All Chapters of อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: Chapter 31 - Chapter 40

"งั้นก็แปลว่าผู้ชายคนนั้นยังไม่ตายเหรอคะ?" ชลิตาถามขึ้น"ใช่ มันยังไม่ตาย พ่อไม่มีวันใช้ชีวิตอย่างสงบได้แน่ ถ้ามันยังมีชีวิตอยู่แบบนี้ เกรียงไกรเป็นภัยคุกคามใหญ่ของบริษัทเรา มันทั้งเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยม!" ท่านเชษฐ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังชลิตาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพ่อของเธอ ถึงเกลียดเกรียงไกรได้มากขนาดนี้"ช่างมันเถอะ อย่าไปพูดถึงเลย ว่าแต่ทำไมวันนี้ลูกดูไม่ค่อยสดใสเลย หืม? พ่อเห็นแล้วเหมือนลูกกำลังเศร้าอยู่... อ้อ แล้วเรื่องโปรแกรมตั้งครรภ์ของพวกลูกไปถึงไหนแล้ว สำเร็จหรือยังล่ะ? พ่อหวังว่าลูกจะท้องได้เร็ว ๆ นะ จำไว้นะชลิตา! อนาคตของสามีลูกอยู่ในมือลูกเอง พ่ออยากอุ้มหลานที่เป็นสายเลือดแท้ ๆ ของลูกเต็มที เพราะสุดท้ายแล้ว ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของพ่อก็จะตกเป็นของหลาน!"คำพูดของท่านเชษฐ์ทำให้ชลิตารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันจากผู้เป็นพ่อถาโถมเข้ามาไม่หยุด จนขมับเริ่มปวดตุบ ๆที่ผ่านมาเธอพยายามทำทุกอย่างตามที่สามีต้องการ เพื่อรักษาตำแหน่งของเขาในบริษัทให้มั่นคง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นการทรยศที่แสนเจ็บปวด ขณะเดียวกันพ่อของเธอก็ยังคาดหวังให้เธอตั้งครร

ชลิตารีบขอตัวออกมาทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพื่อน ๆ ของเธอต่างมองตามอย่างแปลกใจ เพราะปกติแล้วชลิตาไม่เคยรีบร้อนอยากกลับไปกับผู้ชายคนไหนแบบนี้เลย"ว้าว ดูท่าชลิตาจะเริ่มมีผู้ชายกับเขาแล้วนะเนี่ย ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้เลย อย่าบอกนะว่าเดี๋ยวนี้สามีมอบความสุขให้ไม่ได้แล้ว?" เพชรพูดขึ้นอย่างสงสัย"นั่นสิ เห็นชัดจะตาย ปกติเธอเอาแต่พูดเรื่องความซื่อสัตย์กับสามีไม่ใช่เหรอ อยู่ ๆ วันนี้กลับพาผู้ชายมาที่นี่ หรือว่ามีปัญหาอะไรกับชาตรีกันแน่??" เพื่อน ๆ ของชลิตาพากันพูดอย่างออกรส ก่อนจะหัวเราะ เพราะในที่สุดชลิตาก็ดูเหมือนจะเริ่มออกนอกลู่นอกทางเหมือนพวกเธอเสียที"แต่ที่แน่ ๆ ชาตรีคงเทียบผู้ชายคนนั้นไม่ได้หรอก ฉันดูจากท่าทางแล้ว หมอนั่นต้องแรงดีแน่ ๆ แค่เห็นหุ่นนั่นก็ไม่ต้องพูดอะไรกันแล้ว ไม่แปลกที่ชลิตาจะรีบควงออกไปเลย!"เพื่อน ๆ ของชลิตายังคงนั่งวิจารณ์เธอต่ออย่างสนุกปาก ขณะที่ตัวเธอเองออกมายืนอยู่นอกคลับแล้ว และรีบปล่อยมืออาทิตย์ทันที สีหน้าของเธอกลับมาเย็นชาอีกครั้ง เมื่อเหลือเพียงเขากับเธอสองคนตามลำพังอาทิตย์เองก็ไม่ได้สนใจท่าทีของชลิตาที่ดูเหมือนยังโกรธเขาอยู่ เพราะตามคำสั่งของชาตรี หน้า

ชลิตาขนลุกซู่ไปทั้งตัว ริมฝีปากของอาทิตย์จุมพิตอย่างแผ่วเบาจนชลิตาหลับตาพริ้ม ดำดิ่งลงไปในสัมผัสอันวาบหวามของคนรับใช้หนุ่มในขณะที่มือขวาอันกำยำของอาทิตย์ก็ลูบไล้ไปตามเนินอกทั้งสองข้างอย่างช่ำชอง ซึ่งกำลังแข็งขืนรับสัมผัสสยิวที่เขาสร้างขึ้นฝ่ามือและเรียวนิ้วของชายหนุ่มสัมผัสหน้าอกของชลิตาที่ค่อนข้างอวบอิ่มแต่พอดีกับมือของอาทิตย์อย่างลงตัว ใครจะไปต้านทานสัมผัสรุกเร้าอันเย้ายวนของเขาได้ มันซ่านไปถึงขั้วสมองและทำให้ชลิตารู้สึกอยากถูกสัมผัสให้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมส่วนอาทิตย์ก็ยังคงมอบจูบที่เนิบนาบแผ่วเบาแต่กลับรู้สึกดี ชลิตาหันหน้าไปหาตามสัญชาตญาณ ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน และในที่สุดจูบอันดูดดื่มก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในขณะที่มือและริมฝีปากของอาทิตย์กำลังทำหน้าที่ปลุกเร้า เขาก็ไม่ปล่อยให้มือซ้ายต้องว่างงาน ด้วยการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลแต่ชวนให้ใจเต้นตึกตัก ในที่สุดนิ้วของอาทิตย์ก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่บางสิ่งที่ทำให้เจ้านายสาวต้องบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน และแน่นอนว่ามันรู้สึกดีสุด ๆเพราะความตกใจตอนที่มือของอาทิตย์สัมผัสโดนจุดอ่อนไหว ชลิตาจึงผละจูบออกโดยอัตโนมัติ แต่อาทิตย์ไม่ยอมให้ทำแบบนั้

ฝนข้างนอกไม่สนหรอกว่าชลิตากับอาทิตย์กำลังทำเรื่องต้องห้ามกันอยู่ ห้องของอาทิตย์ที่สลัว ๆ เป็นพยานเงียบของบาปที่หวานที่สุดที่ทั้งสองกำลังสร้างขึ้น ต่างให้ความสุขทางใจแก่กัน โอบกอดกันท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งราคะและตัณหาชลิตาลืมสถานะของตัวเองไปแล้ว ฐานะภรรยาของใครสักคนไม่สำคัญอีกต่อไปความเชื่อใจที่มีต่อชาตรีแตกร้าวไปตั้งแต่ที่เธอเห็นกับตาตัวเองว่าสามีจูบกับผู้หญิงอื่นมือทั้งสองข้างของเธอดึงเชือกที่ผูกกับหัวเตียงของอาทิตย์อย่างแรง ราวกับต้องการยึดเหนี่ยวบางอย่างไว้ อาทิตย์ตั้งใจทำให้เธอเสียสติมากกว่าเดิมขณะเดียวกัน อาทิตย์ก็เพลิดเพลินกับร่างกายของชลิตาจนลืมตัว เขาลืมไปว่าผู้หญิงคนนี้คือลูกสาวของคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเขาทุกสัมผัสยิ่งปลุกเร้าให้ไฟในตัวทั้งคู่ลุกโชนขึ้น ทำให้ทั้งคู่เร่าร้อนขึ้น ร่างกายของชลิตาเกร็งกระตุก แทบควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วสติสัมปชัญญะถูกครอบงำด้วยตัณหาและความต้องการที่จะถูกสัมผัสอย่างบ้าคลั่ง จนเธอยกก้นขึ้นเพราะทนไม่ไหวกับลิ้นของคนรับใช้ที่จี้จุดอย่างเมามันในทางกลับกัน อาทิตย์เองก้ไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือเกรงใจเลย กลับยิ่งฮึกเหิมเร่งจังหวะเร้าอารมณ์ให้เร็วขึ้นจนชลิตา

อาทิตย์สะดุ้ง เขาเกือบจะถูกจับได้แล้ว เขารีบหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลเพื่อเบี่ยงเบนความสงสัยของชลิตา"โอ้ แจ็คเก็ตเหรอ? แจ็คเก็ตตัวไหนล่ะ? ในตู้มีเยอะแยะ" อาทิตย์แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้"แจ็คเก็ตหนังงูสีดำน่ะ ของเธอเหรอ? เพราะมันไม่ใช่แจ็คเก็ตธรรมดานะ ถ้าไม่ใช่คนรวยก็ซื้อไม่ได้หรอก ขอโทษนะ ไม่ได้จะดูถูกเธอหรอกนะ แต่แจ็คเก็ตตัวนั้นราคาเป็นล้าน ๆ เลยนะ ก็เลยแปลกใจว่าทำไมเธอถึงมีเก็บไว้ได้ หรือว่าจริง ๆ แล้วเธอเป็นคนรวยกันแน่?" ชลิตาตอบด้วยความสงสัยปนประหลาดใจสีหน้าของอาทิตย์ซีดลงเล็กน้อย เขาไม่มีทางเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงได้ตอนนี้ ไม่งั้นแผนทั้งหมดจะพังหมด"โอ๊ย แจ็คเก็ตตัวนั้นเหรอ... มันเป็นของแพงเหรอครับ? ว้าว เท่จัง ผมไม่รู้เลย ผมก็ไม่รู้ว่ามันราคาแพงขนาดนั้น นึกว่าเป็นแจ็คเก็ตที่ขายกันตามตลาด ตัวละร้อยเดียว เหอะ ๆ จริง ๆ แล้วผมได้แจ็คเก็ตตัวนี้มาจากคนคนหนึ่ง เขาให้เพราะผมช่วยชีวิตเขาไว้ ก็ประมาณนั้นแหละครับฮะ ๆ" อาทิตย์ตอบเท่าที่สมองจะประมวลผลออกมาได้"คนคนหนึ่ง? เธอไปช่วยเขาที่ไหน ดีจังเลยนะ ได้แจ็คเก็ตแพงขนาดนี้ตอบแทน คนนั้นต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ อาทิตย์" ชลิตายังคงสงสัย"ก็ใช่