Lahat ng Kabanata ng คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 1(3ภาคจบ) : Kabanata 1 - Kabanata 10

“ไม่ ตอนนี้ข้าเลิกงานแล้ว ไม่มีกระบี่ติดมือมาด้วย บ่าวรับใช้และองครักษ์ท่านมีมากมาย เหตุใดต้องรบกวนข้า” อู๋จือหน้าตึง ฮัวหยางยกยิ้มมุมปาก “อู๋จือ เรื่องคืนนั้น เจ้าโกรธข้ามากหรือ ” มือปราบหญิงตาเหลือกรีบหันไปมองรอบกาย ครั้นไม่เห็นผู้ใดอยู่ใกล้ก็ขบกรามแน่น กัดฟันกรอดๆ “หุบปากเน่าๆ ของท่านซะ” “แต่ว่าข้า...รู้สึกผิดมากเลยนะที่...” อู๋จือผวาเข้ามายกมือปิดปากเขาแน่น จนฮัวหยางผงะ เขาพลันนึกขึ้นได้ว่านางเป็นคนมีพละกำลังมากจนเขาก็ยากต้านทาน“ท่านจะพูดถึงอีกทำไม ข้าบอกแล้วว่าให้เก็บเอาไว้เป็นความลับ ไม่เช่นนั้นข้าจะเชือดคอท่านแล้วลากศพไปทิ้งข้างถนนเสีย” ฮัวหยางถอยไปสองก้าว แสร้งยกมือกุมหน้าอก“น่ากลัวเสียจริง เจ้าเป็นถึงมือปราบใหญ่ คิดจะทำร้ายร่างกายข้า นี่ข้าต้องทำเยี่ยงไร ”พลันเขาก็เปลี่ยนท่าทีก็ชะโงกหน้าเข้ามาหานาง“ระวังเถิด โทษของเจ้าหน้าที่ที่ทำความผิดหนักกว่าชาวบ้านเป็นสองเท่าเชียวนะ” อู๋จือใบหน้าอึมครึมลงหลายส่วน นางยกนิ้วขึ้นชี้หน้าฮัวหยางด้วยความขัดเคือง...คนผู้นี้ช่างหน้าด้านเสียจริง คืนนั้นเป็นเขาแท้ๆ ที่รังแ

จูบนั้น...ทำให้ความคิดและความรู้สึกของมือปราบหญิงเปลี่ยนไป แม้นางจะโกรธแค้นและรู้สึกชิงชังการกระทำของฮัวหยาง แต่พอได้ยินเขาอธิบายว่ายาที่เขาใช้นางทดลองเป็นยาที่จะช่วยผู้ป่วยได้จำนวนมาก นางก็รู้สึกว่าฮัวหยางคนถ่อยช่างเป็นหมอที่น่ายกย่อง“ยาที่เจ้ากินลงไป ข้าเองก็ทดลองมาแล้วตั้งหลายหน ตอนนี้นับว่าได้ผลดี แถวชนบทมีคนป่วยเป็นโรคแบบนี้อยู่มาก หากช่วยพวกเขาได้ เจ้ากับข้าก็นับว่าได้ทำกุศลอันยิ่งใหญ่”“เจ้าจะทดลองยาก็ทำไป แต่ไม่ควรล่วงเกินข้า” นางร้องด่าเขาหัวเราะหึๆ หันไปรินน้ำชาแล้วป้อนนางแล้วป้อนนาง “ดื่มน้ำก่อนเถอะ เจ้าคงคอแห้งแย่ ข้าจะให้ค่าเสียหายเจ้าก็แล้วกัน เจ้าฟ้องร้องข้าไปก็เท่านั้น ข้าไม่ได้ทำร้ายเจ้า เนื้อตัวเจ้าก็ไม่มีร่องรอยความเสียหาย หากจะป่าวประกาศบอกคนอื่นว่าข้าจูบเจ้า มันจะดีหรือ รับๆ เงินไปเถอะ”นางถลึงตาใส่เขา แต่พอเห็นตั๋วแลกเงินหนึ่งร้อยตำลึงที่ถูกยื่นมาตรงหน้า อู๋จือก็ตาโต “เจ้าจะจ่ายค่าลองยาให้ข้าร้อยตำลึงจริงหรือ ”ชายหนุ่มพยักหน้า “จริงสิ เจ้าโชคดีมากที่บุกเข้ามาในบ้านข้า ทำตัวเป็นโจรแล้วยังได้เงินกลับออกไปอีก ยิ่งกว่าพวกปล้นชิงทรัพย์”“ข้าเป็นมือปราบ บอกแล้วอย่า

“พวกเจ้าดูๆ ในนี้เขียนเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับฮัวหยางเอาไว้ด้วย” เฉินหรงก้มหน้าลงไปอ่าน “สกุลฮัวประกาศให้แม่สื่อนำเสนอสตรีที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเพื่อร่วมคัดเลือกเป็นฮูหยินของคุณชายใหญ่ฮัว สินสอดจัดให้อย่างอลังการ และพร้อมจัดงานแต่งอย่างยิ่งใหญ่” “อืม...ประกาศอย่างนี้ เห็นที่คหบดีฮัวคงอยากจะให้คุณชายใหญ่ฮัวแต่งงานเสียที จะว่าไปเขาก็อายุมากแล้วนะ” “เจ้าหมอบ้าผู้นั้นไม่เห็นจะทำงานทำการอันใดสักหน่อย แต่ละวันก็เอาแต่ขลุกอยู่ในเรือนปรุงยา สตรีใดพลาดพลั้งแต่งด้วยคงซวยแย่” “เอ๋ อู๋จือ ไหนว่าเจ้าไม่รู้จักเขา พูดมาแบบนี้ น่าสงสัยว่าเจ้าจะเป็นพวกหญิงสาวที่เคยโยนผ้าเช็ดหน้าให้ แล้วเขาเดินเหยียบเสียกระมัง ” อู๋จือทำหน้าโมโห “หมายความว่ายังไง พวกไหน ” เฉินหรงยิ้มกริ่ม “ก็คุณชายใหญ่ฮัวน่ะ ไม่ว่าจะเดินไปที่ใดก็มีสาวๆ คอยดักและยังพยายามโยนผ้าเช็ดหน้าให้เขาเก็บ แต่นอกจากเขายังไม่เก็บแล้ว ยังเดินเหยียบผ้าเช็ดหน้าของพวกนางอีก” “ถ้าอย่างนั้น ก็มีสตรีโกรธแค้นเขาอยู่ทั่วบ้านทั่วเมืองเลยสิ” ดวงตาของอู๋จือแวววาว นางกำลังหาทางจะแก้แค้นฮัวหยางอยู่

ในหัวของมือปราบสาวคิดจะตะบันหน้าหล่อๆ ของฮัวหยางสักหมัดสองหมัดเพื่อให้หายเจ็บใจ ทว่าคนร่างใหญ่ที่ไม่ได้เมาสุรากลับเหนี่ยวเอาร่างนางเข้าไปใกล้ ข้อมือสองข้างถูกจับขึ้นบนศีรษะ เขารวบไว้ได้ด้วยมือเดียว อีกมือบีบคางนางเอาไว้ อู๋จือตกตะลึง ครั้งนี้ฮัวหยางทาบริมฝีปากแนบชิดสอดลิ้นเข้าไปเย้าหยอกในโพรงปากของมือปราบหญิงเผลอกำหมัดแน่น ปลายเท้าจิกลงดินโดยไม่รู้ตัว ครู่หนึ่งนางก็เริ่มได้สติหญิงสาวคิดจะสู้ แต่กลายเป็นการส่ายหน้าอกให้เสียดสีกับแผ่นอกแข็งแรงของอีกฝ่าย “เจ้าหยุดดิ้น ไม่งั้น ข้าอาจจะทนไม่ไหว จับเจ้ากลับเรือนปรุงยาเสียเดี๋ยวนี้” เขาผละออก ลมหายใจของชายหนุ่มหนักหน่วงและกรุ่นกลิ่นสุรา มือปราบหญิงรู้สึกตกใจ ปกตินางมีเรี่ยวแรงเหนือกว่ามือปราบบุรุษทุกคนในหน่วย แต่กลับสู้แรงของคุณชายหมอผู้นี้ไม่ได้ “เจ้าเมาขนาดนี้ ไม่มีทางสู้ข้าได้” ปลายจมูกโด่งแนบอยู่แก้มของนาง ‘ดียิ่งนัก ดีกว่าที่ข้าเคยฝันเห็นเสียอีก เจ้าหวานเหลือเกิน อู๋จือ’ “ปล่อยข้านะ!” “ขออีกสักครั้งเถอะนะ จือจือ” เขาก้มลงจูบนางอีกครั้งอย่างอ่อนโยน หญิงสาวเผ

มือปราบหญิงได้ยินถึงกับผงะ การเจอกับฮัวหยางก็ไม่ต่างจากเจอกับโจรเด็ดบุบผาเลยสักนิด นางก็ถูกเขาเอาเปรียบเหมือนกัน เพียงแต่เรื่องนี้ไม่อาจจะเอ่ยปากบอกผู้ใดได้ “ว่าแต่เจ้าเถอะ ไปสนิทสนมกับคุณชายใหญ่ฮัวตั้งแต่เมื่อใด ฐานะอย่างเราอย่าไปเกี่ยวข้องกับพวกคนใหญ่คนโตจะดีที่สุด ตอนที่เขาโปรดปรานเราก็อาจจะให้เงินให้ทองโดยไม่เสียดาย แต่ถ้าวันหน้าเกิดเขาไม่พอใจเราขึ้นมา อาจจะทำร้ายเราได้โดยที่เราไม่อาจสู้ แม่เตือนเจ้าเรื่องนี้ไปหลายหนแล้วนะ” “ข้าไม่ได้สนิทกับเขานะ เป็นเขาต่างหากที่วุ่นวายกับข้าเอง” อู๋ฮูหยินชะงัก นางหันมาจ้องหน้าบุตรสาวอย่างจริงจัง “เจ้าก็รู้ว่าท่านพ่อของเจ้าเสียชีวิตได้อย่างไร อย่าไปยุ่งกับพวกคนตระกูลใหญ่จะดีกว่า ถ้าเขามาวุ่นวายด้วย เจ้าก็รีบหลีกเลี่ยงไปเสีย” “เจ้าค่ะ ข้าไม่ต้องการยุ่งกับเขาอยู่แล้ว” “ดี เราต้องระมัดระวังตัว ที่พวกเราหนีกันมาอยู่ที่นี่ก็เพื่อความปลอดภัย เจ้าอย่าสร้างความยุ่งยากให้ครอบครัวเราอีกนะ” อู๋จือพยักหน้านั่งฟังมารดาสั่งสอนอีกยืดยาว แต่ในใจกลับนึกถึงฮัวหยาง ‘จบกัน...ความบริสุทธิ์ของข้