อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!의 모든 챕터: 챕터 261 - 챕터 270

ประภัสสราหลับตาลง จินตนาการว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเกรียงไกร ยิ่งไปกว่านั้น เธอเคยเห็นเกรียงไกรกำลังปลดปล่อยตัวเองอยู่ในห้อง เด็กสาวคนนั้นที่เดิมทีใสซื่อและไร้เดียงสามาก สุดท้ายก็อยากลองสัมผัสจากผู้ชายโตเต็มวัยสักครั้ง ผู้ชายที่ตลอดมาเธอทำได้แค่มองเท่านั้น"นายท่านคะ ถ้านายท่านต้องการความอบอุ่น ฉันยินดีทำให้นายท่านพอใจค่ะ ฉันไม่อยากให้นายท่านไปเจอผู้หญิงคนนั้นอีก ฉันแค่อยากให้นายท่านอยู่กับฉัน มันดูเป็นไปไม่ได้ แต่ฉันหลงนายท่านจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วค่ะ!" ประภัสสรากระซิบพลางจูบสิ่งนั้นไม่หยุด สำหรับเด็กสาวอย่างเธอแล้ว มันช่างไร้เหตุผลเอามาก ๆ ที่ไปหมกมุ่นกับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเธอควรเคารพเขาเหมือนพ่อแท้ ๆ ของตัวเองขณะเดียวกัน เกรียงไกรกับชลิตายังคงแข่งกับเวลา ห้องสุดโรแมนติกนั้นเต็มไปด้วยเสียงครางหวานของทั้งสองคน ก่อเกิดความอบอุ่นอันน่าหลงใหล ทำให้ใครก็ตามที่ได้เห็นความปรารถนาอันรุนแรงระหว่างพวกเขา คงต้องถูกบรรยากาศพาให้เคลิบเคลิ้มตามไปด้วยชลิตากำลังเมาอยู่จริง ๆ สติของเธอควบคุมไม่ได้ แต่ร่างกายของเธอยังรับรู้ถึงความสุขซาบซ่านที่ถาโถมและมอมเมาได้อย่างเต็มที่อาทิตย์ คนรับใช้ที่เธอคิดถ

รังสรรค์กับศรีสรรเสริญก้มหน้าลง"พวกนายรู้ไหมว่าถ้าชลิตารู้ว่าพวกนายทะเลาะกัน จะเป็นยังไง?" หมอศิวกรพูดเสริมด้วยน้ำเสียงข่มขู่ ขณะมองไปยังใบหน้าของทั้งสองที่ก้มลงอย่างหมดแรง"ตอนนี้ทำตัวเหมือนนักเลงไปแล้วนะ พวกนายต้องการอะไรกันแน่? จะทำงานหรือจะตีกัน!" หมอศิวกรพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น คนรับใช้ทั้งสองยังคงก้มหน้า และกลัวว่าหมอศิวกรจะไปฟ้องชลิตา แล้วพวกเขาจะถูกไล่ออก"ขอโทษครับ คุณหมอ เมื่อกี้พวกเราแค่ล้อเล่นกันครับ ใช่ไหม!" ศรีสรรเสริญพูดพลางส่งสัญญาณให้รังสรรค์แม้จะยังหงุดหงิดอยู่ แต่รังสรรค์ก็พยักหน้าตามคำพูดของศรีสรรเสริญ"ฮิฮิ ศรีสรรเสริญพูดถูกครับ คุณหมอ! เมื่อกี้พวกเราแค่ซ้อมแสดงกันเฉย ๆ แค่ล้อเล่นเองครับ!" รังสรรค์พูดเสริม หมอศิวกรจึงถอนหายใจออกมา"เอาเถอะ แล้วตอนนี้ฉันเจอชลิตาได้ไหม? หรือว่าเธอนอนแล้ว?" ศิวกรถาม เขารู้ดีว่าตอนนี้ดึกเกินไปสำหรับการมาเยี่ยม แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากเจอผู้หญิงคนนั้นมากเหลือเกิน"คุณผู้หญิงเหรอครับ! ดูเหมือนคุณผู้หญิงยังไม่นอนนะครับ คุณหมอ ตั้งแต่เมื่อกี้พวกเราได้ยินเสียงร้องของเธอดังมาจากในห้อง" รังสรรค์ตอบไปตามตรงหมอศิวกรขมวดคิ้ว "ช

"เฮ้ย เงียบไปเลยแก!" รังสรรค์สวนกลับพลางชี้ไปทางมาลา เขารับไม่ได้ที่มาลาพูดจาดูถูกตัวเองแบบนั้น"ก็มันจริงนี่!" มาลาตอบกลับอย่างยังกล้าท้าทายเขาหมอศิวกรดูเหมือนจะหงุดหงิดกับท่าทางของมาลามาก ชายหนุ่มถึงกับลืมอาชีพหมอของตัวเองไป หมอศิวกรจ้องมาลาเขม็ง ก่อนจะคว้ากรามของหญิงสาวไว้ทันทีมาลาตกใจกับการกระทำของหมอที่ควรจะทำตัวดีและสุภาพ แต่กลับกัน เขากลับดูเหมือนนักเลงเสียมากกว่า"เธอรู้ไหม! ตั้งแต่เมื่อกี้ฉันเอียนกับท่าทางของเธอเต็มทีแล้ว ทำเหมือนปกป้องไอ้บอดี้การ์ดสารเลวนั่นนักหนา ฉันมั่นใจมากว่าไอ้ชั่วนั่นต้องอยู่ในห้องกับชลิตา ชลิตายังใสซื่อมาก ผู้ชายคนนั้นจงใจเข้าหาเธอ มันต้องอยากฮุบสมบัติของเธอแน่ ๆ เห็นชัดตั้งแต่ตอนที่มันห้ามฉันแตะขาชลิตาแล้ว มันคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!" หมอศิวกรพูดด้วยสายตาคมกริบ"คุณหมอเข้าใจผิดแล้วค่ะ! สมหรไม่ใช่คนแบบนั้น ถึงเขาจะเพิ่งมาใหม่ แต่ฉันมั่นใจว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดี เขาเป็นคนช่วยคุณชลิตา แล้วก็..." มาลายังพูดไม่ทันจบ หมอศิวกรก็ยกมือขึ้นมา และกำลังจะตบหน้าหญิงสาว"กรี๊ดดด!"มาลาดูหวาดกลัว พลางพยายามยกมือขึ้นมาปกป้องใบหน้าของตัวเอง ตอนที่มือของหมอศิวกรก

"นั่นคือบทลงโทษสำหรับคนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น ก่อนที่หมอจะตัดสินใจทำอะไร ควรคิดให้ดีก่อนลงมือ โชคดีนะที่คุณผู้หญิงไม่เห็นเหตุการณ์น่าอายแบบนี้ ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณผู้หญิงจะพูดว่ายังไง คุณผู้หญิงคงผิดหวังมากแน่!" เกรียงไกรพูดหมอศิวกรดูอับอาย มือของเกรียงไกรยังคงกำคอเสื้อด้านหลังของเขาไว้แน่น"ปล่อยฉันนะ ไอ้โง่!" ศิวกรด่าออกมา"ผมจะไม่ปล่อยหมอ จนกว่ามาลาจะตบหน้าหมอ!" เกรียงไกรพูด เขาตั้งใจจะสั่งสอนผู้ชายจริง ๆ เพราะกล้าจับและลูบขาของชลิตา"แกบ้าไปแล้ว! ฉันไม่ได้ตบเธอสักหน่อย แล้วทำไมเธอต้องมาตบฉันด้วย? แบบนี้ไม่ยุติธรรม!" ศิวกรพูดแก้ตัวให้ตัวเองเกรียงไกรหัวเราะ "จริงอยู่ที่หมอไม่ได้ตบ แต่หมอก็เกือบจะตบเธอแล้ว และสำหรับผมมันก็ไม่ต่างจากการทำร้ายเธอ อย่าคิดว่าแค่ตัวเองเป็นผู้ชายแล้วจะทำอะไรตามใจกับผู้หญิงที่อ่อนแอกว่าได้!""มาลา รีบตบสิ! หลังจากนั้นฉันจะปล่อยเขา!" เกรียงไกรสั่งพี่เลี้ยงเด็กของเขา มาลาสับสน เพราะคำสั่งนั้นดูเกินไปหน่อย เพราะความจริงแล้วหมอศิวกรก็ไม่ได้ตบเธอจริง ๆ"ตะ...แต่ว่า ฉันทำไม่ได้ค่ะ มือของฉันมีค่าเกินกว่าจะเอาไปตบหน้าหมอ เอามือนี้ไปล้างก

เกรียงไกรยังคงตามหาตัวเด็กสาวคนนั้นต่อ เพราะเขาไม่เห็นประภัสสราอยู่ที่ไหนเลย สุดท้ายเกรียงไกรจึงตัดสินใจกลับไปที่ห้องของตัวเอง เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจากตอนร่วมรักกับชลิตาเมื่อครู่ประตูไม่ได้ล็อก เกรียงไกรจึงเปิดเข้าไปได้อย่างง่ายดาย ขณะเดียวกัน บนเตียงของเขา ประภัสสรายังคงเพลิดเพลินกับจินตนาการว่าตัวเองกำลังคลอเคลียอยู่กับเกรียงไกรเด็กสาวแทบจะเปลือยเปล่า เพราะท่อนล่างของเธอไม่มีอะไรปกปิดเลย เหลือเพียงเสื้อตัวบนเท่านั้นหลังจากเปิดประตูห้องเข้ามาได้เพียงไม่กี่ก้าว เกรียงไกรก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้า ภาพที่แน่นอนว่าทำให้ความคิดของใครก็ตามพลุ่งพล่านขึ้นมาได้"ประภัสสรา ตายแล้ว!" เกรียงไกรบ่นออกมา ก่อนจะยืนตัวแข็งอยู่หลังประตูทันที ส่วนประภัสสรานั้นกึ่งเปลือยไปแล้ว แถมมือยังจับสิ่งของของเขาอยู่ เด็กสาวสะดุ้งตกใจ ใครกันที่กล้าเข้ามาในห้องของเขา?เมื่อประภัสสราเห็นเงาของผู้ชายที่เพิ่งเข้ามา และรู้ว่าเป็นเจ้านายผู้ร่ำรวยที่จับได้ว่าเธอกำลังทำเรื่องแบบนั้นอยู่เด็กสาวรีบใช้มือทั้งสองข้างปิดร่างกายของตัวเองทันที ทั้งอายทั้งตื่นตระหนก แต่เมื่อเธอรู้ว่านั่นคือใบหน้าของ