All Chapters of สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ: Chapter 11 - Chapter 20

วันเวลาล่วงผ่าน หน้าที่ของสาวใช้ตัวน้อยก็เริ่มเข้มข้นขึ้นเช่นกัน นางยังคงเอาอกเอาใจและดูแลท่านแม่ทัพหยางเป็นอย่างดี แม้จะถูกกลั่นแกล้งบ้างแต่ก็เอาตัวรอดมาได้ตลอด แต่ความโชคดีของนางมันไม่ได้มีทุกวันน่ะสิ เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับแม่ทัพหยางผู้มีความเป็นเลิศด้านการวางแผนและการรบ ถึงจะฉลาดเป็นกรดมากแค่ไหนแต่ก็ย่อมมีวันพลาดพลั้งเช่นกัน“เหม่ยเหมย เข้ามาหาข้าหน่อยสิ”“เจ้าค่ะ”นางรีบเดินเข้าไปหานายท่านเมื่อได้ยินเสียงเรียก เดินไปถึงก็พบว่าชายหนุ่มยืนเปลือยท่อนบนอยู่กับท่านหมอที่มาล้างแผลและช่วยทายาให้เป็นประจำทุก ที่หน้าท้องไม่มีผ้าพันแผล ทำให้เห็นว่าตอนนี้แผลได้ปิดสนิทดีแล้ว ทว่าในจังหวะที่กำลังจ้องมอง ดวงหน้าสวยกลับร้อนผ่าวขึ้นสีแดงเรื่อ นางเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ทั้งที่ตัวเองไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นกับนายท่านมาก่อนเลย“ข้าลาก่อนท่านแม่ทัพ”“ขอบใจท่านหมอมาก ๆ ที่ช่วยรักษาข้ามาตลอด ข้าจะให้คนส่งของตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปให้ที่บ้านก็แล้วกัน”“ขอบพระคุณท่านแม่ทัพขอรับ”“ข้าไม่ได้ไปส่งนะ”“มิเป็นไรขอรับ ข้าลาแล้ว” ท่านหมอค้อมตัวประสานมือคารวะ แล้วเดินกลับออกไปด้านนอก ขณะเดิน

ครั้งแรกที่ได้รับจุมพิตอันดูดดื่มจากบุรุษเพศมันเป็นอะไรที่แปลกใหม่และน่าละอายใจยิ่งนักแล้วอย่างนี้จะมีหน้าไปพบนายท่านได้อีกเช่นไรในตอนนั้น...เมื่อนายท่านเสพสมกับริมฝีปากนางจนพอใจแล้ว ก็ปล่อยให้เป็นอิสระ บอกให้ออกไปเปลี่ยนอาภรณ์เสียใหม่ นางเร่งฝีเท้าออกมาจากเรือนของนายท่านโดยเร็ว กลับมาที่เรือนนอนพี่อาเฟยได้ถามว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น ถึงได้เนื้อตัวเปียกปอนเช่นนี้ นางบอกว่าสะดุดล้มตกลงไปในสระบัว พี่อาเฟยจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วบอกให้ไปเปลี่ยนชุดเสียใหม่ตอนนี้เหม่ยหวาเริ่มรู้สึกกลัวนายท่านขึ้นมาบ้างแล้ว นางเป็นกังวลเมื่อจะได้ไปพบหน้าเขาอีก คืนนั้นทั้งคืนนางนอนไม่หลับ ข่มตาแล้วแต่มันก็ทำไม่ได้จนเกือบจะถึงรุ่งเช้าจึงสำเร็จ ตื่นเช้ามานางนั่งส่องคันฉ่องดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผม ทว่าเมื่อเห็นริมฝีปากของตนเองก็หน้าแดงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จึงสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วผ่อนออกมาอย่างช้า ๆ พร้อมทั้งบอกตัวเองว่าอย่าได้วิตกจนเกินไป คิดเสียว่ามันคือฝันร้ายก็แล้วกันกำลังจะเดินตรงไปยังเรือนของนายท่านก็เจอกับอาเฟยระหว่างทาง นางบอกว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพหยางอยู่ที่เรือนรับรองพร้อมกับฮูหยินแล้ว และให้มาเรีย

“ก็งั้น ๆ ล่ะเจ้าค่ะ ไม่ได้ไพเราะถึงขนาดนั้น”“จริงหรือ”“จริงที่สุดเจ้าค่ะ”“ถ้าเช่นนั้นลองเล่นให้ข้าดูหน่อยสิ ข้าอยากจะรู้ว่าเสียงอันไพเราะของเจ้ามันเป็นอย่างไร” ไม่ว่าเปล่าหยางจื่อถงดึงร่างอันบอบบางให้มานั่งบนตัก กักตัวสาวใช้ไว้ด้วยวงแขนแกร่ง“บะ...บ่าวเล่นไม่เป็นเจ้าค่ะ”“แล้วทำไมถึงกล้าบอกว่าเสียงกู่เจิงของข้าไม่ไพเราะ”“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ยกโทษให้บ่าวด้วยนะเจ้าคะ บ่าวมันปากไม่ดี” นางแสร้งทำเป็นยกมือมาตบริมฝีปากตนเองเบา ๆ“ข้าไม่ยกโทษให้”“แล้วจะให้บ่าวทำอย่างไรเจ้าคะ นายท่านถึงจะยอมปล่อยบ่าวไป”“ข้าจะสอนเจ้าเอง อยากเล่นเป็นไหม”“ถึงจะเล่นเป็นแต่บ่าวคงไม่มีโอกาสได้จับมันหรอกเจ้าค่ะ”“ก็กู่เจิงอันนี้มันเป็นของข้า เจ้าเป็นคนของข้า หากข้าอนุญาตเจ้าก็เล่นมันได้ อีกอย่างเจ้าจะได้เล่นให้ข้าฟังด้วยเช่นใดเล่า” หยางจื่อถงรู้สึกพอใจยิ่งนัก เมื่อเห็นอาการประหม่าของสาวน้อยในอ้อมแขน นางตัวเล็กจนเขาสามารถยกขึ้นด้วยมือข้างเดียวได้ ไม่มีทางที่นางจะขัดขืนหรือปฏิเสธคำบัญชาของเขาได้“แต่บ่าว...”“หุบปาก ฟังที่ข้าพูดเท่านั้น ฟังแล้วก็ทำความเข้าใจ”เขาใช้ความเผด็จการบังคับให้นางต้องนั่งนิ่ง ๆ เม้มร

นางเดินตามเข้าไปในห้องนอนพี่ชายจนพบว่ามีร่างของเหม่ยหวานอนอยู่ อาภรณ์ของนางยังคงเปียกชุ่มอยู่บ้าง“เหม่ยหวาเป็นอะไรเจ้าคะท่านพี่”“นางมีไข้ เพราะนั่งตากฝนนาน เจ้าช่วยเช็ดตัวให้นางหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะไปรอข้างนอก”“ได้เจ้าค่ะท่านพี่”แม้จะรู้สึกงุนงงอยู่ แต่นางก็ยอมทำตามคำร้องขอของพี่ชาย ปกติแล้วท่านแม่ทัพหยางไม่เคยใส่ใจสาวใช้เช่นนี้ ถึงขนาดให้นอนบนเตียงตนเอง แถมยังเป็นห่วงเป็นใยผิดปกติ จนนางคิดได้ทางเดียวว่าพี่ชายตนเองคงจะมีใจให้สาวใช้คนนี้เข้าให้เสียแล้วเช็ดตัวเสร็จแล้วซินอวี่ก็เดินออกมาหาพี่ชายด้านนอก วันนี้นางจะต้องถามให้รู้ความ ว่าพี่ชายนางรู้สึกอย่างไรกับเหม่ยหวา“เสร็จแล้วเจ้าค่ะท่านพี่”“ขอบใจเจ้ามาก”“ทำไมท่านพี่ไม่พานางไปยังเรือนนอนของนางเจ้าคะ”“เอ่อ...ข้าคิดว่าที่นี่น่าจะสะดวกกว่า เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นคนของข้า เจ้ามีอะไรข้องใจงั้นหรือ”“ปกติแล้วท่านพี่ไม่เคยใส่ใจกับสาวใช้คนไหนนี่เจ้าคะ”“ใครบอก ข้าใส่ใจกับทุกคนที่เข้ามารับใช้ เพียงแต่เจ้าไม่รู้เท่านั้น” คนเป็นพี่ชายยังคงตีสีหน้าเรียบเฉย เพื่อไม่ให้น้องสาวผิดสังเกต เพราะที่ซินอวี่กล่าวมานั้นมันคือเรื่องจริง เขาไม่เค

หยางจื่อถงกลับมาที่เรือนในสภาพเมามาย หลังจากดื่มสุรากับสหายรักจนดึกดื่น เขาเดินตรงมายังเตียงนอนเพื่อดูให้เห็นกับตาว่าเหม่ยหวาทำตามคำสั่ง แต่พอมาถึงแล้วกลับพบว่าแม่สาวใช้ตัวป่วนไม่ได้นอนอยู่บนเตียง หยางจื่อถงโกรธจัดรีบเดินหานางทั่วทั้งเรือนจนพบว่าได้นอนอยู่บนพื้นในห้องหนังสือ จึงเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าที่เดือดดาลน่ากลัว โทสะที่มีฤทธิ์ของสุราเข้ามาผสม ทำให้พายุแห่งอารมณ์ของท่านแม่ทัพรุนแรงยิ่งขึ้น“ข้าบอกให้เจ้านอนอยู่บนเตียงไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงมานอนที่นี่”เสียงเอ่ยของนายท่านทำให้เหม่ยหวาเริ่มรู้สึกตัว นางลืมตาขึ้นช้า ๆ ก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น นั่นเพราะตอนนี้นายท่านได้คร่อมร่างของนางเอาไว้“นายท่าน!”“เจ้าขัดคำสั่งข้า ทำไมไม่ไปนอนบนเตียง เจ้ารังเกียจเตียงของข้างั้นหรือ” เสียงที่เปล่งออกมานั้นทำให้นางได้กลิ่นสุราชัดเจน และรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังอยู่ในอาการเมามายแค่ไหน“เปล่านะเจ้าคะ บ่าวแค่คิดว่าไม่มีสิทธิ์ไปนอนบนนั้น มันไม่ควร”“ก็ข้าอนุญาตแล้วยังจะต้องกลัวอะไรอีก”“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ นายท่านเมาแล้ว ไปนอนพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ” มือทั้งสองข้างของนางยังคงดันที่แผงอกของนายท่านไว้ และดู