Semua Bab บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Bab 381 - Bab 390

ประกายแสงสีทองอร่ามเจิดจ้าสาดสะท้อนบาดนัยน์ตาจนเหล่าขุนพลมารแห่งวังจันทราโลหิตต้องยกมือขึ้นป้องหน้า ณ ลานหยกกว้างหน้าคลังสมบัติอเวจี รังสีความมั่งคั่งอันวิปลาสและไร้รสนิยมขั้นสุดยอด กำลังเดินขบวนอวดโฉมทำลายล้างสุนทรียภาพของสิบทิศมู่ฉี โจรขโมยสวรรค์ผู้เคยสวมใส่อาภรณ์สีรัตติกาลเร้นกายในเงามืด บัดนี้ถูกสลัดคราบจอมโจรผู้สง่างาม ทิ้งไว้เพียง ‘ทาสรับใช้หมายเลขหนึ่ง’ ที่ถูกบังคับให้สวมใส่ชุดผู้ช่วยพ่อค้าสีทองสุกปลั่ง เนื้อผ้าแพรไหมชั้นดีถูกปักร้อยด้วยดิ้นทองคำเป็นลวดลายเหรียญกษาปณ์และก้อนตำลึงใหญ่ยักษ์ตั้งแต่คอจรดปลายเท้า สะท้อนแสงแดดยามเช้าจนสว่างวาบประดุจดวงทินกรเดินได้บนศีรษะที่เคยประดับกวานหยกเรียบง่าย กลับถูกสวมทับด้วยหมวกทรงสูงสลักคำว่า ‘รวยล้นฟ้า’ ตัวเบ้อเริ่ม ความอัปยศอดสูระดับสูญสิ้นศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย กระแทกเข้ากลางแสกหน้าของมู่ฉี ทว่าภายใต้สัญญาทาสตลอดชีพที่ประทับตราด้วยเลือด ชายหนุ่มมิอาจขัดขืนข้อตกลง โจรหนุ่มผู้หล่อเหลาจำต้องยืนกาง ‘ร่มกระดาษเคลือบทอง’ บดบังแสงแดดให้แก่สตรีร่างเล็กเบื้องหน้า สลับกับโบกพัดขนนกยูงอย่างแข็งขันซ้ำร้าย... แผ่นหลังกว้างยังถูกผูกติดด้วยหีบสมบัติศิลาว

ห่าฝนโลหิตสาดกระเซ็นย้อมหุบเขาไร้เสียงจนกลายเป็นสีชาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมปนเปกับฝุ่นผงของหน้าผาที่พังทลาย ซากศพของนักฆ่าเงาบรรพกาลนับร้อยชีวิตถูกใบมีดวายุทมิฬบดขยี้จนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี แหวนมิตินับร้อยวงที่บรรจุทรัพย์สินและค่าจ้างมหาศาล ร่วงหล่นกระทบพื้นศิลาดังกังวานก้อง ประกายแสงแห่งความมั่งคั่งสาดสะท้อนยั่วเย้าเชิญชวนให้กอบโกยทว่า... ม่อหยวน เถ้าแก่เนี่ยน้อยแห่งวังจันทราโลหิต ผู้เคยมองเงินตราเป็นดั่งองค์เทวะและไม่เคยปล่อยให้เศษศิลาวิญญาณหลุดรอดสายตา บัดนี้กลับเมินเฉยต่อขุมทรัพย์รอบกายอย่างสิ้นเชิงปราศจากการปรายตาแลมองเศษเงินเหล่านั้น ดรุณีร่างเล็กทิ้งสรีระอรชรลงคุกเข่ากระแทกพื้นหินอย่างไม่ไยดีต่ออาภรณ์แพรไหม สองมือเล็กจ้อยที่สั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ประคองใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดของมู่ฉีเอาไว้ โจรขโมยสวรรค์นอนแน่นิ่งอยู่บนกองเลือดของตนเอง ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบขาดห้วง พิษสลายวิญญาณเจ็ดครากำลังกัดกินเส้นชีพจรจนผิวหนังบริเวณลำคอปูดโปนเป็นเส้นสายสีเขียวคล้ำดรุณีโฉมสะคราญรีบล้วงมือที่เปื้อนเลือดเข้าไปในมิติเร้นลับ ดึงเอา ‘กล่องหยกสลักลายมังกรกลืนสวรรค์’ ออกมาอย่างลุกลน พริบตาที่ฝา

แสงอรุโณทัยสีทองสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างหยกดำ อาบย้อมเศษซากความพินาศของอาภรณ์แพรไหมที่ขาดวิ่นเกลื่อนพื้นหอคลังจันทราโลหิต กลิ่นอายวสันตฤดูอันแสนเร่าร้อนที่ถูกหลอมรวมเข้ากับกำยานอำพัน ยังคงลอยอวลบางเบาในมวลอากาศบนแท่นบรรทมทองคำร้อยศตวรรษที่สลักลวดลายมังกรคาบเหรียญกษาปณ์ สรีระกำยำของ 'มู่ฉี' ยอดโจรขโมยสวรรค์ผู้เคยปราดเปรียวและว่องไวที่สุดในสามภพ บัดนี้นอนแผ่หลาหมดสภาพประดุจซากศพไร้วิญญาณ ลอนหน้าท้องที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อศิลา กระเพื่อมไหวหอบหายใจอย่างรวยริน นัยน์ตาสีรัตติกาลเหม่อลอยจดจ้องเพดานเหล็กไหลอย่างเลื่อนลอยการถูกรีดเร้นพลังหยางเพื่อชำระดอกเบี้ยหนี้หมื่นล้านศิลาวิญญาณตลอดราตรีที่ผ่านมา สูบกลืนพลังชีวิตและปราณเซียนของชายหนุ่มไปจนหยดสุดท้าย ความเหนื่อยล้าทางกายภาพระดับนี้ หนักหนาสาหัสยิ่งกว่าการที่เขาต้องวิ่งหลบหลีกค่ายกลสกัดวิญญาณร้อยชั้น หรือปะทะกับสัตว์เทวะบรรพกาลเจ็ดวันเจ็ดคืนติดต่อกันเสียอีก!"อึก..." มู่ฉีพยายามจะขยับปลายนิ้ว ทว่ากระดูกสันหลังกลับร้าวระบมดุจถูกค้อนเหล็กนับพันทุบตี ยอดโจรหนุ่มแค่นเสียงหัวเราะแหบแห้งในลำคอ ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อพละกำลังมหาปฐมม

แสงสุริยันที่เคยเจิดจรัสเหนือวังจันทราโลหิต พลันถูกรัศมีอำนาจแห่งสองสายเลือดเทวะบดบังจนหม่นหมอง กึ่งกลางลานหยกที่เต็มไปด้วยรอยร้าว หลงอวี่ รัชทายาทเผ่ามังกรสวรรค์ และ เฟิ่งเทียน รัชทายาทเผ่าวิหคเพลิง ยืนตระหง่านประดุจเสาหลักแห่งค้ำจุนเอกภพทว่าท่ามกลางสายตาของชาวยุทธ์นับหมื่นที่เฝ้ารอคอยการสั่งสอนสตรีผู้หยิ่งยโส บุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นทั้งสองกลับกระทำการขัดต่อตรรกะแห่งฟ้าดินอย่างรุนแรงหลงอวี่ตวัดฝ่ามือแกร่งขึ้นสัมผัส 'มงกุฎเก้าจ้าวสมุทร' บนศีรษะ สิ่งประเมินค่ามิได้ที่หล่อหลอมจากแก่นทะเลทักษิณและปราณมังกรบรรพกาล ทว่าแทนที่จะเชิดชูมันสืบไป บุรุษผู้ทะนงตนกลับกระชากมงกุฎศักดิ์สิทธิ์นั้นออกอย่างไม่ไยดีในขณะเดียวกัน เฟิ่งเทียนก็ปลดตะขอ 'เกราะบรรพชนนิรวาน' อาภรณ์ทองคำที่สามารถต้านทานทัณฑ์อสนีบาต ซึ่งบรรดาเทพเซียนต่างกราบไหว้บูชา ปลดเปลื้องมันออกจากแผงอกกำยำอย่างเร่งรีบเคร้ง!!! กึกก้อง!!!กัมปนาทแห่งการละทิ้งศักดิ์ศรีดังก้องลานหยก วัตถุศักดิ์สิทธิ์ทรงมูลค่าเทียบเท่าเมืองสิบแห่ง ร่วงหล่นกระแทกพื้นกระเบื้องหยกประดุจเศษเหล็กไร้ราคา ชาวยุทธ์นับหมื่นที่หมอบกราบอยู่ เบิกตาถลนกว้างจนลูกตาแท

ไอระเหยสีม่วงคล้ำที่พวยพุ่งออกจากหม้อศิลาหัวกะโหลก บิดเบี้ยวทัศนียภาพของลานหยกให้กลายเป็นขุมนรกจำลอง กลิ่นเหม็นเน่าประดุจซากศพหมักหมมผสมปนเปกับกรดกำมะถัน ลอยคลุ้งกลืนกินอากาศบริสุทธิ์จนหมดสิ้นเพียงแค่สูดดมละอองมฤตยูเข้าไปเพียงอึกเดียว ชาวยุทธ์ที่มุงดูอยู่รอบนอกถึงกับหน้ามืดล้มพับ น้ำลายฟูมปากดิ้นทุรนทุรายนี่คือ 'น้ำแกงพิษสลายวิญญาณ' ผลงานชิ้นเอกที่ม่อเหยียน ปรมาจารย์พิษแห่งวังจันทราโลหิต เคี่ยวกรำขึ้นมาเพื่อสังหารทวยเทพโดยเฉพาะเบื้องหน้าหม้อต้มมหาประลัย หลงอวี่และเฟิ่งเทียน สองรัชทายาทผู้ผ่านการยืนตากแดดตากลมมาถึงสามทิวาสามราตรี สภาพร่างกายอ่อนล้าจนถึงขีดสุด ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับด่านทดสอบเพื่อช่วงชิงตำแหน่งพ่อบ้านประจำตำหนัก นัยน์ตาของบุรุษทั้งสองกลับสาดประกายมุ่งมั่นระดับเผาผลาญจักรวาลปราศจากความลังเล มือแกร่งที่สั่นเทาของหลงอวี่และเฟิ่งเทียนคว้ากระบวยไม้ ตักของเหลวสีดำข้นคลั่กที่กำลังเดือดพล่านปุดๆ ขึ้นมาจรดริมฝีปากอึก...พริบตาที่น้ำแกงมฤตยูล่วงลับลงสู่ลำคอ สรรพสิ่งรอบกายคล้ายถูกแช่แข็ง อุณหภูมิในกระเพาะอาหารพุ่งทะยานทะลุจุดเดือดประดุจกลืนกินเพลิงโลกันตร์จากแก่นโลก!"อั่ก!"หล