Lahat ng Kabanata ng อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: Kabanata 421 - Kabanata 430

ตอนนี้ ชลิตาและเกรียงไกรอยู่ในอ้อมกอดเดียวกัน ไม่มีระยะห่างระหว่างพวกเขาอีกต่อไป มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจที่ถี่กระชั้น ท่ามกลางความรู้สึกที่ทำให้ทั้งคู่สับสนจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้การขยับเพียงเล็กน้อยดูเหมือนจะยังไม่พอ โดยไม่มีใครสั่ง ชลิตาก็เป็นฝ่ายขยับตัวเองอย่างต่อเนื่อง ส่วนเกรียงไกรยังคงนิ่งอยู่ เขาดูเงียบงัน ทั้งที่ในใจอยากจะตอบสนองความรู้สึกนั้นให้มากกว่านี้เกรียงไกรปล่อยให้ชลิตาแสดงความรู้สึกทั้งหมดออกมา ปล่อยให้หญิงสาวจมอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ยิ่งทวีขึ้น เมื่อชลิตาได้สัมผัสถึงความรู้สึกที่เธอเฝ้าตามหาเธอส่งเสียงแผ่วเบาออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ทุกความรู้สึกนั้นเหมือนแทงทะลุเข้าไปถึงหัวใจที่กำลังสั่นไหว ราวกับทุกอย่างกำลังแข่งกับเวลาเหงื่อซึมเปียกร่างของทั้งสอง ทุกหยดเหมือนเป็นหลักฐานของความรู้สึกที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้น แต่ท่ามกลางช่วงเวลานั้น จู่ๆชลิตาก็หยุดลง หญิงสาวจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างคมกริบ"ไม่! ฉันไม่ควรทำแบบนี้!" เธอกัดฟันพูด ราวกับกำลังเสียใจที่ปล่อยให้ความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้เกิดขึ้น"เป็นอะไรไป? ทำไมหยุดล่ะ?"

ขณะเดียวกันข้างนอก ลูกทั้งห้าคนของพวกเขารอนานเกินไปแล้ว สุดท้ายคุณหญิงจิตสุดาจึงจำเป็นต้องไปเรียกพวกเขาที่ห้อง เพราะพิรุณกับรวิวรรณร้องขอ"แม่กับพ่อนานจังเลย หรือว่าพวกเขาจะติดอยู่ในห้องน้ำกันนะ ผมไปดูแม่ดีกว่า!" พิรุณดูเหมือนจะลุกไปที่ห้องของเกรียงไกรเพื่อดูให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่เป็นอะไรเมื่อได้ยินแบบนั้น คุณหญิงจิตสุดาก็รีบขวางเด็กชายไว้ทันที ไม่ให้ไปที่ห้องของเกรียงไกร"เอ๊ะ ไม่ต้องหรอกจ้ะ ให้ย่าไปดูเอง พวกลูกรอตรงนี้นะ กินต่อเถอะ!" คุณหญิงจิตสุดาพูด พิรุณจึงยอมเชื่อฟังและนั่งกลับลงบนเก้าอี้ของตัวเองจากนั้นหญิงสูงวัยก็รีบไปที่ห้องของเกรียงไกร แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเกรียงไกรกับชลิตากำลังทำอะไรกันอยู่ แต่อย่างน้อยก็อย่าให้เด็กๆ ไปทำให้พวกเขาตกใจส่วนในห้องน้ำนั้น เกรียงไกรกับชลิตาร้องออกมาพร้อมกัน เมื่อทั้งสองไปถึงจุดสูงสุดของความสุขสมด้วยกัน มือของพวกเขากุมกันแน่นไม่ต่างจากร่างกายของทั้งคู่ที่เกร็งตึงไปพร้อมกัน"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก... ผมบอกแล้วไง ผมรู้ว่าคุณต้องเป็นแบบนี้... ร่างกายของคุณคือสิ่งเสพติดของผม!" ด้วยลมหายใจที่ยังหอบถี่เกรียงไกรกระซิบในขณะที่ชายหนุ่มปลดปล่อยความร้อนทั้งหมดไว้

เกรียงไกรกับชลิตาหันไปทางประตูทันที มือข้างหนึ่งของเกรียงไกรรีบปิดปากชลิตาไว้ เพื่อไม่ให้หญิงสาวส่งเสียงออกมา"ใคร?" เสียงของเกรียงไกรเป็นเสียงแรกที่คุณหญิงจิตสุดาได้ยิน" เกรียงไกรอย่ารั้งชลิตาไว้นานนักสิ! เด็กๆ รอพวกหนูสองคนกินข้าวเช้าอยู่ รีบหน่อยนะ ป้ารู้ว่าพวกหนูยังอยู่ข้างในกันใช่ไหม!" คุณหญิงจิตสุดาพูดอยู่หลังประตูห้องนั้น" ชลิตาเหรอ! เธอไม่ได้อยู่ในห้องผมหรอกครับป้า เธอออกไปตั้งนานแล้ว!" เกรียงไกรตอบโกหก ทั้งที่ตอนนี้ชลิตากำลังอยู่ใต้ร่างของเขาคุณหญิงจิตสุดาขมวดคิ้ว " ชลิตาออกไปแล้วเหรอ? แต่ป้าไม่เห็นเธอเลยนะ!" เธอพูด"แล้วผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ เธอไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ผมอยู่ในห้องคนเดียว กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ เดี๋ยวอีกแป๊บผมลงไป!" เกรียงไกรตอบอย่างสบายๆชลิตาที่อยู่ใต้การคร่อมของเขาทำได้แค่ถลึงตาใส่เกรียงไกรยิ้มเล็กๆ โดยไม่ยอมขยับออกไปจากตำแหน่งเดิม"อ๋อ เป็นแบบนั้นเอง งั้นก็ได้ เดี๋ยวป้าไปตามหาชลิตาก่อน สงสารเด็กๆ รอกันหมดแล้ว!" คุณหญิงจิตสุดาพูด ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นในที่สุดในที่สุดเกรียงไกรก็หายใจโล่งอกได้เสียที ไม่มีใครมาขัดจังหวะความหวานชื่นของพวกเขาอีก

คุณหญิงจิตสุดาหัวเราะจนตัวงอเมื่อเห็นสีหน้าของคุณดารา เด็กๆ พวกนั้นทำให้พวกเธอสนุกมากจริงๆ ความจริงแล้วเด็กน้อยแสนน่ารักเหล่านั้นพิสูจน์ให้เห็นชัดเจนว่า พวกเขาไม่จำเป็นต้องตรวจ DNA อีกแล้ว เพื่อยืนยันว่าพวกเขาเป็นลูกแท้ๆ ของอาทิตย์หรือก็คือเกรียงไกรเพราะคำพูดของพวกเขาก็เพี้ยนและตลกไม่ต่างจากพ่อเลย"เอาล่ะ พวกหนูไปพักผ่อนได้แล้วนะ! ดึกแล้ว!" คุณหญิงจิตสุดาสั่งเด็กทั้งห้าคนเด็กๆ จึงเชื่อฟังทันที แล้วรีบกลับไปที่ห้องของตัวเองหลังจากเด็กทั้งห้าคนออกไปแล้ว คุณดาราและคุณหญิงจิตสุดาก็หัวเราะเบาๆ อีกครั้ง จริงๆ แล้วพวกเธอปวดหัวกับคำถามและความต้องการแปลกๆ ของเด็กๆ พวกนั้นมาก"ดูเหมือนเกรียงไกรควรเร่งแต่งงานกับชลิตาให้เร็วขึ้นนะ สงสารเด็กๆ พวกเขาอยากได้รับความรักจากพ่อและแม่ในครอบครัวที่สมบูรณ์ หวังว่าหลังจากนี้พวกเขาจะรีบแต่งงานกันสักที" คุณหญิงจิตสุดาพูด ซึ่งคุณดาราก็เห็นด้วย"หวังว่าจะเป็นแบบนั้นค่ะ คุณหญิง แต่ฉันคิดว่างานแต่งของพวกเขาคงอีกไม่นานหรอกค่ะ เพราะฉันรู้สึกว่าอาทิตย์กำลังจะได้สมาชิกใหม่ของครอบครัวเพิ่มอีกคน ไม่รู้สิคะ ฉันรู้สึกแบบนั้นตั้งแต่เห็นคุณชลิตามาที่บ้านหลังนี้แล้ว ร

ชลิตารีบปล่อยมือทันที จากนั้นเธอก็รีบเดินออกจากห้องของชายหนุ่ม แต่ก่อนที่เธอจะเปิดที่จับประตู หญิงสาวก็หันกลับมาแวบหนึ่งพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งสงสารทั้งขำเมื่อเห็นสีหน้าของเกรียงไกรที่กำลังเจ็บปวด"เอ๊ะๆ คุณจะไปไหน? อย่าเพิ่งไปสิ รับผิดชอบก่อน!" เกรียงไกรตะโกนตอนที่ชลิตาเปิดประตู"ไม่เอา!"ชลิตาตอบกลับอย่างรวดเร็ว แล้วรีบปิดประตูทันที สุดท้ายชลิตาก็ออกมาจากห้องของเกรียงไกรและรีบไปที่ห้องของตัวเองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องของลูกๆ นั่นก็คือห้องของอนงค์กับรวิวรรณ"เฮ้อ ไม่น่าเชื่อเลยว่าฉันจะเพิ่งออกมาจากถ้ำสิงโตนั่นเอาป่านนี้! ขอให้เด็กๆ อย่าถามอะไรแปลกๆ เลยนะ!" ชลิตาบ่นพึมพำขณะที่กำลังจะกลับเข้าห้องของตัวเองแต่เธอเพิ่งจะยื่นมือไปเปิดประตู ก็ต้องตกใจเพราะเสียงเล็กๆ ที่กำลังเรียกเธออยู่"แม่!"ดวงตาทั้งสองข้างของชลิตาเบิกกว้าง เธอรู้ดีว่าเสียงนั้นคือเสียงของลูกสาวของเธอ รวิวรรณ"โอ้พระเจ้า รวิวรรณ! ขอให้เธออย่าถามอะไรแปลกๆ เลยนะ!" ชลิตาพึมพำ เธอต้องเตรียมตัวตอบคำถามของลูกสาวคนนี้ให้ดีชลิตาค่อยๆ หันตัวกลับไป และก็เป็นจริงอย่างที่คิด ด้านหลังของเธอมีอนงค์กับรวิวรรณยืนอยู่ กำลังมองเธอที