Nagpatuloy ang gabi na parang ayaw pang matapos—hindi dahil may hinihintay, kundi dahil sa wakas, natutunan na nilang pahalagahan kahit ang mga sandaling walang nangyayari.Tahimik ang paligid.Ang ilaw mula sa loob ng bahay ay marahang sumisilip sa bintana, habang ang hangin ay dumadampi sa kanilang dalawa na magkatabing nakaupo sa labas.Hindi na kailangan ng maraming salita.Hindi na kailangan ng paliwanag.Dahil ang katahimikan nila ngayon—hindi na awkward, hindi na puno ng tanong.Kundi puno ng sagot.—“Naalala mo ba,” mahina na tanong ni Bren, “kung gaano tayo ka-ingay noon?”Napangiti si Samantha, hindi agad sumagot.“Ingay ng problema,” dugtong niya. “Ingay ng takot. Ingay ng mga bagay na hindi natin masabi.”Tumango si Bren.“At ngayon?” tanong niya.Napatingin si Samantha sa malayo—sa kalsadang halos wala nang dumadaan, sa mga ilaw na isa-isang namamatay.“Ngayon…” sagot niya, “tahimik na. Pero hindi dahil wala na.”“Dahil alam na natin kung alin ang dapat pakinggan.”—Mul
Read more
LOGIN
