جميع فصول : الفصل -الفصل 340

กร้วม... กร้วม... กร้วม...เสียงเคี้ยวของว่างที่ดังกังวานผ่านข่ายอาคมขยายเสียงระดับสูงสุด สะท้อนกึกก้องไปทั่วลานพิธีปูแพรไหมฟ้าเมฆา บดขยี้ท่วงทำนองมโหรีสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์จนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี!ยอดคนนับแสนชีวิตที่ยืนรอคอยการปรากฏตัวของคู่บ่าวสาว ต่างเบิกตาถลนกว้างจนลูกตาแทบจะกลิ้งหลุดออกจากเบ้าขอบตา! ตรรกะแห่งวิถีธรรม กฎเกณฑ์แห่งประเพณี และโลกทัศน์อันสูงส่งของแขกเหรื่อระดับวีไอพี ถูกภาพเบื้องหน้ากระชากลงมาเหยียบย่ำจนแหลกละเอียดประดุจผุยผง!หาใช่เจ้าสาวผู้อ่อนช้อยเอียงอายที่ก้าวเดินกรีดกรายข้ามพรมแดงไม่ ทว่ามันคือ 'เตียงหยกเหมันต์' ขนาดมหึมาที่กำลังลอยฝ่ามวลอากาศเข้ามาอย่างเชื่องช้า!บนเตียงลอยฟ้าอันประเมินค่ามิได้นั้น สตรีผู้กุมชะตาสามภพสวมใส่ชุดเจ้าสาวทอจากไหมทองคำเก้าสวรรค์ที่ถูกสลักอักขระต้านแรงโน้มถ่วงจนเบาหวิว นางหาได้นั่งหลังตรงเพื่อรับการคารวะไม่ ทว่ากลับนอนตะแคงข้างอย่างเกียจคร้านล้างผลาญ แขนข้างหนึ่งเท้าคางที่งดงามหมดจด เปลือกตาปรือปรอยประดุจผู้ที่พร้อมจะเข้าสู่ห้วงนิทราได้ทุกเมื่อ มืออีกข้างยังคงจับขนมเปี๊ยะวิญญาณยัดเข้าปากเคี้ยวแก้มตุ่ยอย่างไม่แยแสต่อสายตานับแสนคู่!ความขี้

ไอหมอกพิษสีม่วงคล้ำลอยอวลปกคลุมผืนป่าทึบไร้แสงตะวัน กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพและคาวเลือดคละคลุ้งแผ่ซ่าน บรรยากาศภายในห้วงมิติลับบรรพกาลกดทับจนกระดูกแทบแหลกสลาย ยอดฝีมือแห่งฝ่ายธรรมะที่ก้าวล่วงเข้ามา ล้วนจับกลุ่มกระชับศาสตราในมือแน่น หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลอาบแผ่นหลัง ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำลงบนเศษกระดูกแห้งกร้าน ล้วนเต็มไปด้วยความหวาดระแวงประดุจกำลังเดินไต่เส้นด้ายข้ามปากเหวอเวจีไอหมอกมฤตยูเหล่านี้มีความเข้มข้นถึงขั้นหลอมละลายกระบี่วิญญาณระดับต่ำให้กลายเป็นน้ำเหล็กได้ในชั่วอึดใจ ทว่า... ท่ามกลางสมรภูมิมรณะที่ผู้กล้ายังต้องหลั่งน้ำตา กลับปรากฏเงาร่างอวบอ้วน ห้าสายเดินเรียงหน้ากระดานจับมือกันแกว่งไปมาอย่างเริงร่า!จิ้งเหมียนและหย่งหล่าน สององค์หญิงมารน้อยวัย ห้าขวบ กัดกินขนมเปี๊ยะวิญญาณในมือแก้มตุ่ย ขณะที่เสี่ยวเป่ากำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกศิลาวิญญาณธาตุบริสุทธิ์ที่เก็บตกได้ตามรายทาง ดรุณีน้อยบ่นอุบอิบว่าหินวิญญาณพันปีพวกนี้คุณภาพต่ำเกินกว่าจะเอาไปทำลูกกระสุนหนังสติ๊ก การบดเคี้ยวแป้งทอดกรอบของพวกนางดำเนินไปอย่างวิจิตรตระการตา ราวกับกำลังกลืนกินแก่นแท้แห่งจักรวาลเพื่อหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณที่ก

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงเหยียบย่ำลงบนเศษกระดูกแห้งกร้านดังก้องกังวานไปทั่วป่าทึบไร้แสงตะวัน ปลายกระบี่เพลิงเมฆาที่พุ่งทะลวงฝ่าหมอกพิษสีม่วงคล้ำ หยุดชะงักลงเบื้องหน้ากลุ่มทารกน้อยเพียงสามฉื่อ!ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาของสำนักกระบี่เทวะ ร่อนลงประทับบนพื้นโคลนสีดำสนิท มันรีบเก็บซ่อนรังสีอำมหิตเมื่อครู่ แสร้งเชิดหน้าขึ้น ปรับเปลี่ยนสีหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโลภให้กลายเป็นรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาธรรมประดุจนักบุญผู้โปรดสัตว์ ทว่าดวงตาฝ้าฟางกลับจดจ้องไปยัง 'ขวดหยกโลหิต' และ 'แหวนมิติบรรพกาล' บนนิ้วป้อมๆ ของก้อนแป้งอย่างตะกละตะกลามความหน้าหนาระดับปรมาจารย์ถูกงัดออกมาใช้อย่างไร้ยางอาย!"เด็กน้อยทั้งหลาย... ฟ้าดินช่างอันตรายยิ่งนัก" ผู้อาวุโสเฒ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าดัดให้นุ่มนวล มันก้าวเข้าไปใกล้ แสร้งทำเป็นทอดถอนใจอย่างเวทนา "แหวนบนนิ้วพวกเจ้าและขวดหยกใบนั้น หาใช่ของเล่นธรรมดาไม่! มันคือวัตถุต้องคำสาปแห่งอเวจีที่คอยดูดกลืนวิญญาณของผู้ครอบครอง หากทารกเช่นพวกเจ้าถือเอาไว้ อายุขัยจะสั้นลงจนไม่อาจเติบใหญ่!"ชายชรายื่นมือเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกออกไปเบื้องหน้า สันดานโจรในคราบนักบุญทำงานเต็มสูบ

เสียงไม้กฤษณาบรรพกาลกระแทกกระทั้นลงบนพื้นโคลนสีดำดังกังวาน ทะลวงฝ่าเสียงโหยหวนของวิญญาณอาฆาตในแดนลับแลมรณะ!เสี่ยวเป่า นายน้อยแฝดสามแห่งวังจันทราโลหิต หาได้แยแสต่อบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวรอบกาย มือป้อมๆ ล้วงลึกเข้าไปในแหวนมิติ ก่อนจะดึงเอาโต๊ะบัญชีไม้หอมแกะสลักลายกิเลนและเก้าอี้บุนวมหนังมังกรทมิฬ ออกมาตั้งตระหง่านขวางกั้น 'ช่องเขาคอคอด' อันเป็นเส้นทางเดียวที่เชื่อมต่อสู่ใจกลางห้วงมิติลับอย่างหน้าตาเฉย!เด็กชายวัยหกขวบครึ่งสะบัดชายชุดไหมแพรสีแดงมงคล กระโดดขึ้นไปนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ตัวโต มือขวาตวัดวาง 'สมุดบัญชีมรณะ' ลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! รอยยิ้มการค้าระดับปีศาจน้อยผู้กุมสัมปทานความตาย ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม นัยน์ตากลมโตสาดประกายความหน้าเลือดที่สืบทอดมาจากมารดาทุกกระเบียดนิ้ว"ฟังให้ดี เหล่าสวะที่เคารพรัก!"น้ำเสียงกังวานใสแจ๋วแผดก้อง ประกาศกฎหมายใหม่แห่งทุนนิยมอเวจี "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป พื้นที่ตรงนี้คือ 'ด่านเก็บค่าคุ้มครอง' ของแก๊งมหาโจรฟันน้ำนม! ผู้ใดปรารถนาจะก้าวผ่านช่องเขานี้เข้าไปกอบโกยของวิเศษด้านใน จงเบิกเนตรและควัก 'ศิลาวิญญาณระดับสูงสุด' ออกมาจ่ายเป็นค่าสัญจร คนละหนึ่

บรรยากาศหน้าโต๊ะเก็บเงินมืดฟ้ามัวดินไปด้วยรังสีอำมหิตที่กดทับจนต้นไม้บรรพกาลเหี่ยวเฉา!ยอดอัจฉริยะนับร้อยชีวิตจากสิบสำนักใหญ่ที่เคยมองหน้ากันไม่ติด บัดนี้ยืนผนึกกำลังเป็นกำแพงมนุษย์ทมิฬ สายตาทุกคู่ประสานตรงมายังเป้าหมายเดียว นั่นคือแก๊งมหาโจรฟันน้ำนมที่บังอาจก่อตั้งด่านเถื่อนเก็บค่าคุ้มครองอย่างหน้าไม่อาย!ศิษย์เอกชุดขาวแห่งวิหารเทพสวรรค์ ผู้รวบรวมพันธมิตรผู้ปราบมาร ชี้ปลายกระบี่แสงที่สั่นระริกด้วยโทสะไปทางต้าเป่าและเอ้อร์เป่า "เดรัจฉานน้อยแห่งอเวจี! พวกเจ้าคิดว่าเพียงอาศัยของวิเศษระดับเทวะบรรพกาล แล้วจะสามารถเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพวกข้าได้รึ! อัจฉริยะแห่งสิบทิศเช่นพวกข้า บำเพ็ญเพียรมานับร้อยปี สละหยาดเหงื่อและโลหิตเพื่อความยิ่งใหญ่... วันนี้พวกข้าจะสั่งสอนให้พวกเจ้าได้รู้ซึ้งถึงคำว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า!"ถ้อยคำโอ้อวดสรรพคุณอันยืดยาวและน่ารำคาญดังก้องป่า ทว่า... หามีเสียงตอบรับใดๆ จากก้อนแป้งทั้งสองไม่!ซ้ายและขวาของโต๊ะไม้หอม ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อน ปราณมหาปฐมมารสีโลหิตอันเข้มข้นทะลักทลายออกจากร่างเล็กจ้อยทั้งสอง แผ่ซ่านคลุมพื้น