All Chapters of อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!: Chapter 431 - Chapter 440

เช้าวันต่อมา เกรียงไกรแต่งตัวเรียบร้อยตั้งแต่เช้า เช่นเดียวกับคุณหญิงจิตสุดาและคุณดารา ราวกับว่าพวกเขากำลังจะไปงานอะไรสักอย่าง ส่วนเด็กๆ นั้นดูเหมือนจะใส่ชุดนักเรียนกันอยู่ทุกคนมารวมตัวกันที่โต๊ะอาหาร เช้าที่สดใส สดใสเหมือนรอยยิ้มหวานบนริมฝีปากของเกรียงไกรตอนที่ชลิตาเดินเข้ามา"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ขอโทษนะคะ รอนานกันหรือเปล่า? ฉันตื่นสายไปหน่อย!" หญิงสาวพูดก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ ระหว่างนั้นก็เหลือบมองหน้าเกรียงไกรที่กำลังยิ้มให้เธออยู่เป็นระยะคุณหญิงจิตสุดาตอบพร้อมรอยยิ้ม "อรุณสวัสดิ์จ้ะที่รัก ไม่เป็นไรหรอก พวกเราทุกคนเข้าใจ เธอคงเหนื่อยมาก ตื่นสายก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว!" เธอพูดพลางใช้ส้อมจิ้มสเต๊กเนื้อ"อ๋อ ค่ะ!"ชลิตายิ้มฝืนๆ เพราะความจริงแล้วคนที่ทำให้เธอตื่นสายก็คือเกรียงไกรนั่นแหละ"ว่าแต่ เมื่อคืนหลับเป็นยังไงบ้าง? หลับสบายไหม? เพราะเมื่อกี้รวิวรรณบอกว่าเมื่อคืนเธอตื่นขึ้นมา แล้วพวกเด็กๆ เห็นเธอออกมาจากห้องโดยใส่แค่ผ้าขนหนู?" คุณหญิงจิตสุดาถามต่อชลิตาสะอึก เด็กๆ พวกนั้นไปเล่าให้คุณหญิงจิตสุดาฟังเรื่องสภาพของเธอเมื่อคืนได้ยังไงกัน"อ๋อ เอ่อ ค่ะ เมื่อคืนฉันฝันร้ายก็เลยรู้สึกร

ชลิตาเห็นเกรียงไกรหมดสติไปแล้ว ข้างๆ ชายหนุ่มมีคุณหญิงจิตสุดาและคุณดาราคอยช่วยและพยายามปลุกเขาอยู่"เกรียงไกร ตื่นสิ! พระเจ้า เธอเป็นอะไรไป?" คุณหญิงจิตสุดาร้องด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง คุณดาราเองก็กังวลไม่แพ้กัน"อาทิตย์ ตื่นสิ อาทิตย์! อย่ามาล้อเล่นกับพวกเรานะ อาทิตย์ คิดถึงลูกๆ ของเธอสิ พวกเขาต้องเสียใจแน่ถ้าเห็นเธอเป็นแบบนี้ ตื่นขึ้นมาสิ!" คุณดาราพยายามเขย่าร่างลูกเขยของเธอ แต่เกรียงไกรก็ยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาอยู่ดีสถานการณ์ยิ่งตึงเครียดขึ้นเมื่อเลือดสดๆ ซึมออกมาและเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เกรียงไกรสวมอยู่จนชุ่ม"พระเจ้า เลือดออกเยอะมากเลย แบบนี้จะทำยังไงดีคะ คุณหญิง?" คุณดาราร้องออกมาพร้อมดวงตาที่เริ่มคลอไปด้วยน้ำตา"ไม่จริง เกรียงไกร อย่าทิ้งป้าไปนะ! เธอต้องอดทนเพื่อลูกๆ ของเธอ ตื่นสิ! ลูกๆ ของเธอกำลังรอให้เธอพาแม่ของพวกเขากลับบ้านอยู่นะ อย่าทำให้พวกเขาเสียใจ ป้าทนเห็นน้ำตาของเด็กๆ ผู้บริสุทธิ์พวกนั้นไม่ได้ ป้าขอร้อง ตื่นขึ้นมาเถอะ!"คำพูดของคุณหญิงจิตสุดาทำให้ร่างของชลิตาอ่อนแรงลงทันที เข่าทั้งสองข้างของเธอไม่อาจรับน้ำหนักร่างกายตัวเองไหว เธอทรุดลงนั่งคุกเข่าด้วยร่างที่สั่นเทา ช

เกรียงไกรไม่ได้ยิน ชายหนุ่มยังคงเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ส่วนชลิตาเองก็สับสนเหมือนกัน ไม่รู้ทำไมเช้านี้เธอถึงอยากเห็นหน้าอาทิตย์มาก ทั้งที่เธอก็รู้ว่าอาทิตย์ก็คือสามีของเธอเอง แต่ใบหน้าตลกๆ น่าเอ็นดูของผู้ชายบ้านๆ คนนั้นนี่แหละ ที่ทำให้ชลิตาคิดถึง"แต่มันก็แปลกจริงๆ นะ! ฉันควรจะภูมิใจสิที่มีสามีหล่อ เท่ อย่างเกรียงไกรสิ แต่ทำไมฉันกลับไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกแล้วล่ะ! แบบนี้ถือว่าบาปกับสามีไหมนะ? โอ๊ย ตายแล้ว ขอโทษนะสามีของฉัน!" ชลิตาคิดในใจด้วยความรู้สึกผิดหญิงสาวเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง รอให้เกรียงไกรออกมาจากห้องแต่งตัว ไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังทำอะไรอยู่ ถึงได้ทำให้ชลิตากังวลและกลัวว่าสามีของเธอจะโกรธจริงๆชลิตาตัดสินใจจะเคาะประตูแล้วขอโทษ แต่ดูเหมือนเกรียงไกรจะไม่ได้ยิน"พี่ โกรธเหรอ? ขอโทษนะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้พี่เสียใจจริงๆ นะ อีกอย่างอาทิตย์ก็คือพี่เองไม่ใช่เหรอ จะผิดตรงไหนถ้าฉันคิดถึงอีกใบหน้าหนึ่งของสามีตัวเองที่น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนั้น อิ๊ อยากหยิกแก้มจริงๆ!" ชลิตาพูดอยู่หน้าประตูเกรียงไกรได้ยินจากด้านใน ถึงแม้ชายหนุ่มจะค่อนข้างหงุดหงิดที่ภรรยารักอาทิตย์มากกว่าเกรียงไกร แต่ยั

อาทิตย์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มีเพียงชลิตาเท่านั้นที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ได้ เด็กๆ พากันหัวเราะ เพราะพ่อของพวกเขาน่าขำมากเวลาอยู่ต่อหน้าแม่ของพวกเขาสุดท้าย พวกเขาก็ออกเดินทางไปยังบ้านเกิดของคุณดารา ตอนนี้ร่างของอาทิตย์กลับมาอีกครั้ง ตามคำขอของภรรยา ต่อให้ไม่อยาก เกรียงไกรก็ต้องกลับมาเป็นอาทิตย์อีกครั้งอยู่ดีตลอดทาง ชลิตาทำตัวอ้อนเขาตลอด เธอเกาะแขนอาทิตย์ไม่ยอมปล่อย เธอรู้สึกเอ็นดูและคิดถึงร่างของอาทิตย์มาก คนที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอหลงจนหัวปักหัวปำส่วนอาทิตย์เองก็มีความสุขเหมือนกัน ชายหนุ่มยิ้มกริ่มเหมือนคนไม่รู้สึกผิดอะไรเลย แถมยังมั่นใจในลุคแปลกๆ ของตัวเองมาก กิ๊บผีเสื้อนั้นยังคงประดับอยู่บนผมหยิกเป็นลอนของเขาแต่ภาพนั้นกลับทำให้ปัญญา ผู้ช่วยของเกรียงไกรถึงกับกลั้นขำไม่อยู่เมื่อเห็นหน้าของเจ้านาย ปัญญาที่นั่งอยู่เบาะหน้ากับคนขับ คอยมองหน้าเจ้านายผ่านกระจกมองหลังตรงกลางริมฝีปากของเขาแทบหยุดอยากหัวเราะไม่ได้ จนต้องรีบพูดขอให้ลูกในท้องอย่าเป็นแบบนั้น เพราะภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์ เขากลัวว่าลูกของตัวเองจะหน้าเหมือนอาทิตย์"สาธุ ขออย่าให้ลูกในท้องเป็นแบบนั้นเลย โอ๊ย พระเจ้า! บอสเริ่

วิโรจน์ลูกชายของกำนันหันมาพร้อมรอยยิ้มเยาะ เขาไม่มีทางเชื่อสิ่งที่คุณหญิงจิตสุดาพูดแน่นอน"ขอโทษนะครับ คุณนาย หมายถึงใครครับ? เขาน่ะเหรอ!" วิโรจน์ชี้ไปทางอาทิตย์ จากนั้นชายหนุ่มก็เดินเข้าไปใกล้อาทิตย์กับชลิตาอย่างหยิ่งผยอง"หมายความว่ารถทั้งหมดนี่เป็นของเขางั้นเหรอ? ว้าว สุดยอดไปเลย ฮ่าๆๆ!"ชายหนุ่มหัวเราะลั่นพร้อมปรบมือ แต่สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อเลยสักนิดคุณหญิงจิตสุดารู้สึกโมโหมากกับคำพูดอวดดีของชายหนุ่ม แต่อาทิตย์ขอให้คุณหญิงจิตสุดาใจเย็นๆ และอย่าเพิ่งหลงไปตามอารมณ์คุณดาราดูเหมือนจะพยายามปลอบคุณหญิงจิตสุดา เธอรู้ว่าอาทิตย์ต้องจัดการเรื่องนี้ได้แน่นอน"ใจเย็นๆ ค่ะคุณหญิง อย่าไปใส่ใจมากเลย เขาก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ชินแล้ว!" คุณดารากระซิบ"เขาเป็นใครคะ คุณดารา? ทำไมถึงได้หยิ่งขนาดนี้!" คุณหญิงจิตสุดาถาม"เขาเป็นลูกชายของกำนันค่ะ ชื่อวิโรจน์ค่ะ!""อ๋อ ที่แท้ก็ลูกกำนันของหมู่บ้านนี้นี่เอง มิน่าล่ะ คิดว่าตัวเองเป็นลูกกำนันแล้วจะดูถูกใครก็ได้ เด็กไม่มีมารยาท!" คุณหญิงจิตสุดาด่า"ใช่ค่ะคุณหญิง เขาก็เป็นนิสัยแบบนั้นแหละค่ะ ต่างจากพี่ชายของเขาที่ชื่อไพโรจน์มาก พี่ชายเข