บททั้งหมดของ อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: บทที่ 351 - บทที่ 360

"งั้นก็ได้ค่ะ พ่อ รีบเรียกพ่ออาทิตย์มาที่นี่หน่อยสิ! ตั้งแต่เกิดมาจนโตขนาดนี้ พวกเราสองคนยังไม่เคยเห็นหน้าพ่อแท้ๆ ของเราเลย แล้วตอนนี้พอพวกเราเจอเบาะแสของพ่ออาทิตย์แล้ว พวกเราก็อยากเจอเขาเร็วๆ...! ขอร้องนะคะ พ่อ ให้พวกเราเจอเขาตอนนี้เลยนะ!"รวิวรรณอ้อนวอนเกรียงไกรอย่างมาก เมื่อเห็นใบหน้าน่าสงสารของสาว แน่นอนว่าชายหนุ่มไม่อาจใจแข็งไม่ทำตามใจสาวของเขาได้"พวกหนูอยากเจอพ่ออาทิตย์จริงๆ เหรอ?" เกรียงไกรถามอีกครั้ง เด็กทั้งสองพยักหน้าอีกครั้ง"โอเค เดี๋ยวพ่อลองโทรหาอาทิตย์ก่อนนะ ดูว่าเขายุ่งอยู่หรือเปล่า รอแป๊บนึงนะ?" เกรียงไกรพูด พลางแกล้งทำเป็นโทรหาเบอร์ของอาทิตย์อนงค์กับมนัสดูเหมือนกำลังมองพ่อของตัวเองที่แกล้งทำเป็นโทรหาคนที่ชื่ออาทิตย์"พ่อต้องจะปลอมเป็นอาทิตย์อีกแน่ๆ!" อนงค์กระซิบ เพราะเดาออกแล้ว"น่าจะใช่นะ! มิน่าล่ะ เมื่อกี้พ่อถึงสั่งให้เราช่วยกันไม่ให้คุยกับสองแฝด!" มนัสตอบกลับจากนั้นเกรียงไกรก็แกล้งทำเป็นกำลังคุยโทรศัพท์กับอาทิตย์จริงๆ"ฮัลโหล อาทิตย์! นายกำลังทำอะไรอยู่?"เกรียงไกรพูดอยู่คนเดียว และแกล้งทำเหมือนตัวเองกำลังคุยกับอาทิตย์ อีกด้านหนึ่ง เด็กแฝดทั้งสองก็ดูเหม

เกรียงไกรลงมาเพื่อไปพบลูกๆ ของเขา โดยกลับมาแต่งตัวเป็นอาทิตย์อีกครั้ง เกรียงไกรเดินอ้อมไปทางประตูหลัง เพื่อไม่ให้ฝาแฝดทั้งสองคนสงสัยลูกๆ คนอื่นของเกรียงไกรอย่างอนงค์และมนัส ต่างอ้าปากค้างเมื่อเห็นพ่อของพวกเขากลับมาแต่งตัวเป็นอาทิตย์อีกครั้งตอนนี้เขาใส่กางเกงวอร์มขาสามส่วนกับเสื้อยืดสีขาว เกรียงไกรเดินเข้าไปหาพิรุณและรวิวรรณที่กำลังอยู่ในห้องรับแขก“เอ๊ะ พ่อกลับมาแต่งตัวแบบนี้อีกแล้วเหรอคะ! รู้สึกเหมือนได้ย้อนความหลังเลยเนอะ พี่ ทำให้นึกถึงตอนที่พ่อกับพวกเราอยู่ที่หมู่บ้าน อนงค์คิดถึงช่วงเวลาที่เราเคยอยู่กับยาย ใช้ชีวิตเรียบง่ายที่บ้านนอก พ่อที่ยังซื่อๆ แต่รับผิดชอบมากๆ” อนงค์พูดเสียงเบาความจริงแล้วมนัสเองก็คิดถึงบ้านเกิดเหมือนกัน ตลอดห้าปีที่ผ่านมา พวกเขายังไม่เคยได้กลับไปหรือไปเยี่ยมบ้านที่เคยอยู่เลย“เธอพูดถูกนะ พี่เองก็คิดถึงบ้านของยายเหมือนกัน!” มนัสพูด ทั้งสองคนปลอบใจกัน จนในที่สุดผู้เป็นพ่อก็เดินผ่านหน้าพวกเขาไป“ไง เด็กๆ เป็นไงบ้าง? พ่อหล่อหรือยัง?” เกรียงไกรพูดพร้อมรอยยิ้ม พลางจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย“ทำไมพ่อถึงกลายเป็นอาทิตย์อีกแล้วล่ะคะ?” อนงค์ถาม เกรียงไกร

ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างของผู้หญิงคนนั้นจู่ๆ ก็แข็งทื่อไปหมด มันยากมากสำหรับเธอที่จะหายใจ หรือแม้แต่ขยับตัว ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชายที่เธอคิดถึงมาตลอดหลายปี ตอนนี้กำลังอยู่ใกล้เธอมาก ใกล้จนแทบไม่มีระยะห่างกลิ่นกายเฉพาะตัวของอาทิตย์ที่ชลิตาไม่มีทางลืมได้ ทำให้ผู้หญิงคนนั้นนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาหลายปีก่อน ตอนที่ความสัมพันธ์รักซึ่งเริ่มต้นจากข้อตกลงร่วมกันกำลังร้อนแรงที่สุดอาทิตย์ หรือก็คือเกรียงไกร เขาแกล้งกลับมาเป็นอาทิตย์อีกครั้ง แม้ว่าเขาจะเปิดเผยตัวตนต่อหน้าชลิตาในตอนนั้นเลยก็ได้ แต่เป็นไปไม่ได้ที่ชลิตาจะยอมรับมันได้ง่ายขนาดนั้น เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นยังเกลียดเกรียงไกรมาก ถ้าชลิตารู้ว่าใครคืออาทิตย์ และใครคือเกรียงไกร จะเกิดอะไรขึ้น แน่นอนว่าเธอคงจะจากเขาไปอีกครั้ง พร้อมพาทั้งสองคนของพวกเขาไปด้วย"ในที่สุดผมก็ได้กอดคุณอีกครั้ง คุณผู้หญิง คุณต้องรู้นะว่าผมคิดถึงคุณมาก ผมตามหาคุณไปทุกที่ แต่ก็หาคุณไม่เจอ มีคนบอกว่าคุณไปต่างประเทศ และนั่นแหละที่ทำให้ความหวังของผมพังลง" เขาพูด ก่อนจะหยุดคำพูดไปครู่หนึ่งอาทิตย์คลายอ้อมกอด แล้วประคองใบหน้าของเธอที่ดูซีดเผือดและสับสน ไม่ร

ชลิตาขมวดคิ้ว งั้นตอนนี้เกรียงไกรไม่อยู่ที่นี่สินะ ทั้งที่เธอเพิ่งเจอเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเอง มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย งั้นตลอดเวลาที่ผ่านมาอาทิตย์ทำงานให้เขาเหรอ?ชลิตาไม่อยากอยู่นานในบ้านหลังนี้ จึงรีบชวนลูกทั้งสองคนกลับไป ถึงแม้ความคิดถึงที่เธอมีต่ออาทิตย์จะยังไม่ได้รับการเยียวยาก็ตาม เธอก็ต้องยอมรับความจริงอันขมขื่นนี้ให้ได้"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ฉันต้องกลับแล้ว ไปเถอะเด็กๆ เรากลับบ้านกัน!" เธอพูดพลางคว้ามือของลูกแฝดทั้งสองคนไว้ใครจะคิดว่าเด็กทั้งสองไม่อยากกลับ และพวกเขายังอยากอยู่กับพ่อของตัวเอง"ไม่เอาครับ แม่ พวกเราไม่อยากกลับ พวกเราอยากอยู่กับพ่อที่นี่ก่อน!" พิรุณงอแง รวิวรรณเองก็พูดตามพี่ชายเช่นกัน"รวิวรรณก็ไม่อยากไปกับแม่ รวิวรรณจะอยู่ที่นี่ ที่นี่มีเพื่อนเยอะ ที่บ้านเหงา แถมถ้าต้องฟังแม่บ่นอีก พวกเราปวดหัวกว่าเดิมแน่" รวิวรรณพูด"พิรุณ, รวิวรรณ! เดี๋ยวนี้พวกลูกกล้าขัดคำสั่งแม่แล้วเหรอ ฮะ? ยังไงแม่ก็ต้องการให้พวกลูกกลับบ้านเดี๋ยวนี้!" ชลิตาตอบ เธอยังคงยืนกรานให้ลูกทั้งสองไปกับตัวเอง ยังคงบังคับให้เด็กๆ ไปกับเธอ เธอดึงมือเด็กแฝดทั้งสอง จนทำให้ทั้งคู่ร้องไห้พลางมองไป

“ขอบคุณมากนะคะ คุณนาย!”ชลิตาตอบ หลังจากนั้น คุณหญิงจิตสุดาก็กลับไปที่ห้องของตัวเอง ชลิตาเดินเข้าไปในห้องรับแขกนั้น แล้วรีบปิดประตู คืนนี้หญิงสาวจะต้องนอนคนเดียวในห้องรับแขกนี้ ส่วนพิรุณกับรวิวรรณยืนกรานว่าจะไปนอนในห้องของอาทิตย์“เฮ้อ คืนนี้ฉันต้องนอนคนเดียวในห้องนี้ พิรุณกับรวิวรรณกลับไปนอนในห้องพ่อของเขา สรุปตั้งใจหรืออะไรกันแน่เนี่ย? ปล่อยให้แม่ตัวเองนอนคนเดียวในห้องแปลกๆ แบบนี้ได้ยังไง!” หญิงสาวบ่นพลางนั่งลงบนเตียงครู่หนึ่ง เธอก็มองไปรอบๆ ห้องด้วยความระแวดระวัง เผื่อว่าจะมีกล้องซ่อนอยู่ หรือมีกล้องวงจรปิดคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวภายในห้องรับแขกนี้โชคดีที่ชลิตาไม่พบอะไรในห้องนั้นเลย ทำให้เธอสบายใจขึ้น สามารถทำอะไรได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องกังวลว่าเกรียงไกรจะแอบดูเธอผ่านห้องนี้เพราะไม่มีอะไรน่าสงสัยชลิตาจึงสามารถถอดเสื้อผ้าก่อนนอนได้อย่างสบายใจ ดูเหมือนว่าบนเตียงขนาดใหญ่นั้นจะมีชุดนอนเตรียมไว้ให้เธอแล้วหญิงสาวขมวดคิ้ว แล้วหยิบชุดนอนสีดำนั้นขึ้นมา ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเบิกกว้างทันทีเมื่อยกชุดนอนขึ้นดู บอกตามตรง มันผิดคาดมาก เธอคิดว่าจะได้ชุดนอนปกติอย่างพวกชุดนอนเสื้อกับกางเกงขาย