All Chapters of พลังรักพลิกชีวิต...Orgasmic Power: Chapter 11 - Chapter 20

ในห้องทำงานส่วนตัวหลังการประชุมบอร์ดบริหารอันตึงเครียดข้าวฟ่างสั่งให้ลินดาเลขาสาวไปถ่ายเอกสารสำคัญจำนวนมาก ทำให้ลินดาต้องวางกระเป๋าถือของตัวเองไว้บนโซฟารับแขก แล้วรีบออกไปทำธุระให้เจ้านาย ข้าวฟ่างนั่งพิงเก้าอี้หนังอย่างเหนื่อยอ่อน หรี่ตามองจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยกราฟและตัวเลข ระดับพลังงานของเธอยังไม่ถึงขีดแดง แต่เธอกลับรู้สึกถึงความเฉื่อยชาบางอย่างในสมอง อาจเป็นเพราะการใช้พลังงานเมื่อคืนไปจนเกือบหมด หรือเพราะเธอเริ่มเบื่อหน่ายกับรูปแบบเดิมๆ ก็เป็นได้ ความคิดเรื่องผู้ชายยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอต้องการแรงกระตุ้นใหม่ๆ แรงขับเคลื่อนที่รุนแรงและดิบกว่า เพื่อปลดล็อกขีดจำกัดของพลังที่เธอมี แต่การจะหาผู้ชายสักคนเข้ามาในชีวิตเพื่อเป็นเครื่องมือนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้ และที่สำคัญ... ต้องเป็นคนที่สามารถทำให้เธอถึงจุดสุดยอดได้รุนแรงกว่าเดิม... เพื่อพลังที่เธอจะได้รับจะได้มีคุณภาพที่สูงขึ้นด้วย ขณะที่ความคิดดำดิ่งลงไป เธอก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าถือของลินดาที่วางอยู่บนโซฟา มือของข้าวฟ่างเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ ความอยากรู้บางอย่างผลักดันให้เธอเปิดซิปกระเป๋าอ

ห้องทำงานของท่านประธานที่เงียบสงบ ปกติมีเพียงเสียงลมแอร์เย็นๆที่ดังหวีดหวิว บัดนี้ถูกกลบด้วยเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของคนสองคน วิศรุตไม่ใช่เด็กหนุ่มขี้อายที่แอบมองเธออยู่ห่างๆ อีกต่อไป ในวินาทีที่เขารู้ว่านางฟ้าของเขาต้องการเขาเพื่อเพิ่มพลังพิเศษ เขาจะรีบมาหาเธอทันที และตอบสนองเธอด้วยสัญชาตญาณดิบที่เธอต้องการ ความรักที่ถูกเก็บกดมานานปีก็ระเบิดออกมาในทุกครั้งที่ทั้งสองร่วมรักกัน "ฟ่าง... รุตขอโทษ... แต่รุตทนไม่ไหวแล้ว" รุตคำรามเบาๆ ก่อนจะกระแทกแก่นกายแกร่งเข้าไปจนสุดแล้วระเบิดสายธารแก่งรักจนเต็มในช่องทางสวรรค์ของข้าวฟ่าง ซึ่งตัวข้าวฟ่างเองก็ไปถึงจุดสุดยอดสองครั้งติดๆกันก่อนหน้านั้นแล้ว "กดเข้าไปลึกๆอย่างนั้นแหละค่ะรุต... ระเบิดออกมาแรงๆ เลย... ยิ่งแรงยิ่งดี ฟ่างจะได้พลังเพิ่มขึ้นไปอีกเยอะๆค่ะ... โอวววว"..... วิศรุตปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของตัวเองจนหลุดลุ่ย เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง เขาโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากของข้าวฟ่างอย่างรุนแรง มันไม่ใช่จูบที่ละเมียดละไม แต่มันคือการตีตราจองที่เต็มไปด้วยความโหยหา ข้าวฟ่างครางฮือในลำคอ รสสัมผัสของความเป็นชาย

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์ ข้าวฟ่างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววทระนงบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเปราะบาง เธอจ้องมองกำไลข้อมือที่แสดงเลข 100% นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น มันเหมือนเพดานที่ขังเธอไว้ในกรงของความธรรมดา "ฟ่าง..." เสียงทุ้มต่ำของวิศรุตดังขึ้นข้างกาย เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาเทิดทูนบูชาดั่วนางพญาเหมือนที่ผ่านมา แต่มองด้วยสายตาของชายหนุ่มที่รักผู้หญิงคนหนึ่งสุดหัวใจ "ถอดมันออกเถอะครับ..." เขากุมมือเธอไว้ แล้วค่อยๆ ปลดกำไลโลหะฝังชิปนั้นออกจากข้อมือของเธอ ก่อนจะวางมันทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ไยดี "รุต... ถ้าฟ่างไม่เก่งเหมือนเดิม ถ้าฟ่างช่วยบริษัทพ่อแม่ไม่ได้ในครั้งหน้า รุตจะยังอยู่กับฟ่างไหม..." เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือ... วิศรุตขยับเข้าไปใกล้ดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก "ฟ่างฟังรุตนะ... รุตไม่ได้รักฟ่างเพราะฟ่างมีพลังพิเศษ รุตไม่ได้รักฟ่างเพราะฟ่างเก่งเหนือคนอื่น แต่รุตรักข้าวฟ่าง... เด็กผู้หญิงที่รุตรอแอบมองอยู่หน้าโรงเรียนคนนั้นมาตลอดหกปี ต่อให้ฟ่างไม่เหลืออะไรเลย ต่อให้ฟ่างเป็นแค่คนธรรมดาที่เดินหลงทาง ฟ่างก็ยังมีรุ

บนชั้นสูงสุดของเพนท์เฮาส์หรู ข้าวฟ่างยืนถือแก้วไวน์ทอดสายตามองลงไปยังแสงไฟยิบยับของกรุงเทพมหานคร พลัง Hyper-Spatial Perception ของเธอยังคงทำงานอยู่ มันทำให้เธอเห็นลึกเข้าไปในห้องหับและตรอกซอกซอย เห็นความลับที่ผู้คนพยายามปกปิด ข้าวฟ่างกระตุกยิ้มเมื่อสายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่ ชุมชนท้ายซอยแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งความปรารถนากำลังปะทุขึ้นอย่างเงียบเชียบ ป้าเพ็ญกับความลับใต้ผ้าถุง บ้านไม้สองชั้นเก่าๆ ที่รายล้อมไปด้วยไม้ประดับเขียวชอุ่ม ป้าเพ็ญ หญิงวัยกลางคนผู้ครองตัวเป็นโสดมาตลอดชีวิต ใครๆ ต่างมองว่าเธอเป็นป้าข้างบ้านที่เรียบร้อย รักสงบ และใช้ชีวิตเรียบง่ายด้วยการดูแลสวนครัวและเย็บปักถักร้อย แต่ทว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตลายดอกที่ติดกระดุมจนถึงคอหอยนั้น กลับมีหัวใจที่เต็นระรัวด้วยความอัดอั้น ในค่ำคืนที่ลมโชยผ่านมู่ลี่ไม้ไผ่ ป้าเพ็ญเอนกายลงบนเตียงไม้ขัดมันที่เย็นเฉียบ เธอหลับตาลงปล่อยให้จินตนาการพัดพาเธอไปสู่ห้วงอารมณ์ที่เธอไม่เคยกล้าเปิดเผยกับใคร มือเรียวที่ผ่านการตรากตรำมานานเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนของตัวเองอย่างแผ่วเบา เริ่มจากต้นคอ ลากผ่านเนินอกที่ยังคงอวบอัด ไปจนถึงหน้าท้องที่สั่นสะท้าน ความเงียบข

สายตาคมกริบของข้าวฟ่างผ่านเลนส์สัมผัสพิเศษกราดมองไปที่บ้านไม้สองชั้นที่ดูสงบเงียบของ ป้าเพ็ญ พลังแสกนของเธอทะลุผ่านผนังปูนของหอพักนักศึกษาที่อยู่ติดกัน เธอเห็นกานต์... เด็กหนุ่มมหาวิทยาลัยร่างกายกำยำที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างในมุมมืด สายตาของเขาจับจ้องผ่านรอยแยกของม่านไปยังร่างที่สั่นสะท้านของป้าเพ็ญบนเตียง กานต์กำมือแน่น ลมหายใจหอบถี่ มือของเขาขยับรูดท่อนเนื้อตัวเองรัวเร็วสอดประสานไปกับจังหวะที่ป้าเพ็ญกำลังงอนิ้วกระตุกตกเบ็ดตัวเอง ตามด้วยแตงกวาลูกนั้นที่โดนยัดเข้าไปในรูรักที่เปียกเยิ้ม เขาเฝ้ามองเธอมานับครั้งไม่ถ้วน ความหลงใหลในทรวดทรงอวบอัดแบบผู้ใหญ่และความลับที่แสนอันตรายทำให้เขาคลั่งจนแทบเสียสติ หลายครั้งที่เขาอยากจะกระโดดข้ามรั้วไปเคาะประตูแล้วสารภาพความในใจ แต่ความต่างของวัยเกือบสามสิบปีทำให้เขาทำได้เพียงระบายความใคร่ด้วยอุ้งมือตัวเอง แต่คืนนี้... เมื่อป้าเพ็ญถึงจุดสุดยอดและทิ้งตัวลงนอนหอบรวยริน ความเงียบสงัดทำให้กานต์ได้ยินเสียงครางที่แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาท เขาไม่ทนอีกต่อไป กานต์ปีนข้ามรั้วบ้านไม้อย่างคล่องแคล่ว เขาอาศัยความมืดแอบเข้าทางประตูหลังบ้านที่ป้าไม่เค