All Chapters of คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 1(3ภาคจบ) : Chapter 11 - Chapter 20

“ฟังข้าก่อนสิพี่เสี่ยวถง ข้าไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมายสักหน่อย ข้าก็แค่รับเงินค่าปิดปากมาเท่านั้นเอง” อู๋เสี่ยวถงได้ยินก็เบิกตาโพลง “ค่าปิดปาก เจ้าไปเห็นคนชั่วช้าทำเรื่องผิดกฎหมายมาใช่หรือไม่ ”เด็กชายส่ายหน้ารัวๆ “ไม่ใช่ขอรับ นี่เป็นเงินของคุณชายใหญ่ฮัว”“เอ๋ คุณชายใหญ่ฮัว เจ้าไปรู้จักเขาตั้งแต่เมื่อใด ”“เมื่อคืน ตอนที่ท่านยังไม่กลับ พี่จือจือไปงานแต่งงานของหัวหน้าจางแล้วนางเมากลับมา คุณชายใหญ่ฮัวเป็นคนมาส่งขอรับ”อู๋เสี่ยวถงตกตะลึง นางทำงานเป็นลูกจ้างเล็กๆ ในร้านยาของสกุลฮัวยังไม่เคยมีโอกาสได้พบคุณชายใหญ่ที่ร่ำลือกันว่ารูปงามราวกับเทพเซียนท่านนั้นเลยสักครั้ง “คุณชายใหญ่ฮัวหล่อเหลามากเลยใช่หรือไม่ ” “ขอรับ หล่อมาก ครั้งแรกที่เห็น ข้านึกว่ามีท่านเซียนเข้ามาในบ้านเราเสียอีก” “คุณชายใหญ่ฮัว ผู้เชี่ยวชาญการแพทย์และคิดค้นยา เป็นผู้ทำให้ร้านขายยาสกุลฮัวกลายเป็นร้านอันดับหนึ่งในแคว้น น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้อยู่บ้าน ข้าอยากพบเขาจะแย่แต่ก็ไม่เคยเห็น เจ้านี่ช่างวาสนาดีจริง”อู๋เสี่ยวถงมัวแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นางเคยเห็นเพียงภาพวาดของคุณชายใหญ่ที่แขวนอยู่ในร้าน แ

“คุณชายใหญ่ ท่านชอบพี่สาวข้าตรงไหนหรือเจ้าคะ ” อู๋เสี่ยวถงเอียงคอถาม สีหน้าของนางดูคับข้องใจฮัวหยางนึกถึงใบหน้าที่ดูธรรมดาแต่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาของอู๋จือแล้วหยักยิ้มมุมปาก “พี่สาวเจ้าไม่ได้งดงามเท่าคุณหนูในห้องหอที่ข้าเคยพบ แต่นางก็มิได้ขี้ริ้ว ข้าชอบที่นางมุ่งมั่นในการทำหน้าที่มือปราบและทำอย่างเต็มกำลังเสมอ มีบุรุษหลายคนชอบนางแต่เพราะนางห่วงครอบครัวจึงไม่ยอมให้ความหวังแก่ผู้ใด ภายหลังข้ายังได้รู้อีกว่านางเป็นคนมัธยัสถ์เก็บออมเงินอย่างรู้คุณค่า ทุกย่างก้าวของนางล้วนเต็มไปด้วยการคำนวณและวางแผน”“เจ้าค่ะ พี่สาวข้าทำงานอย่างจริงจัง ไม่ยอมคบหากับบุรุษในเชิงชู้สาวและนางขี้เหนียวมากจริงๆ”คุณชายใหญ่ฮัวนึกถึงตั๋วแลกเงินหนึ่งร้อยตำลึงที่เขาให้อู๋จือไปในคืนทดลองยา นางไม่ยอมเอาไปใช้แต่กลับแอบเอาไปฝังเก็บอย่างมิดชิดที่ข้างต้นไม้หลังบ้าน หลังจากที่นางออกจากเรือนปรุงยาไปแล้ว เขาส่งองครักษ์ให้ตามดูแลนางจนถึงบ้านและคอยซุ่มดูพฤติกรรของนาง“ท่านพูดเหมือน ท่านแอบสืบเรื่องพี่ข้ามานานแล้วนะเจ้าคะ ”ฮัวหยางหัวเราะ “เจ้าฉลาดจริงเหมือนเสี่ยวเหอตี้บอก ความจริงข้าเห็นอู๋จือมานานแล้ว ครั้งแรกข้าเห็นนางวิ่งไล่

ชายสูงวัยหันไปหาพ่อบ้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แล้วสั่งให้พามือปราบหญิงไปรับประทานอาหาร อู๋จือรู้สึกว่าความหวาดกลัวของฮัวฮูหยินจะแก้ได้ก็ต่อเมื่อจับหัวขโมยผู้นั้นได้เท่านั้น ...ขอเพียงจับขโมยได้ ค่าจ้างนี้ก็นับว่าคุ้มสำหรับนายจ้างแล้ว... พ่อบ้านใหญ่แซ่ฝูผายมือเชิญให้อู๋จือตามตนไปยังเรือนด้านหลัง มือปราบหญิงมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจ สกุลฮัวร่ำรวยมากจริงๆ เรือนแต่ละหลังโอ่อ่าและงดงาม สวนสวยรายรอบได้รับการเอาใจใส่และดูแลอย่างดี ดอกไม้นานาพันธุ์บานสะพรั่ง ‘สมแล้วที่เป็นบ้านเศรษฐี ช่างน่าอยู่เสียจริง บ้านข้าก็ยังเล็กกว่าห้องครัวบ้านพวกเขาเสียอีก’ “นี่คือเรือนของฮัวฮูหยิน” พ่อบ้านฝูผายมือไปทางเรือนใหญ่ “เดี๋ยวเราอ้อมไปด้านหลัง เจ้าไปทานอาหารที่โรงครัวกับพวกสาวใช้ก่อน” อู๋จือตามพ่อบ้านฝูไปเงียบๆ ระหว่างทางนางคอยสังเกตและจดจำสิ่งรอบข้าง หากว่านางอยากจะจับขโมยให้ได้ สิ่งแรกคือต้องจดจำผังคฤหาสน์ให้แม่นยำ พ่อบ้านวัยกลางคนยิ้มน้อยๆ “หลังเลิกงานจากสำนักมือปราบ เจ้าก็มาที่นี่ได้เลย เจ้าอาบน้ำด้านในเรือนนี้ได้ ชุดที่ใส่แล้วทิ้งใส่ตะกร้าไ

อู๋จือยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม พร้อมถอยไปสองสามก้าว “พอได้แล้ว คุณชายใหญ่ ท่านปลอดภัยแล้ว ข้าไปดีกว่า” นางรีบผลุบออกจากเรือนของเขาโดยเร็ว ฮัวหยางยักไหล่ “จือจือ! ถ้าได้ยินเสียงข้าร้องเรียกก็เข้ามาดูด้วยล่ะ” “ไม่มีทาง!” นางร้องตะโกนกลับมา ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ อู๋จือมีสีหน้ายุ่งยากใจ นางรู้สึกว่าพอตนเองไปยืนใกล้ๆ คนผู้นั้นแล้วอดจะเคลิบเคลิ้มมิได้ วันพรุ่งนี้นางจำต้องไปปรึกษาหวังหวั่นเพื่อหาวิธีรับมือกับบุรุษรูปงามสักหน่อย นางชักจะกลัวแล้วสิว่าตนเองจะเผลอใจไปชอบเจ้าหมอโฉดเข้า พ่อบ้านฝูที่ยืนดูอยู่ห่างออกไปเห็นเหตุการณ์แล้วถึงกับส่ายหน้า เขาไม่เคยเห็นคุณชายใหญ่หยอกเย้ากับสตรีนางใด มือปราบหญิงผู้นี้ก็หน้าตาไม่ได้โดดเด่นนัก เหตุใดคุณชายจึงชอบแกล้งนาง พ่อบ้านนำสิ่งที่ตนเห็นไปแจ้งให้กับคหบดีฮัวได้ทราบ “เสี่ยวหยางน่ะหรือ ” “ขอรับ คุณชายเหมือนจะชอบแกล้งนาง” “เขาหยอกล้อกับสตรีผู้นี้ บางทีนางอาจจะมีวาสนาได้เป็นอนุคฤหาสน์เรา เจ้าคอยจับตาดูให้ดี และส่งคนไปสืบเรื่องครอบครัวของนางให้ข้าด้วย หากว่าลูกชายข้าชอบนางขึ้นมาจริง

อู๋จือขมวดคิ้ว นึกถึงครั้งแรกที่บุกเข้าไปในเรือนปรุงยา “ยาแก้ผื่นคันภูมิแพ้ คงไม่ใช่ยาที่ท่านใช้ข้าทดลองหรอกนะ ” “ถูกต้อง ยานั่นล่ะ แต่หากใช้ตัวยาผิดชนิด อาจจะทำให้คนที่กินเข้าไปหายใจไม่ออกถึงตายได้” “ถ้าอย่างนั้น ท่านบอกหัวหน้าจางหรือยัง ” “ข้าบอกเจิ้งจีแล้ว แจ้งความเอาไว้แต่ยังไม่กระโตกกระตาก ตอนนี้เขากำลังออกสืบข่าวเงียบๆ บางทีนี่อาจจะเป็นฝีมือของคนในหลังจากที่ข้าทดลองกับเจ้าวันนั้นก็ไปหาคนที่ป่วยจริงๆ มาทดลองยาเพิ่ม ตอนนี้อาการผื่นคันกำลังกลายเป็นโรคที่มีผู้เป็นจำนวนมาก หลังจากข้าพบว่ายาได้ผลดีกับพวกเขาจึงได้นำออกมาจำหน่ายในราคาถูก ไม่คิดเลยจะมีคนชั่วคิดหาเงินทองด้วยการปลอมยาข้า” “ที่ท่านออกมาตอนค่ำเพราะกลัวจะมีคนสังเกตเห็นหรือ ”​“อืม ที่นี่หลงจู๊จี้ช่วยดูแลมานาน ตอนนี้มีถึงสามคูหาและมีลูกจ้างมากมาย ในบรรดาพวกเขาอาจจะมีหนอนบ่อนไส้แทรกซึมอยู่” “คุณชายใหญ่ ท่านคงต้องระวังตัวแล้วล่ะเจ้าค่ะ หากพวกเขาเสียผลประโยชน์มาก อาจจะคิดเอาชีวิตท่าน” ฮัวหยางได้ยินก็ทำสายตากรุ้มกริ่ม “จือจือ เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ ” อู๋จือชะงั