บททั้งหมดของ อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: บทที่ 331 - บทที่ 340

ชลิตาตกใจมากจริงๆ เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในห้องเดียวกับผู้ชายคนหนึ่ง และเขาก็คือคนที่เธอเกลียดมากที่สุดส่วนเกรียงไกรเองกลับดูสบายๆ ยิ่งไปกว่านั้น ชายหนุ่มยังยิ้มหวานให้ชลิตาอีกด้วย"อาการเป็นยังไงบ้างครับ คุณผู้หญิง? ดีขึ้นหรือยัง? อย่าดึงผ้าห่มไปเยอะนักสิครับ เดี๋ยวผมหนาวนะ คุณผู้หญิง!" เกรียงไกรพูดในสภาพที่เปลือยท่อนบน ร่างกายกำยำของเขาถูกเผยออกมาอย่างชัดเจน ส่วนท่อนล่างก็มีเพียงผ้าห่มผืนเดียวกันกับที่ชลิตาใช้คลุมร่างกายของตัวเองปิดเอาไว้ ทำให้บางส่วนที่ล่อแหลมของชายหนุ่มเกือบจะถูกเห็นเข้าแล้วเกรียงไกรยิ้มมุมปากพลางมองผ้าห่มที่ตอนแรกคลุมส่วนของเขาที่เพิ่งได้พักผ่อนอยู่ แต่ตอนนี้ผ้าห่มนั้นแทบจะหลุดออกจากร่างของเขาทั้งหมดแล้วชลิตาไม่อาจคาดคิดได้เลยว่าเขาจะเป็นเกรียงไกรจริงๆ ตอนแรกเธอหวังว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน แต่ความจริงอันขมขื่นกลับยิ่งทำให้เธอเกลียดเขามากขึ้น"ไอ้สารเลว! คุณมาทำอะไรที่นี่ ไอ้ชาติชั่ว? แล้ว... ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? คุณต้องทำอะไรกับฉันแน่ๆ ใช่ไหม?" ชลิตาตะโกนออกมาอย่างโกรธจัดหญิงสาวสงสัยกับสภาพของตัวเองในตอนนั้น เธอไม่ได้สวมอะไรเลย และเกรียงไกรเองก็เช่นกัน

ในขณะที่ชลิตากำลังคิดอยู่ จู่ๆเกรียงไกรก็หยุดเดินและหันกลับมาหาชลิตา"คุณผู้หญิง คุณไม่ไปกับผมด้วยเหรอครับ?" ชายหนุ่มพูดอย่างไม่รู้สึกผิด ชลิตาสะดุ้ง แล้วตอบกลับทันที"ไม่เอาด้วยหรอก!" เพียงแค่สองคำ ชลิตาก็ปฏิเสธคำชวนของเกรียงไกร"งั้นก็ตามใจครับ แต่ผมไม่รับผิดชอบนะ ถ้าคุณผู้หญิงรู้สึกคันขึ้นมาด้วย!"หลังจากพูดจบเกรียงไกรก็เดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ ชลิตาไม่สนใจเลยสักนิดว่าเขาจะทำอะไร เธอตั้งใจจะรีบออกไปจากห้องนั้นทันทีตอนที่เกรียงไกรอยู่ในห้องน้ำ ชลิตาก็รีบหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่ไม่ได้กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมา เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่ แต่ที่แน่ๆ เขาได้ฉวยโอกาสกับเธอไปแล้วชลิตาค่อยๆ ใส่เสื้อผ้ากลับทีละชิ้น เริ่มจากกางเกงชั้นในก่อน แต่ก่อนหน้านั้น สิ่งที่เกรียงไกรพูดก็เป็นความจริง ของเหลวที่หลงเหลืออยู่ข้างในตัวเธอทำให้รู้สึกไม่สบายตัวมาก และออกจะคันด้วยซ้ำ"ไอ้สารเลว! ที่เขาพูดมันจริง รู้สึกแย่ชะมัด!" เธอบ่นพลางมองไปยังโคนขาของตัวเองที่ยังมีของเหลวผสมปนเปื้อนจากความสัมพันธ์ลึกซึ้งไหลออกมาจากจุดซ่อนเร้น ไหลลงมาตามเรียวขายาวของเธอหญิงสาวรีบมองหาอะไรสัก

ชลิตาส่ายหน้าทันที จริงๆ แล้วคำสารภาพของเขา เธอไม่สามารถยอมรับมันได้ง่ายๆ เธอพยายามผลักอกของเกรียงไกรเพื่อให้เขารีบถอยห่างออกไปร่างของเกรียงไกรขยับถอยหลัง จากนั้น ชลิตาก็ตบแก้มของเกรียงไกรอย่างแรง ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เธอตบเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมทั้งด่าทอและร้องไห้ไปด้วย"คุณเป็นใคร ถึงได้กล้าพูดว่ารักฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์ และคุณก็ไม่คู่ควรให้ฉันรัก คุณมันผู้ชายขี้แพ้ สารเลว แล้วก็ฆาตกร!"ด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ชลิตาตบหน้าเกรียงไกรโดยไม่รู้สึกเลยว่าสิ่งที่เธอทำอยู่นั้นไม่ได้ทำให้เกรียงไกรกลัวหรือยอมแพ้เลย ตรงกันข้าม เขากลับปล่อยให้ชลิตาระบายความคับแค้นใจใส่เขาร่างของเขานิ่งสงบ ขณะที่ชลิตากระหน่ำทุบตีเขาไม่หยุด"ฉันเกลียดคุณ ฉันขยะแขยงคุณ ฉันอยากให้คุณออกไปจากชีวิตฉัน ฉันขอร้องล่ะ ไปเถอะ แล้วปล่อยให้ฉันใช้ชีวิตอย่างสงบ!"ใครจะคิดว่า ร่างของเธออ่อนล้าไปหมดแล้ว เรี่ยวแรงของเธออ่อนลง และเกือบจะทรุดนั่งลงกับพื้น ขณะเดียวกันน้ำตาก็ไหลอาบแก้มของเธอไปหมดแล้วเกรียงไกรรีบประคองร่างของเธอไว้ทันที และพยายามพาเธอลุกขึ้นยืน อีกครั้งที่ชลิตาปัดมือของเขาออก"ได้โปรดเถอะ! ฉันขอร้อง! ทิ้งฉันไว้

ชลิตาใช้แรงทั้งหมดผลักอกของเขา แต่เธอจะทำอะไรได้ ทุกอย่างก็ยังไร้ประโยชน์เหมือนเดิม เขาแข็งแรงเกินไป และเธอก็หลบหนีจากเขาไม่ได้ แต่ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เธอบอกว่ารังเกียจผู้ชายคนนี้ แต่ทำไมกลับรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังอยู่กับอาทิตย์ชั่วขณะหนึ่ง เธอนึกขึ้นได้ว่าอาทิตย์เคยเล่าว่า เมื่อก่อนเขาเคยช่วยชีวิตเกรียงไกรไว้ แน่นอนว่าเกรียงไกรต้องรู้จักอาทิตย์เป็นอย่างดี แล้วถ้าวันหนึ่งอาทิตย์รู้ว่าชลิตาถูกคนที่เขาเคยช่วยเหลือแตะต้องตัวเข้า เขาจะรู้สึกอย่างไรอีกด้านหนึ่ง เกรียงไกรที่ไม่อาจควบคุมแรงปรารถนาของตัวเองได้อีกแล้ว ชายหนุ่มพยายามจะล่วงล้ำหญิงสาวอีกครั้งอย่างไม่ยากเย็น ชลิตารู้สึกว่าร่างกายของเธอเกร็งขึ้นเรื่อยๆ และมีบางอย่างกำลังพยายามจะล่วงล้ำเข้ามา แต่เธอต้องทนไว้ให้ได้ เธอรีบหนีบต้นขาทั้งสองข้างแน่นโดยอัตโนมัติ ทำให้เกรียงไกรทำอะไรต่อได้ยากเกรียงไกรขบกรามแน่น ชายหนุ่มจ้องเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวอย่างดุดัน“อย่าขัดขืนเลย คุณผู้หญิง! ผมแค่อยากให้คุณเห็นว่าผมก็ทำได้เหมือนอาทิตย์เหมือนกัน แถมยังดีกว่าเขาด้วยซ้ำ อาทิตย์ก็แค่คนรับใช้ ส่วนผม! ผมคือเกรียงไกร ผู้ชายที่ผู้หญิงคนไหนๆ ก็ต้องการใน

“ใช่ พ่อของพวกหนูเป็นแค่คนรับใช้ ขอโทษนะ ฉันไม่ได้หมายความไม่ดีอะไร ฉันแค่อยากบอกพวกหนูว่าพ่อแท้ๆ ของพวกหนูเป็นใคร แต่เชื่อเถอะ ถึงพ่อของพวกหนูจะเป็นแค่คนรับใช้ พวกหนูก็ยังเรียนที่นี่ได้!” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงประชดประชัน พิรุณกับรวิวรรณสับสน ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแท้ๆ ของตัวเองเป็นเพียงคนรับใช้“จริงเหรอครับ? งั้นงานของสามีแม่คือคนรับใช้เหรอครับ? ถ้าอย่างนั้น พวกเราไม่ติดอะไรหรอกครับ ถ้าพ่อของพวกเราเป็นแค่คนรับใช้!” พิรุณพูดพร้อมรอยยิ้ม รวิวรรณก็เช่นกัน เด็กคนนั้นก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับงานของพ่อที่เป็นคนรับใช้ เพราะอย่างน้อยงานนั้นก็สุจริตและเป็นงานที่ดี“พี่พูดถูก หนูก็ไม่ติดใจเหมือนกันค่ะ แถมพวกเรายังอยากเจอพ่อมากๆ ตอนนี้เลยด้วย แต่พวกเราไม่รู้ว่าพ่ออยู่ที่ไหน แม่บอกว่าพ่อไปที่ที่ไกลมาก!” รวิวรรณเสริมสุรินทร์ยิ้มเย็น ดูเหมือนว่าเขาต้องทำให้เด็กสองคนนี้เกลียดแม่ของตัวเองให้ได้ แม่ที่โกหกเรื่องที่อยู่ของพ่อแท้ๆ ของพวกเขา“งั้นแม่ของพวกหนูไม่เคยพูดอะไรเลยเหรอว่าตอนนี้พ่อของพวกหนูอยู่ที่ไหน?”“ไม่เคยครับ เอ๊ะ แต่พูดไปพูดมา ทำไมผอ.