All Chapters of อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: Chapter 301 - Chapter 310

อนงค์ตอบอย่างรวดเร็ว “พ่อไม่เคยอยากแต่งงานใหม่เลยค่ะ คุณชลิตา พ่อยังโสดมาจนถึงตอนนี้ ทั้งที่มีน้าชาวี น้าไพลิน น้าลมา พี่ประภัสสรา พี่ราตรี แล้วก็พี่สโนห์ มาสารภาพรักกับพ่อกันหมด แต่พ่อก็ไม่สนใจแล้วก็ไม่ยอม พ่อบอกว่าอยู่เป็นพ่อม่ายไปตลอดชีวิตยังดีกว่าต้องอยู่กับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก!”เมื่อได้ยินคำพูดของอนงค์ ชลิตารู้สึกราวกับตัวเองลอยขึ้นไปบนฟ้า เธอรู้ว่าอาทิตย์รักเธอมากแค่ไหน“อืม อย่างนั้นเหรอ? เอ๊ะ ที่แท้ก็มีคนแอบชอบพ่อของพวกหนูเยอะเหมือนกันนะ!” ชลิตาพูดอย่างสงสัย เธอไม่คิดเลยว่าเสน่ห์ของคนรับใช้หน้าตาธรรมดาๆ คนนั้นจะมีแฟนคลับมากมายขนาดนี้มนัสเล่าเรื่องผู้หญิงหลายคนที่พยายามเข้าหาพ่อของพวกเขาอย่างภาคภูมิใจ แต่น่าเสียดายที่พ่อของพวกเขาไม่เคยสนใจหรือเล่นด้วยเลย เขาเอาแต่ยุ่งอยู่กับงานของตัวเองมากกว่าชลิตาพยักหน้าหงึกๆ พลางหัวเราะเมื่อฟังเรื่องเล่าของมนัส บางครั้งเธอก็หัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเรื่องตลกและแปลกๆ จากเด็กทั้งสอง แต่มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ชลิตาตกใจและขมวดคิ้ว เมื่อมนัสบอกว่าพ่อของเขามักจะเดินทางไปต่างประเทศอาทิตย์? ไปต่างประเทศ? ชลิตายังคงสงสัยว่านั่นเป็นเรื่องจริงหรือเป

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของลูกๆ เกรียงไกรก็ปิดแล็ปท็อปทันที จากนั้นชายหนุ่มก็เอนหลังพิงเบาะรถ แล้วคุยกับอนงค์ต่อ"เฮ้ๆ ยังจะมาหัวเราะคิกคักอีก พ่อเป็นห่วงนะ เพราะพวกหนูยังไม่กลับบ้าน ข้างนอกมีพวกลักพาตัวอยู่ด้วยนะ ถ้าพวกหนูโดนลักพาตัวไปจะทำยังไง? พวกหนูก็รู้ใช่ไหมว่าพ่อมีศัตรูเยอะ" เกรียงไกรพูด ถึงแม้เขาจะเข้มงวดเรื่องระเบียบวินัยกับลูกๆ ก็ตาม"ค่ะๆ พวกเราขอโทษค่ะ เมื่อกี้ตอนรถของเราผ่านหน้าสำนักงานบริษัทมณีสยามจำกัด รถติดยาวมากกกก แล้วก็นานมากด้วย พวกเราเลยสงสัยไงคะว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมมีคนมุงกันเต็มหน้าบริษัทนั้น พวกเราคิดว่ามีดาราผ่านมา พอพวกเราเข้าไปใกล้ๆ แล้ว คุณพ่อรู้ไหมคะว่าพวกเราเจอใคร?"อนงค์ตั้งคำถามกับผู้เป็นพ่ออีกครั้ง ในขณะที่เขากำลังนวดขมับของตัวเองอยู่"ก็บอกแล้วไงว่าอย่าชวนพ่อเล่นตอบปัญหา พ่อขี้เกียจคิดแล้ว เด็กๆ รีบพูดมาเร็ว พวกหนูเจอใคร?" เกรียงไกรตอบ พลางมองออกไปนอกหน้าต่างรถจากนั้นอนงค์ก็รีบบอกผู้เป็นพ่อเกี่ยวกับการได้พบชลิตาของพวกเธอทันที"รู้ไหมคะพ่อ? เมื่อกี้อนงค์กับพี่ได้เจอคุณชลิตาด้วยนะคะพ่อ จริงๆ นะ!"ทันใดนั้น เกรียงไกรก็เบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำต

"แม่! อาทิตย์เป็นใครเหรอ แม่?"เสียงเล็กๆ น่ารักนั้นทำให้ชลิตาหันกลับไปมองทันที ใบหน้าของหญิงสาวซีดลงเมื่อเด็กน้อยสุดที่รักทั้งสองคนของเธอยืนอยู่ด้านหลัง จ้องมองเธอเหมือนนักสืบที่กำลังจะสอบสวน"พิรุณ รวิวรรณ! พวกหนูมะ...มาอยู่ตรงนี้เหรอ?" ชลิตาพูดตะกุกตะกัก เธอไม่รู้เลยว่าลูกทั้งสองกำลังมองเธอที่กำลังเหม่อลอยอยู่"แม่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?" รวิวรรณ เด็กหญิงตัวน้อยที่หน้าตาเหมือนแม่ถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ถาม ราวกับชลิตาเวอร์ชันจิ๋วชลิตารีบส่ายหน้าทันที "ไม่จ้ะ แม่ไม่เป็นไรเลย แล้วมีอะไรเหรอ?" ชลิตาตอบพลางมองหน้าลูกทั้งสองสลับกันไปมา"แม่เหม่อแบบนั้นนี่นา! พวกเราเรียกตั้งหลายครั้งก็ไม่ตอบ แม่คิดถึงอาทิตย์อยู่ใช่ไหม?" พิรุณโพล่งขึ้นมา ทำให้ชลิตาเบิกตากว้างทันที"เฮ้ย ทำไมถึงคิดว่าแม่คิดถึงอาทิตย์ล่ะ? แล้วอาทิตย์เป็นใครกัน?" ชลิตาตอบอย่างลนลานและแกล้งทำเป็นไม่รู้ เธอไม่เข้าใจเลยว่าลูกชายเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นออกมาได้ยังไง ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาคือพ่อแท้ๆ ของพวกเขา"ก็เมื่อกี้ไง? แม่พูดชื่ออาทิตย์ออกมาเองนี่นา ยังไงกันแน่เนี่ย? แล้วอาทิตย์เป็นใครเหรอ แม่? เพื่อนแม่เหรอ?" พิรุณพูดตรงๆ แบบไม่อ้

อีกที่หนึ่ง เกรียงไกรทำตามที่พูดไว้กับลูกๆ ของเขาจริงๆ วันนั้นเขากลับบ้านตอนเย็น และตั้งใจจะพามนัส อนงค์ และนิรันดร์ออกไปเดินเล่น รวมถึงแวะร้านหนังสือด้วยแน่นอนว่าเด็กทั้งสามคนดีใจมาก นานๆ ทีพ่อของพวกเขาจะกลับบ้านเร็ว เพราะเกรียงไกรมักจะยุ่งอยู่กับงานตลอด ครั้งนี้พวกเขาไม่อยากปล่อยโอกาสที่จะได้ออกไปเที่ยวกับพ่อให้เสียไปเปล่าๆ แถมเกรียงไกรยังชวนคุณดาราและคุณหญิงจิตสุดาไปด้วยครั้งนี้ชายหนุ่มอยากใช้เวลาที่หาได้ยากแบบนี้ไปกินมื้อค่ำและเดินเล่นกับครอบครัวที่รัก เพราะเกรียงไกรมักใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ข้างนอกเนื่องจากเรื่องธุรกิจ"พร้อมกันหมดหรือยัง?"เกรียงไกรมองทุกคนในครอบครัวที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว"พร้อมแล้วววว!""ไปกันเลย!"คืนนั้น เกรียงไกรพาครอบครัวไปร้านอาหารเพื่อกินมื้อค่ำ ครั้งนี้เขาตามใจลูกๆ ให้เลือกกินมื้อค่ำที่ร้านไหนก็ได้ตามใจพวกเขา"เอ้า พวกหนูอยากกินที่ไหนกันดี? โรงแรมห้าดาวหรือสี่ดาว? ชี้มาได้เลย!" ชายหนุ่มเสนอพลางหันไปมองครอบครัวที่นั่งอยู่เบาะหลังมนัสกับอนงค์ดูเหมือนกำลังคิดอยู่ พร้อมกับใช้นิ้วเคาะหน้าผากตัวเองเบาๆ และดูเหมือนว่าสิ่งที่เด็กทั้งสองทำจะถูกนิรันดร์ทำ

"เอ๊ะ แม่คะ เราจะไปไหนกัน?" พิรุณถามด้วยความงุนงง เด็กชายแปลกใจว่าทำไมแม่ถึงขับรถออกไป ทั้งที่มาถึงร้านอาหารนั้นแล้ว"เรามาผิดที่ ร้านอยู่ทางโน้น!" ชลิตาตอบพลางเปลี่ยนเรื่อง"ผิดที่เหรอ? จะใช่เหรอครับ! นั่นมันเขียนว่า ‘ร้านอาหารเป็ดเตอโรริส’ ถูกแล้วไม่ใช่เหรอครับ? เราไม่ได้มาผิดที่นะ แม่?" พิรุณพูดพร้อมชี้ไปที่ป้ายร้าน แล้วอ่านตัวอักษรอย่างตั้งใจชลิตาหันไปมองครู่หนึ่ง จากนั้นหญิงสาวก็รีบเบี่ยงเบนความสนใจของลูกชาย "อ๋อ นั่นแค่บังเอิญชื่อเหมือนกันน่ะ แต่จริงๆ ร้านอยู่ทางโน้นต่างหาก" เธอโกหกพลางชี้ไปข้างหน้าพิรุณที่ไม่เข้าใจ เด็กชายจึงยอมทำตาม ชลิตารีบเหยียบคันเร่ง พารถไปยังร้านอาหารอีกร้านที่อยู่แถวนั้น ถึงแม้จะยังอยู่ในบริเวณเดียวกัน แต่อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยู่ร้านเดียวกับเกรียงไกรรถของชลิตาหยุดลงที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ขายเมนูเป็ดเหมือนกัน หลังจากหญิงสาวจอดรถแล้ว เธอก็ชวนลูกทั้งสองลงจากรถ"ถึงแล้ว ลงกันเถอะ!"พิรุณกับรวิวรรณมองหน้ากัน เพราะร้านที่มาถึงไม่ใช่ร้านที่ขายเป็ดเตอโรริส"นี่ไม่ใช่ร้านเป็ดเตอโรริสนี่นา พี่?" รวิวรรณกระซิบข้างหูพี่ชาย"ก็ไม่ใช่น่ะสิ ไม่รู้แม่เป็นอะไ