All Chapters of Its My turn To mess Around, Darling: Chapter 31 - Chapter 40

Nagpatuloy ang mga araw matapos ang gabing iyon—gabing unang beses nilang inamin na pareho na silang nahihirapan.Hindi na ito tulad ng dati na kayang punan ng “miss kita” ang lahat.Ngayon—mas malinaw na ang lamat.—Kinabukasan, maagang nagising si Samantha.Hindi dahil sa alarm.Kundi dahil sa bigat ng isip.Tahimik niyang inihanda ang almusal ng mga bata.Walang gaanong salita.Walang gaanong ingay.“Ma…” tawag ng panganay.“Hmm?” sagot niya habang naglalagay ng pagkain sa plato.“Okay lang ba kayo ni papa?”Napahinto siya.Sandaling napatingin sa anak.Ngumiti—pero hindi umabot sa mata.“Okay lang kami,” sagot niya.Hindi iyon kasinungalingan.Pero hindi rin buong katotohanan.—Sa kabilang lugar—nakaupo si Bren sa gilid ng kama.Hindi siya pumasok sa trabaho.Hindi dahil tinatamad—kundi dahil hindi niya na kayang magpanggap na okay siya.Tumunog ang cellphone niya.Message mula sa supervisor.“Where are you?”Tinitigan niya iyon.Hindi sumagot.—Unti-unti na ring bumibigat

Nagpatuloy ang mga araw matapos ang gabing iyon—gabing muling nagtagpo ang dalawang pusong matagal ding napagod sa paghihintay.Ngunit ang pagbabalik ni Bren ay hindi parang isang pelikula na agad nagiging maayos ang lahat.Sa halip—ito ay tahimik.Mabagal.At totoo.—Kinabukasan, maagang nagising si Samantha.Hindi dahil sa kaba.Kundi dahil sa kakaibang pakiramdam—na may kasama na siya ulit sa kama.Dahan-dahan siyang lumingon.Nandoon si Bren, mahimbing ang tulog.Bahagyang nakakunot ang noo, parang kahit sa panaginip ay may dinadalang pagod.Matagal niya itong pinagmasdan.Hindi dahil nagbago ito—kundi dahil mas malinaw na niyang nakikita ngayon ang lahat ng pinagdaanan nito.Dahan-dahan siyang bumangon upang hindi ito magising.Ngunit bago siya tuluyang makalayo—marahang gumalaw si Bren.“Sam…” bulong nito, hindi pa mulat ang mata.Napahinto siya.“Hmm?” sagot niya.“Wag ka muna umalis…”Mahina.Halos pakiusap.—At sa simpleng pangungusap na iyon—may kung anong kumurot sa

Nagpatuloy ang mga araw na tila mas matatag—hindi dahil wala nang pagsubok, kundi dahil mas handa na silang harapin ang mga ito nang magkasama.—Isang umaga, nagising si Samantha sa tunog ng alarm ni Bren.Hindi iyon dati nangyayari.Dati, siya ang unang gumigising—siya ang nag-aayos ng lahat.Pero ngayon—nauna si Bren.Tahimik siyang bumangon, sinilip ito sa kabilang bahagi ng kama.Nakaupo si Bren, nakatingin sa sahig, hawak ang cellphone.Hindi balisa.Hindi rin masaya.Parang naghahanda lang.“Good morning,” mahina niyang bati.Nagulat si Bren, bahagyang napangiti.“Good morning.”“Ang aga mo,” sabi ni Samantha.Napakamot siya sa batok.“Hindi na ako makatulog ulit.”Tumango si Samantha.Hindi na niya tinanong kung bakit.Alam na niya.—Sa kusina, si Bren na ang nagkakape.Hindi na siya nagtatanong kung saan ang gamit.Kabisa na niya.Pero may konting pag-iingat pa rin sa galaw.Parang ayaw niyang may mabasag.Hindi dahil sa takot sa bagay—kundi sa katahimikan.—“May pasok ka

Nagpatuloy ang mga araw na may parehong ritmo—ngunit sa pagkakataong ito, may bagong uri ng tahimik na pagsubok na hindi nila inaasahan.—Isang umaga, nagising si Samantha na may kakaibang pakiramdam.Hindi ito kaba.Hindi rin lungkot.Parang… may darating.Hindi niya maipaliwanag, pero ramdam niya sa paraan ng pagpasok ng liwanag sa bintana, sa kakaibang katahimikan ng bahay, at sa paraan ng paghinga ni Bren sa tabi niya—mas mabigat, mas malalim.Pagbangon niya, hindi niya agad ginising si Bren.Sa halip, tumayo siya at tahimik na naglakad papuntang kusina.Pero bago pa siya makarating—narinig niya ang mahinang boses mula sa sala.—“Hello, Ma…”—Napahinto si Samantha.Boses iyon ni Bren.At bihira niyang marinig itong ganun—mahina, maingat, at parang may pinipigilang emosyon.Hindi siya agad lumapit.Hindi dahil umiiwas siya—kundi dahil gusto niyang bigyan ng espasyo ang sandaling iyon.—“Okay lang ako… oo,” narinig niyang sabi ni Bren.“Hindi… hindi na tulad ng dati.”May maik

Nagpatuloy ang mga araw matapos ang pag-uwi nila—hindi na tulad ng dati na may bigat sa bawat galaw, kundi may kakaibang gaan na hindi nila kailangang ipaliwanag.—Pagbalik nila sa bahay, parang may nagbago.Hindi sa itsura ng lugar.Pareho pa rin ang mga dingding, ang ayos ng sala, ang ingay ng mga bata sa umaga.Pero sa pakiramdam—mas buo.—Isang umaga, nagising si Samantha sa tunog ng mahina ngunit pamilyar na kaluskos sa kusina.Dahan-dahan siyang bumangon.Hindi na siya nag-aalala.Hindi na siya nag-iisip ng kung ano ang mali.Sa halip—ngumiti siya.—Pagdating niya sa kusina, naabutan niya si Bren na abala sa pagluluto.Medyo magulo ang paligid.May konting kalat ng harina sa mesa.At mukhang hindi eksaktong sinusunod ang recipe.—“Anong ginagawa mo?” tanong ni Samantha, nakasandal sa pinto.—Napalingon si Bren.Ngumiti.“Breakfast.”—Tumingin si Samantha sa kawali.“Sigurado ka?”—Napatawa si Bren.“Hindi. Pero sinusubukan ko.”—Lumapit si Samantha.Hindi para ayusin.