมลายสิ้นด้วยไออุ่นระอุที่แผ่ซ่านจากเรือนร่างกำยำของมหาปฐมมารนัยน์ตาหงส์ของอดีตบรรพชนจิ้งจอกที่เคยมืดมิดด้วยความง่วงงุน บัดนี้เบิกกว้างจนแทบจะถลนหลุดจากเบ้า! ถ้อยคำของสวามีที่เอื้อนเอ่ยทิ้งท้ายไว้ว่า 'แบกจอบขุดดินปลูกผักกาด' ทะลวงเข้าสู่โสตประสาทประดุจอสนีบาตฟาดฟันทำลายล้างแก่นวิญญาณสตรีผู้ยึดมั่นในวิถีปลาเค็มผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง สองมือเรียวขาวผ่องคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อเกราะทมิฬ ออกแรงเขย่าอย่างบ้าคลั่ง!"ฟูจวิน! ท่านวิปลาสไปแล้วหรือ! สังขารอันบอบบางของข้าเพียงแค่พลิกตัวนอนตะแคงยังสูญเสียพลังงานจนแทบกระอักเลือด ท่านจะให้ข้าไปจับจอบขุดดินงั้นรึ! ข้าขอยอมกระโดดลงบ่อสลายวิญญาณเสียยังจะดีกว่า!"มัจจุราชไร้ใจทอดมองกิริยาตื่นตระหนกของสตรีในดวงใจ ก่อนจะแผดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังกังวานก้องไปทั่วสวนท้อบรรพกาล วงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจากการบดขยี้สิบทิศ ตวัดรวบร่างอรชรที่กำลังดิ้นรนเข้ามาแนบอกอย่างแนบแน่นม่อซางกระชับอ้อมกอดให้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-03
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 361 : หลีกลี้ฎีกามรณะ

กลิ่นหมึกอาคมฉุนกึกผสมปนเปกับกระแสพลังงานความมั่งคั่งที่อัดแน่นจนแทบปริแตก ลอยคละคลุ้งอยู่ภายในโถงบัญชีทองคำแห่งวังจันทราโลหิต ภูผากระดาษอันประกอบไปด้วยม้วนฎีกาสวรรค์ โฉนดที่ดินสิบทิศ และสัญญาทาสจากแดนมนุษย์ ถูกจัดวางซ้อนทับกันสูงตระหง่านเสียดแทงเพดานวิหาร ประดุจขุนเขามรณะที่พร้อมจะถล่มทลายลงมาฝังกลบทุกชีวิตเบื้องหลังกองเอกสารที่สูงจนมิดศีรษะ ม่อหยวน เถ้าแก่เนี่ยน้อยแห่งอเวจี กำลังกระหน่ำดีดลูกคิดหยกโลหิตด้วยความเร็วที่เหนือล้ำกว่าแสงอสนีบาต ประกายไฟสีชาดแลบปลาบออกจากปลายนิ้วทุกคราที่เม็ดลูกคิดกระทบกัน สุรเสียงหวานใสพึมพำตัวเลขรายรับรายจ่ายอย่างบ้าคลั่ง สลับกับตวัดพู่กันขีดฆ่าชะตากรรมของลูกหนี้อย่างไร้ความปรานี"ภูเขาโฉนดฝั่งซ้ายนั่นยังไม่ได้ประทับตราอนุมัติยึดทรัพย์" ม่อหยวนแผดเสียงสั่งการโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี "พี่ใหญ่ เลิกยืนทำตัวเป็นรูปสลักศิลาประดับตำหนัก แล้วรีบมาช่วยข้ากดตราหยกประทับลงบนฎีกาห้าแสนฉบับเดี๋ยวนี้ ดอกเบี้ยปรับของสวรรค์กำลังเดินหน้า ทุกเสี้ยวลมหายใจคือศิลาวิญญาณที่หลุดลอย!"ณ มุมห้องที่มืดมิดที่สุด ม่อเทียน ราชันย์หนุ่มทัพหน้าผู้มีพละกำลังดุจเทพสงคราม ยืนตัว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-04
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 362 : ปลุกราชสีห์ด้วยปลายกระบี่

เสียงใบหลิวบรรพกาลเสียดสีกันดังซู่ซ่ายามต้องสายลม ผสานกับเสียงฝีเท้าที่เยื้องย่างอย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าพลันจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน เมื่อสรีระอรชรในชุดแพรไหมสีขาวบริสุทธิ์ของลู่หลิน เจ้าสำนักวิหารดารา ก้าวเข้ามาหยุดยืนตระหง่านค้ำศีรษะของบุรุษผู้ล่วงล้ำเขตแดนศักดิ์สิทธิ์เงาร่างกำยำในชุดเกราะสีดำทะมึน ยังคงนอนกางแขนกางขาแผ่หราอยู่บนรากไม้ศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเจือปนเสียงกรนเบาๆ ดังก้องกังวานท้าทายกฎระเบียบทุกประการที่มีมานับพันปีของสำนัก"สวะเกียจคร้าน ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้! แผ่นดินหุบเขาดาราเร้นลับ หาใช่ศาลาพักพิงให้คนจรจัดเยี่ยงเจ้ามานอนเกลือกกลิ้งทำตัวเป็นปฏิกูลขวางตา" สุรเสียงหวานล้ำทว่าเย็นเยียบดุจพายุหิมะ แผดก้องทะลวงโสตประสาทบรรดาลูกศิษย์นับร้อยชีวิตที่ถือกระบี่ตามหลังมา ต่างยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะเยาะเย้ย แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนระคนสมเพช"ดูสภาพมันสิ อาภรณ์สีดำซอมซ่อมืดทึบ ซ้ำยังนอนน้ำลายยืดใต้ต้นหลิว คงเป็นขอทานสติฟั่นเฟือนที่หลงทางเข้ามาเป็นแน่" ศิษย์พี่ชายคนหนึ่งแค่นเสียงหยัน "ท่านเจ้าสำนัก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-04
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
3435363738
...
41
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status