All Chapters of คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 1(3ภาคจบ) : Chapter 31 - Chapter 40

“คนเจ้าเล่ห์อย่างท่าน คงคิดแผนไว้แล้วสินะ” นางกัดฟันกระซิบฮัวหยางยิ้มกริ่ม เอียงหน้าเข้ามาใกล้“หากเจ้าอยากรู้ คืนนี้เรานอนคุยกันทั้งคืนดีหรือไม่ ”มือปราบหญิงหน้าแดง เมื่อวานนางอ้างว่าตนเองอ่อนเพลียฮัวหยางจึงทำเพียงกอดและจูบนางอยู่นานกว่าจะหลับ นัยของคำว่านอนคุยกัน เห็นท่าคงจะไม่ได้แค่คุยเป็นแน่“คุยระหว่างทางกลับก็ได้เจ้าค่ะ”“ไม่ได้ เรื่องลับต้องคุยกันสองต่อสองที่เรือนปรุงยาเท่านั้น”“ข้าจะต้องกลับไปนอนในห้องของท่านแม่ท่านนะ”“เดี๋ยวข้า ไปบอกท่านพ่อให้เปลี่ยนหน้าที่เจ้าเอง”“ท่านช่าง...เจ้าเล่ห์นัก”ทั้งสองเดินทางกลับเรือนปรุงยาเป็นเวลาเดียวกับที่จางเจิ้งจีกับหวังหวั่นมาขอพบ หัวหน้ามือปราบหน่วยที่สามมีสีหน้าหนักอกหนักใจ“ข้ามีข่าวร้ายมาบอก คนร้ายพวกนั้นพอข้าจะสอบสวนต่อ พวกเขาก็ชิงฆ่าตัวตายกันไปหมดแล้ว”“ตายหมด!” ฮัวหยางกับอู๋จือตกตะลึง“ใช่! ไม่มีพยานจะสาวถึงตัวผู้บงการได้แล้ว เห็นทีต้องเริ่มสืบกันใหม่”“พวกเขาเป็นนักฆ่ากลุ่มใดเจ้าคะ หัวหน้าจาง ”“ดูจากพิษที่พวกเขาใช้ฆ่าตัวตายซึ่งเป็นพิษดับหัวใจ คนพวกนี้น่าจะเป็นนักฆ่านอกรีตมาจากเมืองชิงหลิง” หวังหวั่นซึ่งรู้เรื่องเหล่านี้ดีตอบแท

อู๋จือยื่นหน้าเข้าไปใกล้ มือข้างที่ว่างควักเอาตรามือปราบออกมา ทำท่าขึงขังยิ่งกว่าเดิม“ข้าคือมือปราบหญิงแห่งสำนักมือปราบเมืองหลวง หน่วยที่สาม นามอู๋จือ”พอเห็นตรามือปราบ ฮัวจิ้นก็ขาอ่อน เด็กชายเคยเห็นรูปตรานี้ในสมุดภาพที่พี่หยางหยางเอาให้ดู “เจ้าเป็นมือปราบจริงๆ ด้วย”“คุณชายใหญ่ฮัวว่าจ้างให้ข้ามารอดักจับโจรที่แอบเข้ามาขโมยของในเรือนนี้ และดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะรู้เห็นเรื่องนี้ หากไม่บอกข้ามาตามตรงล่ะก็ ข้าคงต้องพาพวกเจ้าไปนอนคุกสำนักมือปราบเมืองหลวงสักหน่อย” ใบหน้าของฮัวปินปินซีดเซียว ส่วนฮัวจิ้นที่ขาแข้งเริ่มสั่นก็รีบชี้นิ้วไปที่น้องชาย เขาเคยได้ยินว่าคุกสำนักมือปราบนั้นสกปรกและมีหนูอยู่มาก “ท่านมือปราบ เรื่องนี้เป็นความคิดของเสี่ยวปินปินนะขอรับ ข้าก็แค่ช่วยเขาขุดหลุม” บุตรชายคนโตของฮัวไห่เทารีบเปลี่ยนสรรพนามเรียกอู๋จือทันที “ขุดหลุมรึ ขุดหลุมทำไม ” อู๋จืองุนงง “ท่านมือปราบ ข้าก็แค่ขุดหลุมฝังของพวกนั้นเอาไว้เฉยๆ เป็นการฝังสมบัติเหมือนในนิทานน่ะขอรับ ไม่ได้ขโมยเสียหน่อย” ฮัวปินปินหลบตาบ่นพึมพำ “พวกเจ้าฝังสิ่งใดบ้างเสี่ยวปินปิน เสี่

“นี่เป็นของสหายเก่า ในช่วงข้าอายุสิบหก ข้าได้ติดตามท่านน้าไปเที่ยวที่อำเภอเชียนเหยา ในละแวกนั้นมีอันธพาลผู้หนึ่งแซ่อู๋ ได้ช่วยเหลือข้าไว้ในตอนที่ข้าไปเดินเที่ยวเล่นในอำเภอแล้วถูกขี้เมาสองคนรุมปล้นเอาเงิน ครั้งนั้นข้าจึงเอาหยกของข้าแลกกับหยกของเขา ข้าให้สัญญาว่าข้าจะช่วยเหลือเขาเป็นการตอบแทน” “แซ่อู๋ คงไม่บังเอิญเกี่ยวพันกับแม่นางอู๋มือปราบหรอกนะเจ้าคะ ” นายท่านสกุลฮัวหัวเราะเสียงดัง “โลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญหรอก ข้าได้ยินแซ่ของนางสะดุดใจ แต่ที่ตามสืบก็เพราะเสี่ยวหยางของเราล่วงเกินนางแล้ว ในเมื่อจะต้องรับนางเป็นลูกสะใภ้ก็ต้องสืบประวัติเสียหน่อย ไม่คาดคิดว่านางจริงๆ จะเป็นลูกสาวของอู๋ชาง อันธพาลอู๋สหายของข้าคนนั้น” “ท่านพี่ ท่านรู้ได้อย่างไรเจ้าคะว่าเสี่ยวหยางกับนาง.... ” “เจ้าไม่เห็นสายตาของบุตรชายคนโตของเจ้าเลยหรือ มองนางแทบจะกลืนกินอยู่แล้ว ตอนที่เสี่ยวหยางถูกลอบสังหาร นางก็ช่วยป้องกันจนถูกพิษ” ฮัวฮูหยินชะงัก “เสี่ยวหยางถูกลอบสังหารหรือเจ้าคะ ข้าไม่เห็นรู้” “ลูกกลัวเจ้าจะกังวลเลยปกปิดเอาไว้ ช่วงนั้นพวกเขาคลุกคลีกันอยู่ที่เรือนปร

สตรีในชุดขาวปักลายเถาวัลย์และดอกไม้เล็กๆ ประปรายตามขอบชายกระโปรงและชายแขนเสื้อลงจากรถม้าได้ก็เดินลิ่วเข้าไปในเรือนโดยไม่ได้สนใจมองดูหน้าผู้ใด “หัวหน้าฉางน่ะหรือที่เป็นตัวการ ” “ขอรับท่านแม่” คหบดีฮัวรีบประคองมารดาไปนั่ง “คนผู้นี้ เดิมทีเคยสงบเสงี่ยมเจียมตัว นี่คงเป็นเพราะคบค้าคนฟุ้งเฟ้อเห่อเหิมพวกนั้นจึงได้คิดทำสิ่งชั่วๆ พวกนี้ เสี่ยวหยางเห็นหรือไม่ สุดท้ายสิ่งที่ย่าคาดไว้ก็เป็นจริง” “ท่านแม่ คาดเอาไว้แล้วหรือขอรับ ” คหบดีฮัวขมวดคิ้ว มองมารดาแล้วก็หันไปมองบุตรชายคนโตของตนเอง ฮัวหยางถอนหายใจ “ท่านพ่อขอรับ ขออภัยที่ข้าไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ท่านได้ทราบ ก่อนหน้านี้ท่านย่าได้กล่าวเตือนข้าไว้แต่ข้าเห็นว่าเรื่องยังไม่เกิดจึงทำเพียงให้คนคอยจับตาดูฉางซวี่ตงเอาไว้”คหบดีฮัวขมวดคิ้วหันไปหามารดา “ท่านแม่สงสัยสิ่งใดในตัวหัวฉางหรือขอรับ ข้าเองไม่เห็นว่าตัวเขาจะทำสิ่งใดผิดปกติ ”“เมื่อปีก่อน ตอนที่ข้ากำลังจะกลับอารามบนเขา บังเอิญเห็นฉางซวี่ตงที่เหลาสุราถนนไท่หยางกับพวกคุณชายสกุลถานไถเข้า คุณชายใหญ่ถานไถผู้นั้น แม่เคยได้ยินถานไถฮูหยินบ่นว่าเป็นคน

เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วยาม ฮัวหยางก็ตรวจและเขียนเทียบยาให้คนงามทั้งหมดเรียบร้อย เสี่ยวเอ้อจึงเข้ามาหิ้วกล่องยาใหญ่ไปเก็บที่รถม้าให้ฮัวหยางถือโอกาสพา อู๋จือชมข้างในหอคณิกาใหญ่แห่งนี้“ไหนๆ ก็มาแล้ว ข้าอยากให้เจ้าได้ชมบรรยากาศข้างในสักหน่อย”อู๋จือตื่นตากับความงดงามภายในหอสะท้านจันทร์“ข้าเคยได้ยินคนพูดถึง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาเห็นด้วยตาตนเอง ที่นี่ถูกตกแต่งไว้งดงามมาก”“ที่นี่อาหารอร่อยและการแสดงก็งดงาม มีแขกต่างบ้านต่างเมืองมาแวะเวียนมาไม่ขาด ถ้าจะว่าไปก็นับเป็นสถานที่สร้างความรื่นรมย์ที่ดีอีกแห่งหนึ่งในเมืองหลวง” สายตาของฮัวหยางมองไปรอบๆ ด้วยความพอใจ“ท่านพูดเช่นนี้ คงจะมาบ่อยสินะ” น้ำเสียงของนางดูฉุนเฉียวฮัวหยางเหลือบมองแล้วอมยิ้ม “ไม่เลย ข้าเข้ามาแค่ตรวจรักษาโรคแล้วก็กลับ ไม่เคยมาในฐานะแขกของที่นี่สักครา ยิ่งตอนนี้มีเจ้าด้วย ข้าหรือจะกล้า”อู๋จือทำหน้าเคร่งขรึม “หากท่านกล้า ข้าคงต้องมาบุกที่นี่สักครั้ง”“ฮ่าๆ ข้าคงไม่กล้าหรอก มีเจ้าคนเดียวก็พอแล้ว ข้าไม่อยากวุ่นวายกับสตรีอื่น แค่วุ่นวายกับเจ้าเรี่ยวแรงของข้าก็หมดแล้ว”“คนลามก” นางพูดเบาๆ ด้วยใบหน้าแดงระเรื่อพอชมหอสะท้