Semua Bab Its My turn To mess Around, Darling: Bab 21 - Bab 30

Nagpatuloy ang mga araw na tila mas maliwanag kaysa dati. Hindi man tuluyang nawawala ang kaba sa puso nina Samantha at Bren, napalitan naman ito ng mas matibay na pananalig—pananalig na kakayanin nila ang anumang darating.Isang umaga, nagising si Samantha sa kakaibang katahimikan. Karaniwan, sa oras na iyon ay maririnig na niya ang mahihinang ungol ng kanilang sanggol o ang paggalaw ng kanilang panganay sa kabilang kwarto. Ngunit sa araw na iyon, tila napakalalim ng tulog ng lahat.Dahan-dahan siyang bumangon at unang sinilip ang kanilang sanggol.Nandoon ito, mahimbing ang tulog, bahagyang nakaangat ang dibdib sa maayos na paghinga. Napangiti si Samantha. Ilang buwan na ang nakalipas, bawat galaw ng dibdib na iyon ay binibilang niya sa takot. Ngayon, bawat paghinga ay isang paalala na lumalaban ang kanilang anak.Maingat niyang inayos ang kumot nito at marahang hinaplos ang pisngi.“Good morning, baby…” bulong niya.Pagkatapos ay nagtungo siya sa kusina upang maghanda ng almusal. H

Nagpatuloy ang mga araw na tila mas tahimik—hindi dahil walang nangyayari, kundi dahil natutunan na nilang namnamin ang bawat sandali.—Isang umaga, muling nagising si Samantha sa liwanag na sumisilip mula sa bintana. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi siya agad bumangon. Nanatili siyang nakahiga, nakatitig sa kisame, habang pinapakinggan ang mga tunog sa paligid.Mahinang yabag.Mun­ting halakhak.At ang pamilyar na boses ni Bren na tila may kinakausap.“Dahan-dahan lang, anak… one step at a time.”Napangiti si Samantha.Hindi na niya kailangang silipin pa—alam na niya ang nangyayari.Unti-unti siyang bumangon at lumabas ng kwarto. At tulad ng inaasahan, nadatnan niya si Bren na nakayuko, nakahawak sa kamay ng kanilang bunso na pilit na naglalakad papunta sa kanya.“Come on… lapit kay mama,” sabi ni Bren.Nang makita siya ng bata, biglang lumiwanag ang mukha nito.“Mama!” bulalas ng kanilang panganay mula sa gilid, na tila referee sa isang mahalagang laban. “Kaya na niya!”Napahawak

Nagpatuloy ang mga araw na tila mas malalim—hindi dahil mas mabigat ang mga pagsubok, kundi dahil mas nauunawaan na nila ang halaga ng bawat isa.—Isang umaga, nagising si Samantha sa tunog ng ulan na marahang tumatama sa bubong.Hindi ito malakas—sapat lang para magbigay ng kakaibang payapa sa paligid.Dahan-dahan siyang bumangon at sumilip sa bintana.Ang langit ay kulay abo, at ang hangin ay malamig.“Ang sarap ng ganitong umaga…” bulong niya sa sarili.Mula sa likod niya, may yumakap.“Namimiss mo ba ang tahimik?” tanong ni Bren.Ngumiti siya. “Hindi naman… pero minsan, gusto ko lang maramdaman ulit.”“Ingat ka,” biro ni Bren. “Baka masanay ka, tapos hanapin mo lagi.”“Hindi,” sagot niya habang humarap dito. “Mas gusto ko pa rin ang ingay nila.”Pareho silang natawa.—Sa kusina, kakaiba ang eksena.Tahimik.Walang sigawan.Walang nag-aagawan sa ulam.“Ang lungkot,” sabi ni Samantha habang nagtitimpla ng kape.“Sandali lang yan,” sagot ni Bren. “Pag gising ng bunso, siguradong ma

Nagpatuloy ang mga araw na tila mas tahimik—hindi dahil wala nang nangyayari, kundi dahil natutunan na nilang pahalagahan kahit ang katahimikan.—Isang umaga, nagising si Samantha sa mahinang sinag ng araw na sumisilip sa kurtina. Dahan-dahan siyang bumangon upang hindi magising si Bren na mahimbing pa ang tulog.Ngunit paglingon niya—nakadilat na ito.“At ikaw pa ang naunang gumising?” biro niya.Ngumiti si Bren. “Hindi na ako makatulog. Ang dami kong iniisip.”“Problema?” tanong ni Samantha, bahagyang nag-aalala.Umiling si Bren. “Hindi… mga plano.”Napakunot-noo si Samantha. “Anong klaseng plano?”Umupo si Bren at hinawakan ang kamay niya.“Plano para sa atin,” sagot niya.Tahimik si Samantha sandali.“Sabihin mo nga,” sabi niya, bahagyang nakangiti.“Gusto ko lang… mas maging maayos pa tayo,” sabi ni Bren. “Hindi lang ngayon—kundi pati sa mga susunod na taon.”“Maayos naman tayo ah,” sagot ni Samantha.“Oo,” sabi ni Bren. “Pero gusto ko yung sigurado. Yung kahit anong mangyari…

Nagpatuloy ang mga araw na tila mas mabigat—hindi dahil wala nang pag-asa, kundi dahil mas ramdam na nila ang bigat ng bawat paghihintay.—Isang umaga, nagising si Samantha sa tunog ng alarm.Hindi iyon para sa kanya.Kundi para sa video call nila ni Bren.Agad siyang bumangon, hinanap ang cellphone sa tabi ng unan, at sinagot ang tawag.“Good morning…” mahinang bati ni Bren sa kabilang linya.Ngumiti si Samantha, kahit halatang bagong gising.“Good morning,” sagot niya.Sa likod ni Bren, kita ang simpleng kwarto—isang kama, maliit na mesa, at ilang gamit na tila hindi pa ganap na inaayos.“Ma!” sigaw ng bunso habang papalapit.“Papa!” dagdag ng panganay, mas mahinahon pero may saya sa boses.Ngumiti si Bren nang mas malaki.“Mga anak ko…” sabi niya.Saglit, napuno ng tawanan ang usapan.Kwento ng eskwela.Kwento ng mga simpleng nangyari sa bahay.At kahit ilang minuto lang iyon—sapat na para pansamantalang mabawasan ang lungkot.—Pero matapos ang tawanan—bumalik din ang katahimik