Semua Bab Its My turn To mess Around, Darling: Bab 11 - Bab 20

Maaaliwalas na paligid. Mabango ang hangin. Malamig ang simoy mula sa aircon. Magkahawak pa rin ang kamay nila. Lumapit si Bren sa front desk at inayos ang check in nila. Habang naghihintay, pasimple niyang tinitingnan si Samantha. Parang natatakot pa rin siyang baka bigla itong magbago ang isip. Napansin iyon ni Samantha. “Hindi ako tatakas,” mahina niyang sabi. Ngumiti si Bren. “Sigurado ka?” tanong nito sa asawa. “Oo naman siguradong sigurado ikaw ang asawa ko eh.” sagot niya. Nang makuha nila ang susi, sabay silang sumakay sa elevator. Sa loob, sila lang dalawa. Tahimik. Pero hindi awkward. “Mahal…” tawag ni Bren. “Hmm?” sagot ni Samantha. “Salamat sa second chance.” saad niya. “Salamat din sa pag amin,” sagot ni Samantha. Pagdating sa kuwarto, dahan dahang binuksan ni Bren ang pinto. Pagpasok nila, natigilan si Samantha. May mga kandilang nakaayos sa mesa. May maliit na cake. May mga petals ng rosas sa kama. Napanganga siya. “Bren… ano ‘to?” takang tanong

Kinagabihan, matapos ang masayang hapunan na sabay sabay nilang pinagsaluhan, nagkaroon ng kakaibang init ang loob ng kanilang tahanan. Hindi dahil sa ilaw o sa lutong pagkain kundi dahil sa presensyang buo at payapa.Habang naghuhugas ng pinggan si Samantha, napansin niyang nakatayo si Bren sa may pintuan ng kusina, tahimik lang siyang pinagmamasdan.“Ano’ng tinitingnan mo?” nakangiting tanong niya.“Kayo,” sagot ni Bren. “Ikaw… at ang buhay na muntik ko nang masayang.”dagdag pa niya.Tumigil sandali si Samantha. Hindi iyon sinabi nang mabigat, kundi puno ng katapatan. Lumapit si Bren at marahang kinuha ang baso sa kamay niya.“Ako na dito,” sabi nito. “Magpahinga ka muna.” masuyong saad niya sa asawa.Ngumiti si Samantha at hinayaan siyang tumulong. Sa simpleng tagpong iyon walang drama, walang luha, naroon ang pagbabago. Dati, puno ng pride ang kanilang mga sagot. Ngayon, puno ng pag unawa.Pagkatapos nilang mag ayos, pumunta sila sa sala kung saan nakatulog ang kanilang anak sa so

Lumipas ang ilang buwan matapos isilang ang kanilang bunsong anak. Unti unting natutunan nina Bren at Samantha ang bagong ritmo ng kanilang buhay bilang pamilyang may dalawang anak.Sa umaga, madalas na si Bren ang unang nagigising. Tahimik siyang bumabangon upang hindi magising ang sanggol na katabi ni Samantha. Titimpla siya ng kape, saka sisilip sa silid ng kanilang panganay na anak.Isang umaga, nadatnan niyang gising na ito at nakaupo sa kama.“Ate ka na talaga ngayon,” nakangiting sabi ni Bren.“Titingnan ko si baby,” masiglang sagot ng bata habang bumababa sa kama. Magkahawak silang naglakad papunta sa silid nina Samantha. Mahimbing pang natutulog ang mag ina. Ang maliit na sanggol ay marahang gumagalaw sa duyan.Dahan dahang lumapit ang bata.“Ang liit niya pa,” bulong nito.“Oo,” sagot ni Bren. “Pero balang araw, hahabulin ka rin niyan sa bahay.”Napangiti ang bata. “Tuturuan ko siya mag drawing.”Sa likod nila, nagmulat ng mata si Samantha at napangiti sa eksenang iyon.“Goo

Lumipas pa ang ilang linggo matapos ang gabing iyon sa balkonahe. Tuloy tuloy ang masayang ingay sa kanilang bahay. Unti unting natutong gumapang ang bunsong anak nila, habang ang panganay naman ay lalong naging masipag sa paaralan. Sa umaga, halos pare pareho ang kanilang gawain. Si Samantha ang naghahanda ng almusal habang si Bren naman ang nagbibihis sa mga bata. “Papa, mali ang pagkakabuhol ng buhok ko,” reklamo ng kanilang panganay habang nakatingin sa salamin. Napakamot si Bren. “Ganito ba?” tanong niya habang sinusubukang ayusin. “Hindi!” natatawang sagot ng bata. Mula sa kusina ay narinig ni Samantha ang kanilang usapan kaya napailing siya habang nakangiti. “Ako na nga,” sabi niya habang lumalapit. “Ano ba, ginagawa ko naman,” depensa ni Bren. “Ginagawa… pero hindi tama,” biro ni Samantha. Nagtawanan silang tatlo. Sa gilid naman ng sala, gumagapang ang bunso habang pilit inaabot ang laruan ng ate niya. “Uy! Huwag mong kunin ‘yan!” sigaw ng panganay, ngunit maya may

Paglabas nila ng klinika, mas mahigpit ang pagkakahawak ni Samantha sa kanilang sanggol—tila ba sa bawat paghinga nito ay nakasalalay ang kanyang lakas.Tahimik silang naglakad patungo sa sasakyan. Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na ang takot ang nangingibabaw—kundi ang determinasyong harapin ang laban.“Bren…” mahina niyang tawag habang nakatingin sa kanilang anak.“Hm?”“Lalaban tayo, ‘di ba?”Hindi nagdalawang-isip si Bren. “Oo. Kahit gaano kahirap, kakayanin natin.”Pagdating sa bahay, agad nilang inayos ang mga kailangang gawin. Nakausap nila ang doktor tungkol sa gamutan—mga gamot, schedule ng check-up, at mga dapat bantayan.Mula noon, nagbago ang takbo ng kanilang araw-araw.Sa umaga, maingat na pinapainom ni Samantha ng gamot ang sanggol. Bawat patak ay parang dasal—punong-puno ng pag-asa.“Good job, baby…” bulong niya matapos itong painumin.Sa gilid, nakatingin si Bren habang hawak ang maliit na kamay ng anak.“Ang tapang mo,” sabi niya, pilit na ngumiti.Maging ang kani