บททั้งหมดของ บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: บทที่ 361 - บทที่ 370

เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบดังกังวานก้องกัมปนาท แข่งกับเสียงคำรามของเดรัจฉานบรรพกาล ท่ามกลางแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจนยอดฝีมือวิหารดาราต้องหมอบคลานคลุกฝุ่น ร่างกำยำในชุดเกราะสีดำทะมึนค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงม่อเทียน ราชันย์หนุ่มแห่งทัพหน้าอเวจี บิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าเกียจคร้านล้างผลาญนั้นขัดแย้งกับสถานการณ์โลกาวินาศเบื้องหน้าอย่างรุนแรง ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกาหลังคอ แผ่รังสีความหงุดหงิดที่ถูกกระชากวิญญาณออกจากห้วงนิทราอันแสนหวาน การถูกปลุกให้ตื่นก่อนเวลาอันควร ถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรงที่สั่นคลอนปรัชญาปลาเค็มตากแห้งของสายเลือดวังจันทราโลหิตม่อเทียนมิได้ชักศัสตราวุธ มิได้ร่ายรำเวทมนตร์ป้องกันตัว องค์ชายใหญ่เพียงแค่ทอดน่องก้าวเดินอาดๆ ไปยังใจกลางลานกว้าง มุ่งหน้าเข้าหาอสูรกลืนดาราขนาดมหึมาเท่าขุนเขา นัยน์ตาสีรัตติกาลที่แปรเปลี่ยนเป็นสีโลหิตเดือดพล่าน ปรายมองเดรัจฉานมฤตยูประดุจกำลังจดจ้องแมลงวันตัวอ้วนที่บินว่อนส่งเสียงน่ารำคาญข้างริมหูลู่หลิน เจ้าสำนักวิหารดาราที่นอนบาดเจ็บกระดูกซี่โครงร้าวอยู่บนพื้นหญ้า เบิกตาดอกท้อกว้างจนแทบฉีกขาด เมื่อเห็นบุรุษจรจัดที่เพิ่งห

เงาทะมึนจากใต้ท้องเรือเหาะรบขนาดมหึมานับร้อยลำ ทาบทับบดบังแสงสุริยันยามบ่ายจนมืดมิดประดุจราตรีมาเยือนก่อนกาล เสียงกลไกอาคมบดเบียดกันดังกึกก้องกัมปนาท ผสานกับธงรบสีทองสลักลวดลายกระบี่คู่ที่โบกสะบัดกระชากสายลมกลิ่นอายความหยิ่งยโสโอหังของขุมกำลังระดับแนวหน้าแห่งแดนมนุษย์ พวยพุ่งทะลักกดทับลงมายังเศษซากความพินาศของหุบเขาดาราเร้นลับบนหัวเรือเหาะลำที่โอ่อ่าที่สุด รัชทายาทแห่งวังกระบี่ฟ้า 'คุณชายหาน' ยืนตระหง่านด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ อาภรณ์แพรไหมสีฟ้าครามล้ำค่าสั่นสะท้านตามแรงอารมณ์ที่เดือดพล่าน นัยน์ตาที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สาดประกายริษยาและเคียดแค้นจนเส้นเลือดฝอยในตาขาวแตกซ่าน เมื่อทอดสายตามองลงมายังลานเบื้องล่างภาพของสตรีโฉมสะคราญผู้เปรียบดั่งเทพธิดาน้ำแข็งที่ตนเฝ้าตามตื้อขอหมั้นหมายมานับสิบปี กลับกำลังยืนถือร่มกระดาษเคลือบน้ำมัน ค้อมเอวปรนนิบัติบังแดดให้แก่บุรุษสวมเกราะซอมซ่อที่นอนกางแขนกางขาอยู่บนพื้นหญ้า!"ลู่หลิน! นังหญิงแพศยาไร้ยางอาย!"สุรเสียงหยาบกระด้างที่อัดแน่นไปด้วยปราณเซียนแหลมปรี๊ด แผดก้องทะลวงโสตประสาทของทุกชีวิตในหุบเขา "เจ้าแสร้งทำตัวสูงส่ง ปฏิเสธการหมั้นหมายอันทร

ประกายแสงสีทองอร่ามจากภูเขาศิลาวิญญาณระดับปฐมกาล สาดสะท้อนบาดนัยน์ตาจนพร่ามัว กลิ่นอายความมั่งคั่งอันบริสุทธิ์กลืนกินคาวเลือดในสมรภูมิไปจนสิ้น สัญญาซื้อขายฉบับสลักตราอเวจีร่วงหล่นลงบนตักของคุณชายหาน รัชทายาทวังกระบี่ฟ้าจดจ้องตัวอักษรสีชาดด้วยแววตาเลื่อนลอย สติสัมปชัญญะที่เคยหยิ่งยโสพังทลายลงประดุจปราสาททรายปะทะคลื่นยักษ์"มะ... ไม่จริง! สำนักของข้า... บิดาของข้าไม่มีทางยอมขาย..." เสียงแหบแห้งกรีดร้องโหยหวน น้ำมูกน้ำตาไหลอาบใบหน้าบวมเป่ง มันตะเกียกตะกายพุ่งตัวหมายจะคว้าขากางเกงของม่อเทียน นัยน์ตาสาดประกายคลุ้มคลั่งไร้สติ "พวกเจ้าเล่นตบตา! นี่มันภาพลวงตาชัดๆ ข้าคือผู้สืบทอดที่ร่ำรวยที่สุด เจ้ามันก็แค่ขอทาน!"สุรเสียงโวยวายแสบแก้วหูทำลายสุนทรียภาพแห่งความเงียบสงบ ราชันย์หนุ่มทัพหน้าแห่งวังจันทราโลหิตถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความรำคาญใจขั้นสุด องค์ชายใหญ่ขี้เกียจแม้แต่จะขยับริมฝีปากอธิบายความจริงให้สวะฟัง ปลายเท้าที่สวมรองเท้าเกราะทมิฬเพียงแค่ตวัดเตะเสยขึ้นเบาๆ...ตูม!!!ปราศจากการใช้กระบวนท่าวิจิตรบรรจง ร่างอวบอูมของคุณชายหานพุ่งแหวกอากาศธาตุทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าด้วยความเร็วเหนือเสียง!เสียงกรี

สิ้นประกาศิตอันเอาแต่ใจและป่าเถื่อนที่สุดในสามภพ ริมฝีปากร้อนระอุและหิวกระหายของราชันย์หนุ่ม ก็ทาบทับลงมาบดขยี้ริมฝีปากจิ้มลิ้มอย่างดุดัน ปิดกั้นคำเทศนาของลู่หลินให้จมหายไปในห้วงแห่งราคะตลอดกาลลมหายใจร้อนผ่าวของม่อเทียนพุ่งทะลักเข้าสู่โสตประสาทของลู่หลิน ประหนึ่งพายุอสนีบาตที่โหมกระหน่ำลงบนยอดเขาดาราที่เคยสงบสุข ริมฝีปากนุ่มละมุนดุจกลีบดอกเหมยถูกรุกรานอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนผ่าวแทรกซึมเข้าโพรงปาก ดูดดึงความหวานล้ำราวกับกำลังกลืนกินน้ำอมฤตจากสระสวรรค์ชั้นเก้ากลิ่นหอมบริสุทธิ์ของดรุณีฝ่ายธรรมะปะปนกับไอเลือดคาวจากสงคราม ก่อเกิดเป็นประกายเพลิงราคะที่แผดเผาในห้วงวิญญาณของคนทั้งคู่"อ๊า... หยุด... ท่าน..."ลู่หลินพยายามผลักไส ทว่าสองมือเรียวขาวผ่องกลับถูกกักรวบตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยฝ่ามือใหญ่โตเพียงข้างเดียวของม่อเทียน นางดิ้นรนราวกับกวางน้อยตกอยู่ในกรงเล็บพยัคฆ์ แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยความร้อนระอุที่แผ่ซ่านจากทุกจุดสัมผัส เนินอกอวบอิ่มที่ถูกกดทับด้วยแผงอกกำยำ สั่นไหวตามจังหวะหายใจถี่รัวดุจคลื่นสมุทรที่เดือดพล่านม่อเทียนถอนจุมพิตออกชั่วขณะ นัยน์ตาสีรัตติกาลที่บัดนี้แดงก่ำจดจ้องมองใบหน้าที่

เสียงมีดสับกระดูกร่วงหล่นกระแทกพื้นศิลาดังกังวานก้อง สะท้อนไปมาระหว่างหัวกะโหลกมนุษย์ที่แขวนประดับอยู่บนผนังหอโอสถร้อยพิษ ทว่าสรรพเสียงเหล่านั้นกลับถูกกลืนกินด้วยเสียงซดน้ำแกงดัง 'อึกๆ' จากริมฝีปากของดรุณีมอมแมม นัยน์ตาสีเพลิงของม่อเหยียน องค์ชายรองแห่งวังจันทราโลหิต หดแคบลงจนเหลือเพียงรอยขีด จดจ้องสตรีเบื้องหน้าประดุจกำลังทอดมองสิ่งมีชีวิตที่วิปริตที่สุดในเอกภพพิษสลายวิญญาณอันดับหนึ่ง... ถูกทำให้กลายเป็นเพียงน้ำแกงกระดูกหมูรสจัดจ้านความหยิ่งยโสในฐานะปรมาจารย์แห่งพิษร้ายถูกสั่นคลอน ม่อเหยียนแค่นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ รังสีอำมหิตที่เคยสงบนิ่งพลันปะทุเดือดพล่าน ชายหนุ่มสะบัดชายแขนเสื้อแพรไหมสีชาด หมุนตัวเดินลึกเข้าไปในครัวมืดมิด ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับ 'เป็ดย่าง' ตัวอวบอ้วนที่ส่งกลิ่นหอมหวนยั่วน้ำลาย ทว่าหนังเป็ดกลับถูกเคลือบด้วยน้ำเชื่อมสีม่วงคล้ำ ซึ่งสกัดมาจากพิษแมงมุมแม่ม่ายพันปีและพิษอสรพิษเกล็ดนิล มันคือ 'เป็ดย่างพิษอัมพาต' ที่เพียงแค่ปลายลิ้นสัมผัส อวัยวะทุกส่วนจะแข็งทื่อและหยุดทำงานไปตลอดกาล"ในเมื่อแม่นางชื่นชอบรสจัดจ้าน..." องค์ชายรองแสยะยิ้มมัจจุราช วางจานเป็ดย่างลงบนโต๊ะ