คุณหญิงจิตสุดามองใบหน้าน่ารักของเด็กๆ เหล่านั้นแล้วก็มั่นใจมากว่าพวกเขาคือเด็กที่เธอเคยเห็นตอนวิดีโอคอลกับเกรียงไกรตอนอยู่ที่ปารีส ถึงตอนนั้นพวกเขายังเป็นทารกอยู่ แต่หน้าตากลับไม่เปลี่ยนไปเลย นั่นทำให้คุณหญิงจิตสุดาอยากเข้าไปใกล้พวกเขา“เด็กพวกนี้เหมือนทารกแฝดสองคนที่เกรียงไกรอุ้มตอนนั้นมากจริงๆ!” คุณหญิงจิตสุดาคิดในใจ เธอลืมสุรินทร์ไปชั่วขณะ แล้วเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองคนก่อนจะย่อตัวลง ยิ้มแล้วพูดว่า “สวัสดีจ้ะ หนูๆ ชื่ออะไรกันเหรอจ๊ะ เด็กๆ? เป็นฝาแฝดกันเหรอ?”พิรุณกับรวิวรรณพยักหน้า ใบหน้าน่ารักของเด็กๆ ทำให้คุณหญิงจิตสุดายิ้ม พวกเขาน่ารักและน่าเอ็นดูมาก เหมือนกับทารกแฝดสองคนที่เกรียงไกรอุ้มในตอนนั้นจริงๆ“เอ๊ะ พวกหนูร้องไห้เหรอ?” คุณหญิงจิตสุดาถาม เมื่อเห็นดวงตาของทั้งสองคนแดงๆ ทันใดนั้นพิรุณกับรวิวรรณก็พร้อมใจกันเช็ดน้ำตา“พวกเราไม่ได้ร้องไห้นะคะ เมื่อกี้แค่ตาแฉะเฉยๆ!” รวิวรรณตอบ และพี่ชายก็รีบเสริมทันที“รวิวรรณพูดถูกครับ ตาแฉะไม่ได้แปลว่าเพิ่งร้องไห้เสมอไป อาจจะโดนฝุ่นก็ได้!”คุณหญิงจิตสุดาหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินคำตอบของเด็กทั้งสอง เธอไม่คิดเลยว่าเด็กตัวเล็กแค่นี้จะพูดเก่ง
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
