Semua Bab บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Bab 341 - Bab 350

ไอพลังมหาศาลแห่งห้วงบรรพกาลพวยพุ่งพัดกระหน่ำประดุจคลื่นยักษ์มฤตยู ทันทีที่ก้าวเท้าล่วงล่วงเข้าสู่เขตแดนชั้นในสุดของมิติลับ กลิ่นอายความตายอันเข้มข้นที่หล่อหลอมจากสหายศึกนับหมื่นที่ทิ้งโครงกระดูกไว้เบื้องหลัง แผ่ซ่านกดทับจนผืนแผ่นดินยุบตัวลงหากเป็นยอดฝีมือฝ่ายธรรมะทั่วไป เพียงแค่ยืนอยู่หน้าอาณาเขตนี้ เส้นลมปราณในกายย่อมแตกซ่าน กระอักเลือดและทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างสิ้นสภาพ ทว่า... สำหรับแก๊งมหาโจรฟันน้ำนมแห่งอเวจี ผู้ซึ่งอาบน้ำแร่แช่น้ำนมที่ผสม 'โสมบรรพกาลหมื่นปี' มาตั้งแต่แบเบาะ ร่างกายของพวกเขาย่อมเป็นเสมือนป้อมปราการเหล็กไหลที่ไม่อาจสั่นคลอน!ต้าเป่า เอ้อร์เป่า และเสี่ยวเป่า เดินจูงมือน้องสาวฝาแฝดทั้งสอง ก้าวอาดๆ เข้าสู่อาณาเขตต้องห้ามอย่างสบายใจประดุจกำลังเดินทอดน่องในสวนสาธารณะเบื้องหน้าของพวกเขาคือ 'วิหารศิลาบรรพกาล' ขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า บานประตูทำจากศิลาอุกกาบาตสีนิล แต่ละบานมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นชั่ง สลักลวดลายสัตว์เทวะที่กำลังคำรามอย่างดุร้าย ไอหมอกสีทมิฬไหลเวียนอยู่รอบบานประตูราวกับมีชีวิต"ประตูบานใหญ่จังเลย... สงสัยข้างในต้องมีของกินเยอะแน่ๆ" หย่งหล่านลูบพ

ภาพอันน่าตกตะลึงที่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งมิติลับ ผู้เคยเป็นถึงปรมาจารย์เซียนขั้นสูงสุด บัดนี้กำลังคุกเข่ากอดท่อนขาเล็กจ้อยของเด็กชายวัยหกหนาว ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่อายฟ้าดิน ช่างเป็นภาพที่บดขยี้โลกทัศน์ฝ่ายธรรมะจนป่นปี้ต้าเป่าก้มมองวิญญาณเฒ่าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะขยับปลายนิ้วที่เกี่ยวสลักระเบิดสายฟ้าบรรพกาลเบาๆ "ท่านปู่โปร่งแสงแน่ใจหรือว่าไม่ต้องให้ข้าช่วยระเบิดเปิดทาง?""ไม่จำเป็นขอรับ! ไม่จำเป็นเด็ดขาด!" วิญญาณเฒ่าส่ายหน้าหวือ รีบผุดลุกขึ้นสลัดทิ้งมาดผู้ทรงศีลจนหมดสิ้น "นายน้อยโปรดเก็บของเล่นอันตรายชิ้นนั้นลงกระเป๋าเถิด ข้าน้อยจะบริการเปิดประตูคลังสมบัติให้ท่านเดี๋ยวนี้!"มันรีดเร้นพลังตบะเซียนโบราณผลักบานประตูศิลาอุกกาบาตที่หนักหลายหมื่นชั่งให้เปิดออกกว้าง แสงสว่างจ้าและกลิ่นอายสมบัติล้ำค่าทะลักทลายออกมา แก๊งก้อนแป้งทั้งห้าพร้อมสุนัขมารสามหัวเดินเตาะแตะเข้าไปด้านในอย่างสบายใจโถงคลังสมบัติกว้างใหญ่ไพศาล ภูเขาศิลาวิญญาณและศาสตราวุธระดับเทวะวางเรียงราย ทว่าในสายตาของทารกอเวจี สิ่งเหล่านี้กลับดูไร้ค่า"กระบี่ตัดสวรรค์เล่มนี้เบาหวิวแถมยังทื่อ... เอาไว้เสียบเนื้ออสูรย่างก็แล้วกัน" เอ้อร

เปลวแดดแผดเผาลงมากระทบเกราะโลหะของเหล่ายอดฝีมือแห่งสิบสำนักใหญ่จนเกิดประกายระยิบระยับบาดตา เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าของกลุ่มผู้ฝึกตนที่ยืนหยัดล้อมรอบทางเข้ามิติลับบรรพกาลอย่างแน่นหนา ทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศร้อนระอุยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ คือเพลิงโทสะที่ลุกโชนอยู่ในอกของบรรดาเจ้าสำนักผู้สูญเสียหน้าตาและศักดิ์ศรีผ่านไปกว่าครึ่งก้านธูป ภายในรอยแยกมิติสีดำทะมึนกลับปราศจากความเคลื่อนไหวใดๆ ไร้เสียงคร่ำครวญขอความเมตตา ไร้เงาร่างของเด็กทารกที่คลานเข่าออกมายอมจำนนตามความคาดหมาย มีเพียงความเงียบสงัดที่สะท้อนกลับมาประดุจการตบหน้าฝ่ายธรรมะซ้ำแล้วซ้ำเล่าเจี้ยนหนานเทียนผู้นำพันธมิตรเฉพาะกิจ ขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด ความอดทนอันน้อยนิดขาดสะบั้นลง ชายวัยกลางคนผู้เย่อหยิ่งสะบัดชายเสื้อคลุมสีขาวขลิบทอง ก้าวอาดๆ ออกไปยืนประจันหน้ากับม่านค่ายกล ฝ่ามือแกร่งล้วงลึกเข้าไปในแขนเสื้อ ดึงเอาของวิเศษระดับสูง หอยสังข์ขยายปราณ ออกมาถือไว้มั่น มันคือศัสตราเวทที่สามารถขยายคลื่นเสียงให้ทะลวงผ่านค่ายกลป้องกันได้ทุกชนิดบนโลกหล้า"ไอ้พวกเด็กเหลือขอที่ซุกหัวอยู่ข้างใน! จงเงี่ยหูฟังให้ดี!"สุรเสียงที่ถูกขยายด้วยพลังปร

ประกายเพลิงจากโทสะของอดีตบรรพชนจิ้งจอกยังคงคุกรุ่นสะท้อนดวงดารา ทว่าแม้เพลิงพิโรธจะแผดเผาจิตใจจนแทบคลุ้มคลั่งเพียงใด วิถีแห่งปลาเค็มตากแห้งที่หยั่งรากลึกในกมลสันดานย่อมไม่อาจถูกทำลายลงได้โดยง่ายแทนที่จะเหาะเหินเดินอากาศด้วยท่วงท่าดุดันเฉกเช่นยอดยุทธ์ทั่วไป ไป๋เยว่กลับตวัดชายอาภรณ์ ทิ้งเรือนร่างอรชรลงบนฟูกขนนุ่มของ 'เกี้ยวเตียงหยกเหมันต์' พาหนะสุดวิปลาสที่ประมุขมารสั่งช่างฝีมือเนรมิตขึ้นมาเป็นการเฉพาะเกี้ยวขนาดยักษ์หลังนี้ถูกหามโดยขุนพลอสูรระดับสูงถึงแปดตน ราชินีมารผู้เกียจคร้านนอนตะแคงหนุนหมอนเมฆา มือหนึ่งกำค้อนศิลาทลายเอกภพไว้แน่น ส่วนอีกมือดึงผ้าห่มขนสัตว์อสูรขึ้นมาคลุมทับจนถึงปลายคาง เตรียมพร้อมไปร่วมพิธีสังหารหมู่ในสภาพพร้อมหลับได้ทุกเมื่อ!เบื้องหน้าเกี้ยวเตียงหยก ร่างสูงใหญ่กำยำของจอมมารสวมทับด้วยเกราะทมิฬบรรพกาล ผ้าคลุมสีเพลิงโลหิตสะบัดพลิ้วดุจเปลวไฟ ม่อซางประทับยืนตระหง่านอยู่บนหัวเรือรบกระดูกมังกรขนาดยักษ์ นัยน์ตาสีอำพันสาดประกายเหี้ยมเกรียมระดับมัจจุราช ฝ่ามือแกร่งชูจอกสุราโลหิตขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะสาดเทลงผืนปฐพีเพื่อเซ่นไหว้แด่ความวิบัติที่กำลังจะอุบัติขึ้น"ยาตราทัพ!" สุ

ถ้อยคำประกาศิตสั้นๆ หลุดพ้นจากริมฝีปากอวบอิ่ม ทว่าอานุภาพของมันกลับดุดันยิ่งกว่าค้อนอุกกาบาตฟาดกระแทกแสกหน้า วาจาที่ว่า 'ข้านี่แหละแม่ของเด็กพวกนั้น' ดังก้องสะท้อนไปมาระหว่างหุบเขาลับ กรีดแทงทะลุโสตประสาทของยอดฝีมือฝ่ายธรรมะนับหมื่นชีวิตจนแก้วหูแทบปริแตกความเงียบงันอันน่าสยดสยองกลืนกินสรรพเสียงทั้งปวง นัยน์ตาของบรรดาเจ้าสำนักทั้งสิบแห่งเบิกถลนกว้างจนเส้นเลือดฝอยปูดโปนแทบหลุดออกจากเบ้า สติสัมปชัญญะที่เคยหยิ่งยโสโอหังแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีในเสี้ยวลมหายใจ ผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านี้เพิ่งตระหนักรู้ถึงสัจธรรมอันโหดร้ายขั้นสุด ว่าบิดามารดาสวะข้างถนนที่เพิ่งตะเบ็งเสียงด่าทอท้าทายไปเมื่อครึ่งก้านธูปก่อน แท้จริงแล้วคืออดีตบรรพชนจิ้งจอกเก้าหาง และ ประมุขเผ่ามาร ราชันย์แห่งอเวจีผู้กุมชะตาชีวิตของสามภพ!เบื้องหน้าเกี้ยวเตียงหยกเหมันต์ ม่อซางประทับยืนหยัดด้วยท่วงท่าดุดัน รังสีอำมหิตสีทมิฬแผ่ซ่านครอบคลุมอาณาเขตสิบลี้ นัยน์ตาสีอำพันสาดประกายเหี้ยมเกรียมไร้ก้นบึ้ง ทอดมองลงมายังกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรฝ่ายธรรมะด้วยสายตาที่ปราศจากระลอกคลื่นแห่งความเวทนา ประดุจการจดจ้องเศษซากมดปลวกที่ไร้ลมหายใจ รอคอยเพียงการปั