Alle Kapitel von อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Kapitel 71 – Kapitel 80

พอได้ยินคำถามของแม่ยาย เอกชัยก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงขอบเตียงแล้วตอบว่า "กัลยาแค่งอแงนิดหน่อยเองครับแม่ คงเป็นเพราะฮอร์โมนคนท้องนั่นแหละ ช่วงนี้เธองอนผม ตั้งแต่เมื่อวานก็ทั้งงอนทั้งร้องไห้""จะงอนยังไงมันก็ต้องมีสาเหตุสิ เพราะอะไรกัลยาถึงงอนลูก ลูกไปดุเธอเหรอ? ไปทำอะไรเธอหรือเปล่า เอกชัย?" น้ำเสียงของสโนห์ฟังดูเป็นห่วงมากเอกชัยยกมือเกาคิ้วทั้งที่ไม่ได้คัน สายตามองไปยังกัลยาที่เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา"เอกชัย ทำไมเงียบล่ะ?" สโนห์ถามจากปลายสาย"ผมไม่ได้ดุกัลยาเลยครับแม่ ไม่ได้โกรธเธอเลยด้วย เธอเป็นคนงอนเองแบบไม่มีสาเหตุ อาจจะเป็นเพราะฮอร์โมนคนท้องก็ได้ ก็พ่อเองไม่ใช่เหรอครับที่บอกว่าคนท้องอารมณ์ขึ้นลงง่าย เดี๋ยวนี้ผมได้เจอกับตัวแล้ว เมียผมโกรธผมแบบไม่มีเหตุผลเลย แต่แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมเตรียมใจไว้แล้ว""แม่รู้เรื่องนั้น เอกชัย แต่แม่เป็นห่วงอาการของกัลยา เห็นร้องไห้แบบนั้น แถมแม่เองก็อยู่ไกล แล้วเธอก็เพิ่งท้องอ่อน ๆ ด้วย""ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ กัลยาไม่ได้เป็นอะไร" เอกชัยเหลือบมองภรรยาที่ไปนั่งอยู่มุมห้องใกล้โต๊ะเล็ก ๆ ห

ข้อเสนอของชัยลัยถือว่าน่าสนใจไม่น้อยสำหรับเอกชัย ที่อยากได้เงินแบบไม่ต้องเหนื่อยมากเขาเบื่อแล้วกับการเป็นคนล้มเหลว ต้องโดนคนอื่นดูถูกอยู่ตลอด แถมยังชอบถูกเอาไปเปรียบเทียบกับน้องเขยอีกต่างหาก สุดท้ายเอกชัยก็เลยตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดนานยังไงซะ ต่อให้ไม่มีเงินจากชัยลัย เขาก็จะรักษาชีวิตแต่งงานกับกัลยาเอาไว้เหมือนเดิมจะมีโอกาสไหนอีกที่ผู้ชายหน้าตาธรรมดา การงานก็ไม่เป็นโล้เป็นพายอย่างเขา จะได้เมียสวยระดับนางฟ้าแบบกัลยา แถมเธอยังนิสัยดี อ่อนโยน และเชื่อฟังอีกต่างหาก"งั้นก็คือคุณตกลงใช่ไหม?" ชัยลัยถามย้ำ "ฉันให้คุณได้ทุกอย่างเลยนะพี่ เงิน หรือกิจการ อยากได้อะไรก็บอกมา"เอกชัยถอนหายใจ หยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบช้า ๆ พลางเหลือบมองหมอสาวตรงหน้า"ว่ายังไงคะพี่?" ชัยลัยถามอีกครั้ง เริ่มไม่อดทน "ช่วยตอบตอนนี้เลยนะ ฉันไม่อยากยื้อแล้ว อีกไม่กี่วันฉันก็จะหย่ากับชยุตม์ อย่าให้เขาได้ไปมีความสุขกับเมียคุณ""ผมตกลง" เอกชัยพยักหน้า วางถ้วยลง "ผมจะรักษากัลยาไว้ เพราะผมไม่อยากเสียผู้หญิงที่ผมรักไป"ชัยลัยยิ้มมุมปาก "รักเหรอ? แน่ใจนะว่ารักผู้หญิงที่นอกใจคุณคนนั้น?""หมายความว่ายังไง?" เอกชัยขมวดคิ้ว"ท

ชยุตม์ถอนหายใจ ส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนเดินออกจากห้อง ทิ้งให้แม่ยืนอึ้งด้วยสีหน้างงงัน"ชยุตม์ เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไรนะ? หมายความว่ายังไง?" เกศราเดินตามออกมา หยุดอยู่ที่ห้องรับแขก เห็นลูกชายกำลังร่ำลาพ่อ"ผมไปก่อนนะครับพ่อ" ชยุตม์ก้มลง จูบหลังมือปรีดีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด"ศาลเริ่มพิจารณาคดีกี่โมง?" ปรีดีถามพลางเงยหน้ามอง"น่าจะสายหน่อยครับ ผมต้องรีบไป" ชยุตม์ตอบ ก่อนจะหันไปมองแม่ที่ยืนนิ่งอยู่เกศรายังทำหน้าสับสนเหมือนเดิมเธอเดินเข้ามา "เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไร แม่ไม่เข้าใจเลย" ถึงจะได้ยิน แต่ใจเธอไม่อยากยอมรับสิ่งที่ได้ยินชยุตม์เงียบ สีหน้าหม่นหมองลงชัดเจน ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆปรีดีขมวดคิ้ว "พูดอะไรเหรอแม่?"เกศรามองลูก "แม่ก็ไม่แน่ใจ ได้ยินไม่ชัด ชยุตม์ ลองพูดให้ชัดเจนอีกทีสิ"ชยุตม์ส่ายหน้า ปรับแว่น "ไว้ผมจะอธิบายทุกอย่างหลังคดีหย่าจบแล้วนะครับ ขอโทษนะครับพ่อ แม่...บางทีสิ่งที่ผมจะบอก อาจทำให้พ่อแม่ตกใจ แต่ผมก็จะเลือกทางของผมอยู่ดี ไม่ว่าจะได้รับการยอมรับหรือไม่ก็ตาม" เขาเดินเข้าไปร่ำลาแม่เกศรายืนนิ่ง พูดไม่ออก สิ่งที่ได้ยินเมื่อกี้...มันคือความจริงงั้นเหรอ ลูกชายเธอไปห

กัลยาเดินเข้าห้อง ทำตามคำสั่งของสามี เธอหยิบชุดชั้นในสุดเซ็กซี่ออกมาจากตู้ แล้วเอาเข้าไปใส่ในห้องน้ำ ตอนนี้เพิ่งสิบเอ็ดโมงเช้า แต่เอกชัยก็ยังเรียกร้องตามใจเหมือนเดิม ตั้งแต่เริ่มโปรแกรมตั้งครรภ์ กัลยายังไม่เคยถูกเอกชัยแตะต้อง ตามคำแนะนำของหมอหนุ่มคนนั้น จริง ๆ แล้วมีบางอย่างที่ทำให้กัลยารู้สึกแปลกใจ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออก ทั้ง ๆ ที่เอกชัยรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับชยุตม์ แต่ทำไมเขาถึงเหมือนปล่อยให้เธอทำโปรแกรมตั้งครรภ์ต่อไปได้? กัลยายืนมองตัวเองในกระจก คิดถึงพฤติกรรมของเอกชัยที่ยิ่งนานวันก็ยิ่งน่ากลัว "ถ้าเขารู้ แล้วทำไมยังเงียบ แถมเหมือนยอมให้ฉันกับพี่ชยุตม์คบกันต่อ..." เธอพึมพำ เธอยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะล้างหน้าด้วยน้ำเย็นให้ดูสดชื่น พอเช็ดหน้าเสร็จ กัลยาก็ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้า แล้วสวมชุดชั้นในเซ็กซี่ที่เอกชัยให้ "เร็วหน่อย กัลยา!" เสียงเอกชัยตะโกนจากข้างนอก "ค่ะ รอแป๊บนึง" เธอตอบพร้อมถอนหายใจ แล้วรีบแต่งตัว ก่อนจะมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ในใจไม่อยากยกกายให้เอกชัยเลย ถึงเขาจะยังเป็นสามีตามกฎหมายของเธอก็ตามที "คิดถึงพี่ชยุตม์..." เธอสะอื้น กอดตัวเองที่ห

ชยุตม์นั่งรอพ่อกับแม่ของกัลยาเกือบสองชั่วโมงแล้ว แต่สองสามีภรรยาคู่นั้นก็ยังไม่โผล่มาให้เห็นเลยแม้แต่เงาป้าข้างบ้านที่ใส่ชุดลายดอกเดินไปเดินมา คอยชะเง้อมองว่ารถของปรีชาแล่นเข้ามาตรงปลายซอยหรือยัง ก่อนจะหยุดยืนพิงเสาค้ำบ้านไม้ยาว ๆ เอาไว้ชยุตม์ยกมือซ้ายขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ เข็มมันชี้ไปที่ห้าโมงเย็นแล้ว แต่พ่อแม่ของกัลยาก็ยังไม่กลับมาอยู่ดี"ปกติเขากลับกันกี่โมงเหรอครับป้า?" ชายหนุ่มหน้าตาดีเอ่ยถาม ขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างโต๊ะกลม พลางจิบกาแฟไปด้วยป้าอิสรา เพื่อนบ้านของครอบครัวกัลยา หันกลับมามองเขาแล้วตอบว่า "ปกติก็ประมาณห้าโมงนิด ๆ นั่นแหละจ้ะ ถ้ารถไม่ติดมาก บางทีสี่โมงครึ่งก็ถึงบ้านแล้ว วันนี้ไม่รู้ทำไมช้าจัง สงสัยรถจะติดหนักมั้ง" พูดจบเธอก็ถอนหายใจ หมุนตัวแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม"ห้าโมง...งั้นก็คงอีกไม่นาน" ชยุตม์พยักหน้า พยายามข่มใจให้อดทนต่อไป เพื่อจะได้เจอพ่อแม่ของกัลยาให้เร็วที่สุดสายตาของป้าอิสรามองไปที่ถ้วยกาแฟบนโต๊ะ ซึ่งเกือบจะหมดแล้ว "เอากาแฟเพิ่มอีกไหมพ่อหนุ่ม?" เธอถามอย่างมีน้ำใจ"ไม่เป็นไรครับป้า ผมท้องอืดแล้ว" ชยุตม์ยิ้มปฏิเสธอย่างสุภาพ"งั้นกินข้าวเลยไหม? พอ