All Chapters of สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ: Chapter 31 - Chapter 40

“ใช่ รู้ตั้งนานแล้ว ก็ท่านพี่แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน” เมื่อเห็นสีหน้าสาวใช้ไม่ค่อยสู้ดีนักนางจึงรีบพูดดักทางไม่ให้คิดอะไรมากไปกว่านี้ “แต่ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้าเลยนะเหม่ยเหมย ข้าดีใจด้วยซ้ำที่ท่านพี่เลือกที่จะรักเจ้า”“คุณหนูพูดจริง ๆ หรือเจ้าคะ”“จริงสิ เจ้าน่ารักและนิสัยดีเช่นนี้ข้าจะรังเกียจทำไมเล่า ยิ้มได้แล้ว”“ขอบพระคุณคุณหนูที่เมตตาบ่าวเจ้าค่ะ” นางรีบนั่งคุกเข่าโขกศีรษะด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นที่สุด อย่างน้อยคุณหนูซินอวี่ที่นางรักก็ไม่เคยรังเกียจ“ลุกขึ้นเถอะเหม่ยเหมย แล้วเข้าไปหาท่านแม่กัน”“ไปทำไมเจ้าคะ อย่าบอกนะว่าฮูหยินรู้เรื่องบ่าวกับนายท่านแล้ว”“ใช่ ท่านแม่รู้เรื่องแล้ว ข้าเป็นคนบอกเองล่ะ แต่อย่าเป็นกังวลไปเพราะท่านแม่ไม่ได้รังเกียจเจ้า ท่านมีบางเรื่องที่จะต้องบอกเจ้าให้รับรู้ก่อนก็เท่านั้นเอง”“ได้ยินอย่างนี้บ่าวก็โล่งใจเจ้าค่ะ”เหม่ยหวารู้สึกโล่งอกที่คนสำคัญทั้งสองไม่ได้รังเกียจ แต่สิ่งที่นางเป็นกังวลนั่นคือฮูหยินมีเรื่องอะไรจะสนทนากับนางงั้นหรือ หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องที่จะต้องทำให้ลำบากใจหรอกนะหยางฮูหยินนั่งปักผ้าอยู่เมื่อเห็นทั้งสามคนเดินมาก็วางม

“นายท่านมาไม่ทันเห็นหรือเจ้าคะ ก็คุณชายซุนไห่ สหายรักของนายท่านอย่างใดเล่าเจ้าคะ”“หากเป็นซุนไห่จริง ทำไมไม่เข้ามาในจวนเล่า”“ก็บ่าวบอกคุณชายว่านายท่านยังไม่กลับเข้าจวน คุณชายเลยขอตัวกลับเจ้าค่ะ วันหลังบอกจะมาเยี่ยมนายท่านใหม่อีกครั้ง”เหม่ยหวาตอบไปตามความจริงด้วยความบริสุทธิ์ใจ นางไม่ได้เอะใจเลยว่าตอนนี้นายท่านกำลังหึงหวงอย่างหนัก ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นสหายรักก็ไม่วางใจให้อยู่ใกล้ เขาทั้งรักและหวงนางผู้นี้เป็นที่สุด ที่กลับมาเร็วเพราะทนความคิดถึงไม่ไหวนั่นเอง“แล้วทำไมซุนไห่ถึงได้มาส่งเจ้าที่นี่ รู้จักกันมาก่อนงั้นหรือ”“บ่าวโดนโจรวิ่งราวชิงถุงเงินไป โชคดีที่คุณชายซุนไห่มาช่วยไว้ได้ทันจึงรอดกลับมาอย่างปลอดภัยเจ้าค่ะ บ่าวกับคุณชายไม่เคยรู้จักกันมาก่อนจริง ๆ เจ้าค่ะ” หากนางบอกว่าบุรุษที่มาขายขนมจีบในป่าวันนั้นคือคุณชายท่านนี้ มีหวังนายท่านได้ระแวงมากกว่านี้แน่“ไอ้โจรพวกนี้เดี๋ยวได้เห็นดีกับข้าแน่ บังอาจมาปล้นคนของข้า แล้วเจ้าเป็นอะไรหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ บ่าวไม่ได้รับอันตรายใด ๆ เลย”“ดีแล้วล่ะ ตามข้ามา”“บ่าวขอเอายาสมุนไพรไปให้ฮูหยินก่อนนะเจ้าคะ แล้วบ่าวจะตามไป”“เสร็จแล้วรีบ ๆ ตามมา”สีห

ตอนนี้ท่านแม่ทัพหยางนอนแผ่หลาใช้มือข้างหนึ่งหนุนแทนหมอน ส่วนอีกข้างเป็นหมอนให้สาวใช้หนุนนอน ความเจ็บปวดที่เหม่ยหวาได้รับในระหว่างนั้น ทำให้ร่างของนางแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ เจ็บจนน้ำตาไหล แต่ถึงอย่างนั้นความสุขสมที่ได้รับกลับไม่น้อยเช่นกัน นายท่านถนอมเรือนกายของนางไม่ให้บอบช้ำ เว้นแต่เพียงจุดเดียวเท่านั้นที่ต้องใช้เวลาสักพักเพื่อให้สมานตัวเข้าที่ดังเดิม เพราะเจ้ามังกรประจำกายของนายท่านตัวใหญ่ยิ่งนัก จนปากถ้ำบุปผาของนางแทบจะระเบิดเสียให้ได้เหม่ยหวาเอียงหน้าขึ้นมองนายท่านด้วยแววตาที่ออดอ้อน ขณะที่เขากำลังนอนหายใจเหนื่อยหอบ นางรู้สึกมีความสุขที่ได้นอนอยู่ภายใต้วงแขนแกร่งนี้ รู้สึกอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องเจ็บตัวอีกแล้ว” คนพูดเอียงหน้าลงมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ก่อนจะกดปลายจมูกคมลงบนหน้าผากน้อย ๆ ให้ชื่นใจ“บ่าวเต็มใจเจ้าค่ะ ถึงแม้จะเจ็บแต่บ่าวก็มีความสุข มีความสุขมากที่ได้มอบมันให้กับคนที่บ่าวรัก”“ข้าก็รักเจ้าเช่นเดียวกัน ข้าสัญญาว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้าเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”“บ่าวรักน่ายท่านสุดหัวใจ บ่าวสัญญาเช่นกันว่าจะไม่จากนายท่านไปไหน จะอยู

“เป็นเช่นนั้นเอง เจ้าถึงได้รีบตัดรอนข้าตั้งแต่แรก แต่ถึงอย่างไรข้าก็ยังยืนยันว่าอยากจะได้เจ้ามาเป็นฮูหยินของข้า แม้จะเจอกันเพียงไม่กี่ครั้งแต่ข้าก็มั่นใจว่าเจ้าคือคนที่เหมาะสมกับข้าที่สุด” ซุนไห่กล่าวด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจัง เอื้อมไปคว้ามือเรียวมาถือไว้ ส่งสายตาให้นางได้เห็นความจริงใจในนั้น“บ่าวเป็นเพียงสตรีที่ต่ำต้อย ไม่มีอะไรที่คู่ควรกับคุณชายเลยสักนิด อย่ามาเสียเวลากับบ่าวเลยเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรบ่าวก็ไม่สามารถมอบหัวใจให้ใครได้อีกแล้ว”“ข้าไม่คิดว่ามันเป็นการเสียเวลา เพียงแต่อยากให้เจ้ารับรู้ว่าข้าบริสุทธิ์ใจ บ้านข้าไม่เคยถือเรื่องความร่ำรวยหรือยากจน หรือแม้แต่ฐานะทางสังคมเพราะบ้านเราไม่ได้ทำงานในราชสำนัก พวกเราก็เป็นเพียงคนธรรมดาสามัญที่ทำการค้าจนร่ำรวย จึงไม่ได้ตั้งกฎเกณฑ์ว่าคู่ครองนั้นจะต้องสูงศักดิ์แต่อย่างใด ขอแค่เป็นคนดีและขยันทำมาหากิน เจ้าโปรดวางใจว่าหากเข้าไปเป็นสะใภ้ตระกูลซุนแล้วจะไม่มีใครกล้าดูหมิ่นดูแคลนเจ้าเป็นแน่”“บ่าวเข้าใจสิ่งที่นายท่านจะสื่อ แต่การจะใช้ชีวิตคู่นั้นต้องเกิดจากความรักจึงจะไปได้รอด”“ข้ามั่นใจว่าจะทำให้เจ้ารักข้าได้”ยิ่งได้ฟังยิ่งรู้สึกหนักใจ น

มันเป็นเรื่องที่ทำให้เหม่ยหวาเศร้าใจที่สุดตั้งแต่เข้ามาเป็นสาวใช้ในจวนแห่งนี้ นางถูกท่านแม่ทัพหยางผลักไสให้ออกไปจากจวน ด้วยเหตุผลกลัวว่าที่เจ้าสาวจะไม่พอใจหากมีนางอยู่ในจวน กลัวจะทำให้งานแต่งเป็นอันต้องล้มเลิก นั่นยิ่งทำให้เหม่ยหวารู้สึกแย่กับตัวท่านแม่ทัพหยางเข้าไปใหญ่ นางเสียตัวให้เขาไปแล้วเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จึงไม่อาจคิดเป็นอย่างอื่นได้นอกจากว่านายท่านเบื่อแล้วโดนเฉดหัวทิ้งนางเก็บของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นใส่ห่อผ้า เดินเข้ามาร่ำลาฮูหยินและคุณหนูในรุ่งเช้าของวันใหม่หลังจากผ่านการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน เมื่อคืนนี้พี่อาเฟยที่นอนอยู่ข้างกันได้สอบถามว่าเป็นอะไร นางบอกตามความจริงว่าโดนนายท่านไล่ให้กลับบ้าน อาเฟยบอกว่าจะช่วยแจ้งฮูหยินให้ไปคุยกับท่านแม่ทัพ แต่นางบอกไม่เป็นไร เพราะมันก็ดีเหมือนกันที่จะได้กลับไปช่วยบิดามารดาทำไร่ทำสวน“คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ” เหม่ยหวาเดินถือห่อผ้ามานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าหยางฮูหยิน ก้มหน้าอันเศร้าสร้อยลงมองที่พื้น เพราะไม่อยากให้ท่านเห็นร่องรอยของการร้องไห้“อ้าว! เจ้าจะไปที่ไหนหรือเหม่ยเหมย ถึงได้นำห่อผ้าติดตัวมาด้วย”“นั่นสิ เจ้าจะไปไหนงั้นหรือ” ซินอวี่กล่าวถามอีกเส