All Chapters of อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: Chapter 411 - Chapter 420

"อืมมม... ใช่!" เสียงของชลิตาฟังดูเก้ๆ กังๆ และตะกุกตะกัก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง เกรียงไกรทักทายลูกทั้งห้าคนของเขา"เข้ามาสิ พ่ออยู่ตรงนี้!"ทันใดนั้นเด็กทั้งห้าคนก็รีบเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ พวกเขาทั้งดีใจและเศร้าใจเมื่อเห็นสภาพของ เกรียงไกรที่กำลังนอนอยู่บนเตียง"พ่อ!" เด็กทั้งห้าคนตะโกนขึ้น"ลูกๆ ของพ่อ! มานี่มา มากอดพ่อหน่อย!" เกรียงไกรพูดพร้อมกางแขนทั้งสองข้างออก ลูกทั้งห้าคนของเขาเดินเข้ามาแล้วกอดเกรียงไกรด้วยความคิดถึง แน่นอนว่าพวกเขาระมัดระวังมาก ไม่ให้ไปโดนหน้าอกของพ่อที่กำลังบาดเจ็บอยู่ขณะเดียวกัน พิรุณและรวิวรรณก็รู้แล้วว่าอาทิตย์ก็คือเกรียงไกร พวกเขาได้รับการบอกเล่าจากคุณหญิงจิตสุดาว่า เกรียงไกรผู้เป็นพ่อก็คืออาทิตย์ พ่อแท้ๆ ของพวกเขา โชคดีที่เด็กทั้งสองคนยอมรับได้และไม่ได้ติดใจอะไรมาก เพราะพวกเขาก็รักเกรียงไกรมากเช่นกัน"พ่อคะ พวกเราเป็นห่วงพ่อมากเลย คนที่ทำร้ายพ่อนี่มันใจร้ายจริงๆ ยังไงพวกเราก็เกลียดคนคนนั้นมาก พวกเราขอสาปแช่งคนที่แทงพ่อ ขอให้ชีวิตเขาไม่มีความสุข ตาเหล่ มือหงิก ยังไงพวกเราก็โมโหมากจริงๆ!" รวิวรรณพูดขึ้น เด็กหญิงตัวน้อยที่เหมือนจะเชี่ยวชาญภาษาของเด็กๆ เป

ชลิตาเงยหน้ามองใบหน้าของเกรียงไกรที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์ หญิงสาวรีบแกะต่างหูของตัวเองที่เกี่ยวติดอยู่ เพื่อจะได้รีบลุกออกจากตัวของเกรียงไกรเสียทีน่าเสียดาย ยิ่งเธอพยายามแกะต่างหูมากเท่าไหร่ ร่างกายของทั้งคู่ก็ยิ่งเข้าใกล้กันมากขึ้นเท่านั้น จะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้ยังไง เพราะมือของชลิตาเผลอไปโดนผ้าพันแผลที่อกของเกรียงไกร ทำให้ชายหนุ่มร้องครางด้วยความเจ็บ"โอ๊ยยย เฮ้! ระวังหน่อยสิ คุณตั้งใจจะทำให้แผลผมหนักกว่าเดิมใช่ไหม? หรือจริงๆ แล้วคุณตั้งใจจะฆ่าผมกันแน่?" เกรียงไกรพูดพลางมองไปที่ผ้าพันแผลตรงอกของตัวเองต่างหูของชลิตาหลุดออกมาได้สำเร็จแล้ว หญิงสาวรีบมองไปที่ผ้าพันแผลนั้น เธอเห็นว่ามีเลือดซึมออกมาเพราะสิ่งที่เธอเพิ่งทำเมื่อกี้ ดูเหมือนว่าเธอจะทำให้แผลนั้นมีเลือดไหลออกมาอีกแล้วจริงๆชลิตาทั้งกังวล ทั้งกลัว ทั้งหงุดหงิด เธอสับสน ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี ในขณะที่ตัวเธอเองก็ยังโมโหเกรียงไกรที่ทำให้เธอขายหน้าอยู่"เอ่อ... ขอโทษ ฉะ-ฉันไม่ได้ตั้งใจ! ดูเหมือนว่าต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลแล้วล่ะ!" ชลิตาพูด"งั้นก็เปลี่ยนสิ!" เกรียงไกรตอบตกลง นี่เป็นโอกาสของเขาที่จะได้นั่งมองใบหน้าสวยๆ ของชลิตาชลิตา

ชลิตาเริ่มพันผ้าพันแผลผืนใหม่ที่แผลบนหน้าอกของเกรียงไกรต่อ หญิงสาวไม่อยากมองหน้าเขาอีก เธอรีบพันให้เสร็จ เพื่อจะได้ออกไปจากห้องนั้นเร็วๆเกรียงไกรเองก็เช่นกัน เขาแกล้งทำเป็นมองเล็บของตัวเองที่เริ่มยาวนิดหน่อย ทั้งสองต่างเงียบใส่กัน ทั้งที่ในใจของทั้งคู่กลับวุ่นวายเสียงดังไม่แพ้กัน"โธ่เอ๊ย ฉันนี่โง่จริงๆ! ชลิตา... เธอควรจะห้ามใจตัวเองได้สิ ไม่ใช่ยอมคล้อยตามแบบนั้น! จำไว้ ผู้ชายคนนี้คือคนฆ่าพ่อของเธอ ฆาตกรก็คือฆาตกร ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไร การพรากชีวิตคนอื่นก็ยังเป็นอาชญากรรมอยู่ดี แต่ว่า...!" หญิงสาวคิดในใจ พลางด่าตัวเองแต่ ชลิตาก็ยังจำได้ ตอนที่เกรียงไกรบอกเหตุผลว่าทำไมเขาถึงฆ่าคุณเชษฐ์ เกรียงไกรให้เหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีความแค้นต่อพ่อของเธอ แต่เธอก็ยังไม่เชื่อทั้งหมด เพราะความรักที่เธอมีต่อพ่อแม่ของเธอยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดอาจเป็นไปได้ว่าเกรียงไกรแค่ยกข้ออ้างขึ้นมา เพราะคุณเชษฐ์กับเกรียงไกรเป็นศัตรูทางธุรกิจกันเกรียงไกรเองก็กระซิบในใจว่า "ฉันต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ ถึงจะได้ยินเธอยอมรับว่ารักฉัน ชลิตาความรู้สึกของผู้หญิงนี่ลึกลับจริงๆ แล้วฉันต้องรอถึงเมื่อไหร่ ถึงจะได้ยินว่าเธอยอมแต่งงาน

เกรียงไกรคว้ามือหญิงสาวไว้ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนโดยมีชลิตาช่วยพยุงชลิตาเองก็รู้สึกลำบากไม่น้อย เพราะร่างของชายหนุ่มหนักมาก"โธ่เอ๊ย หนักอะไรขนาดนี้ ตัวใหญ่เป็นแรดเลยนะ สร้างความลำบากให้คนอื่นจริงๆ!" ชลิตาบ่นหลังจากเธอช่วยพยุงเกรียงไกรให้ยืนขึ้นได้สำเร็จเกรียงไกรตอบกลับไปแบบส่งๆ อย่างไม่ยอมแพ้ "ถึงจะหนัก ถึงจะตัวใหญ่ แต่คุณก็ยังอุ้มตัวผมไหวอยู่ดีนี่ แถมดูจะชอบมากด้วย!"ชลิตาหันขวับไปมองด้วยสายตาคมกริบทันที "เงียบไปเลย! ไม่ต้องพูดเรื่องนั้น!"ชายหนุ่มตอบอย่างสบายๆ "ผมก็พูดความจริงนี่ ผิดตรงไหน?""จะให้พาไปหรือเปล่ากันแน่!" ชลิตาตวาดเสียงห้วนเล็กน้อย"แล้วแต่คุณ ผมไม่ได้บังคับให้คุณช่วยผม ถ้าเดี๋ยวผมล้มอีก ก็ช่างมันเถอะ ยังไงใครจะมาสนใจผมกันล่ะ? เราก็ต้องสู้ด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอ?" เกรียงไกรตอบผู้ชายคนนี้ลึกลับมาก บางครั้งเขาก็ดูบ้าบอเหลือเกิน แต่ครั้งนี้ชายหนุ่มกลับดูเฉยชา และไม่รู้ทำไมชลิตาถึงไม่ชอบเลยเวลาที่เขาทำตัวแบบนี้"ขอบคุณที่ช่วยผมนะ ถ้าคุณอยากไป ก็ไปเถอะ!" ชายหนุ่มพูดก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำชลิตายังคงยืนนิ่ง หญิงสาวมองเกรียงไกรที่เริ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำ ชายหนุ่มด

ครั้งนี้หูของเกรียงไกรเหมือนกลายเป็นหูหนวก เขาไม่อยากฟังคำขอร้องของชลิตา สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงการได้อยู่ด้วยกันกับเธอเท่านั้น"หยุดนะ! อย่าทำต่อ!" ชลิตาอ้อนวอน แต่สำหรับเกรียงไกรคำห้ามก็เหมือนคำสั่งให้ทำต่อ ยิ่งเธอห้าม มันก็ยิ่งทำให้เขาคึกคักกว่าเดิม ริมฝีปากของเขาเริ่มสำรวจไปทั่วทุกส่วนของร่างกายหญิงสาวอย่างกระตือรือร้นรักกับเกลียดห่างกันเพียงเส้นบางๆ ในตัวของเกรียงไกรมีตัวตนของอาทิตย์ที่ชลิตารักมากอยู่ด้วย เมื่อความเกลียดชังถาโถมเข้ามา จู่ๆ ใบหน้าของอาทิตย์ก็ลอยขึ้นมา บดบังใบหน้าหล่อเหลาของเกรียงไกรเอาไว้"อาทิตย์ นาย...!"ชลิตามักอ่อนแอเสมอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาทิตย์ ความดื้อรั้นของเธอพังทลายลง แล้วเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาแทนระหว่างการคลอเคลียนั้น เกรียงไกรกระซิบบางอย่างข้างหูชลิตา ดูเหมือนชายหนุ่มจะรู้ดีมากว่าตอนนี้ในใจของชลิตากำลังคิดอะไรอยู่"อย่าปิดกั้นตัวเองเลย ชลิตา! ความเกลียดของคุณมีไว้ให้เกรียงไกรก็จริง แต่ความรักของคุณทั้งหมดเป็นของอาทิตย์ และมันจะไม่มีวันดับลง ตอนนี้ให้คิดว่าผมคืออาทิตย์ รู้สึกถึงร่างกายของอาทิตย์ที่กำลังอยู่กับคุณ สัมผัสของเขา จูบของเขา แล้วก็..