All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 391 - Chapter 400

เสียงกัมปนาทแห่งความอัปยศดังก้องกังวานไปทั่วทั้งสามภพ กองทัพสวรรค์เผ่ามังกรทองและวิหคเพลิงนับล้านชีวิตที่ยกพลมาหมายบดขยี้วังจันทราโลหิต ถูกบังคับให้ถอยร่นกลับถิ่นฐานด้วยสภาพกระอักโลหิต หาใช่พ่ายแพ้ต่อคมศัสตราวุธของเผ่ามาร ทว่าพ่ายแพ้ต่อความดื้อด้านขั้นสุดยอดของสองรัชทายาทบุรุษผู้สวมผ้ากันเปื้อนขาดวิ่น เอาคอพาดคมกระบี่ ขู่ตัดขาดสายเลือดกึ่งเทพและขู่จะสับสังหารตนเองทิ้ง หากบิดามารดาบังอาจแตะต้องปลายเส้นผมของบุปผาแฝด ความคลั่งรักระดับวิปลาสบีบบังคับให้มหาเทพทั้งสองต้องกลืนเลือด ยอมถอยทัพพร้อมน้ำตาแห่งความอัปยศเช้าวันรุ่งขึ้น ราชโองการสละบัลลังก์ประทับตรามังกรและวิหคเพลิง ปลิวว่อนแจกจ่ายทั่วทุกแว่นแคว้นดุจหิมะสีทอง ประกาศิตสะท้านเอกภพระบุเนื้อหาชัดเจนว่า ยอดบุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุดในรุ่น ยอมละทิ้งฐานันดรศักดิ์ ลดตัวลงมาครองตำแหน่ง 'ราชบุตรเขยพ่วงหัวหน้าพ่อบ้าน' แห่งวังอเวจีอย่างเต็มภาคภูมิข่าวลือการยอมเป็นทาสรับใช้เพื่อแลกกับความรัก บดขยี้ศักดิ์ศรีบุรุษทั่วหล้าจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดีณ โถงวิหารทองคำกึ่งกลางวังจันทราโลหิต สถานที่ซึ่งอบอวลไปด้วยรังสีมหาปฐมมารและกลิ่นอายความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำ

เงาทะมึนแห่งความตายทอดตัวปกคลุมท้องพระโรงวิหารจันทราโลหิต สถานที่ซึ่งเคยเรืองรองด้วยประกายทองคำ บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็นที่กดทับจนแสงสว่างยังต้องบิดเบี้ยวบนบัลลังก์ศิลาโลหิตที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือสุด 'ม่อซาง' จอมมารผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือเอกภพ ประทับนั่งด้วยท่วงท่าพญามัจจุราช นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะระดับแผดเผาสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเบื้องล่างขั้นบันไดหยก ปรากฏภาพที่สั่นคลอนประวัติศาสตร์สามภพ ก้อนแป้งทั้งห้าแห่งอเวจี ยืนเรียงหน้ากระดานเคียงข้างคู่หมั้นคู่หมายของตน ทว่าบรรดาผู้ที่ถูกเชิญมาในฐานะ 'ว่าที่ลูกเขยและลูกสะใภ้' กลับมีสภาพไม่ต่างจากลูกนกตกน้ำลู่หลิน สตรีเจ้าระเบียบแห่งวังกระบี่ฟ้า ไป๋หลิง ดรุณีกระเพาะหลุมดำ มู่ฉี ยอดโจรขโมยสวรรค์ หลงอวี่ รัชทายาทมังกรทอง และเฟิ่งเทียน รัชทายาทวิหคเพลิง ทุกผู้ล้วนเป็นสุดยอดฝีมือที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ทว่าบัดนี้ สรีระของพวกเขากลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่หยาดเหงื่อกาฬไหลทะลักอาบชโลมแผ่นหลังจนชุ่มโชก แรงกดดันจากมหาปฐมมารผู้เป็นบิดาตา บีบอัดกระดูกเซียนของพวกเขาจนลั่นกรอบแกรบประดุจจะแหลกสลายในเสี้ยวลมหายใจ

เศษซากของฝ่ามือกระดูกบรรพกาลที่หาญกล้าแทรกแซงมหกรรมการปล้นชิงซองแดง ถูกรองเท้าบูทเกราะมารของ 'ม่อซาง' เหยียบย่ำจนแหลกละเอียดกลายเป็นเพียงผงธุลีคลุกฝุ่น ภัยคุกคามระดับปรโลกแตกซ่านถูกบดขยี้ทิ้งด้วยความรำคาญใจของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป บรรยากาศแห่งงานมงคลสมรสสะท้านเอกภพก็หวนคืนสู่ความชื่นมื่นอีกครา... ท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้และหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นเนื้อประดาตัวของเหล่าแขกเหรื่อผู้ถูกรีดไถกลิ่นคาวเลือดที่เคยคละคลุ้งจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสุราทิพย์หมักหมื่นปีและกำยานสวรรค์ แสงสว่างจากมังกรทองบรรพกาลที่ถูกล่ามโซ่แขวนเป็นโคมไฟ สาดสะท้อนละอองทองคำระยิบระยับอาบย้อมลานกว้างของวิหารจันทราโลหิตจนสว่างไสวท่ามกลางทะเลมนุษย์และทวยเทพที่ยืนเบียดเสียดด้วยท่อนขาที่สั่นเทา สรีระอรชรของ 'ไป๋เยว่' ราชินีมารยาผู้ครอบครองตำแหน่งฮูหยินจอมมาร ก้าวเดินอย่างสง่างามประดุจนางพญาเหนือหล้า อาภรณ์แพรไหมสีแดงชาดปักลายหงส์สยายปีกด้วยดิ้นทองคำลากยาวไปตามพรมไหมสวรรค์ ทุกย่างก้าวแผ่รังสีอำนาจที่กดทับสิบทิศจนอากาศธาตุรอบด้านหยุดนิ่งม่อซาง กุมมือเล็กจ้อยของภรรยาเอาไว้แน่น นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคย

แสงสุริยันสีเลือดแห่งทวีปอเวจี สาดส่องกระทบลานฝึกศิลาโลหิตที่เคยกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยกลิ่นอายดิบเถื่อน ทว่าบัดนี้ สถานที่ซึ่งเคยคลุ้งไปด้วยควันเนื้อย่างและเศษไหสุราแตกกระจาย กลับสะอาดสะอ้านเงาวับจนสามารถใช้ส่องแทนคันฉ่องได้ กองทัพมารเดนตายนับแสนนายที่เคยเดินเตะฝุ่นย่ำสลบไร้ทิศทาง กำลังยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งตรงแหน่วประดุจถูกไม้บรรทัดเหล็กหล่อดัดสันหลังเบื้องหน้ากองกำลังที่สั่นสะท้านดุจลูกนกเปียกฝน ลู่หลิน ฮูหยินใหญ่แห่งวังจันทราโลหิต ก้าวเดินตรวจตราด้วยท่วงท่าสง่างามและเข้มงวดขั้นสุด อาภรณ์แพรไหมสีฟ้าครามแห่งสำนักกระบี่ฟ้า พลิ้วไหวขัดแย้งกับบรรยากาศขุมนรกอย่างสิ้นเชิง ในมือเรียวขาวผ่องถือ 'ม้วนตำรากฎระเบียบสามพันข้อ' ม้วนใหญ่หนาเตอะที่เพิ่งบัญญัติขึ้นใหม่ ปลายนิ้วตวัดชี้ไปยังขุนพลร่างยักษ์เขี้ยวโง้งที่กำลังแอบซ่อนน้ำเต้าบรรจุเมรัยไว้ด้านหลัง"กฎข้อที่สี่ร้อยแปดสิบสอง ห้ามขุนพลทุกนายแตะต้องสุราในยามเข้าเวรยาม!" สุรเสียงกังวานใสแผดก้องประดุจสายฟ้าฟาดทะลวงโสตประสาท "พวกเจ้าเป็นถึงกองกำลังปกป้องสิบทิศใต้การนำของราชันย์ทัพหน้า ไฉนจึงทำตัวเหลวไหลเยี่ยงโจรป่าไร้การศึกษา โยนน้ำเมาโสโ

ประกายแสงสีฟ้าครามเรืองรองลอดผ่านรอยแยกของกล่องไม้จันทน์หอมหยกลายเมฆา กลิ่นไอดินหลังอสนีบาตฟาดฟัน ผสานกับความเย็นยะเยือกของยุคบรรพกาลลอยอวลเตะจมูก ภายในหอคลังจันทราโลหิตที่อร่ามเรืองด้วยกองทองคำ มู่ฉี ยอดโจรตีนแมวผู้เลื่อนขั้นเป็นสามีแห่งวังมาร ยืนยืดอกด้วยท่วงท่าสง่างาม สองมือแกร่งประคองกล่องไม้จันทน์ยื่นไปเบื้องหน้าดรุณีโฉมสะคราญอย่างนอบน้อมภายในกล่องกำมะหยี่สีเลือด บรรจุ 'ปิ่นปักผมหยาดน้ำค้างบรรพกาล' เครื่องประดับชิ้นเอกที่สกัดจากแก่นวารีบริสุทธิ์นับหมื่นปี ทอประกายระยิบระยับหยอกเย้าแสงสว่างม่อหยวน เถ้าแก่เนี่ยน้อยแห่งอเวจี เลิกคิ้วเรียวงาม นัยน์ตาสีอำพันที่เคยมองทุกสิ่งเป็นเพียงผลกำไร บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนลึกซึ้ง ริมฝีปากอวบอิ่มแย้มยิ้มหวานล้ำประดุจบุปผาสวรรค์ผลิบาน ดรุณีน้อยหยิบปิ่นหยกขึ้นมาลูบไล้ ความปีติยินดีเอ่อล้นเมื่อตระหนักว่า ทาสรักผู้เคยยากไร้ บัดนี้รู้จักเก็บหอมรอมริบเบี้ยหวัดส่วนตัว เพื่อสร้างความโรแมนติกปรนเปรอภรรยา"งดงามยิ่งนัก... สามีข้าช่างรู้ใจ" สุรเสียงหวานใสเอ่ยชมเชย ปลายนิ้วเล็กจ้อยไล้ไปตามสลักลวดลายวิจิตร "ของล้ำค่าปานนี้... เจ้าไปประมูลมาด้วยราคาเท่าใดหรือ?