สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

บนถนนสายเล็ก ๆ ภายในย่านการค้าของเมืองเฉิงเย่ว คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ต่างก็เดินเลือกซื้อของกินของใช้กันอย่างหนาตา วันนี้อากาศเย็นกำลังสบาย เหมาะกับการเดินเลือกซื้อของ ทว่าภายในใจของสาวน้อยนามว่า หานเหม่ยหวา เด็กสาววัยสิบแปด หน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวดุจหิมะ กลับร้อนรนกระวนกระวาย เพราะนางกำลังถูกบิดาและมารดาพาไปยังจวนท่านแม่ทัพประจำเมืองนี้ ที่เพิ่งจะประกาศรับสาวใช้เข้าไปทำงานโดยด่วนครอบครัวของเหม่ยหวามีสมาชิกสี่คน นั่นคือบิดา มารดา น้องชายวัยสี่ขวบ และตัวนางเอง เหม่ยหวาเป็นสตรีที่มีความคิดฉลาดหลักแหลม เป็นคนร่าเริงมาตั้งแต่เด็ก คอยช่วยบิดามารดาทำไร่ทำสวนโดยไม่บ่นว่าเหนื่อยสักคำ แต่ด้วยเจ้าของที่ดินที่ครอบครัวนางเช่าทำกินต้องการจะขาย ประจวบเหมาะกับเห็นประกาศรับสมัครสาวใช้เข้าทำงานในจวนนายท่าน จึงอาสาเข้าไปทำงานเพื่อให้บิดามารดามีเงินก้อนในการซื้อที่ดินผืนนั้นไว้ นางทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวมีอยู่มีกินและมีความสุขครอบครัวสกุลหานเดินทางมาถึงจวนท่านแม่ทัพหยางหรือ หยางจื่อถง เป็นแม่ทัพสูงสุดของเมืองเฉิ่งเย่ว ตอนนี้ทั้งสี่ชีวิตได้เข้ามายืนอยู่ตรงหน้า หยางเสี่ยวหลาน หรือ หยางฮูหยิน สตรีวัยห้

“บ่าวรู้เจ้าค่ะว่านายท่านเป็นคนใจร้ายแค่ไหน สังเกตจากสีหน้าและคำพูดก็พอจะเอาออกแล้ว” นางตอบกลับไปอย่างไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายเลย แถมยังยืนส่งยิ้มให้ราวกับเด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์เสียอย่างนั้น“นี้เจ้ากล้าว่าข้างั้นหรือ ไม่กลัวข้าเลยสักนิดเชียวหรือ!” ชายหนุ่มตวาดแหวต่อหน้าสาวใช้ด้วยความโมโห นางเพิ่งจะเข้ามาวันแรกก็ปากดีเสียแล้ว ผิดจากสาวใช้คนอื่น ๆ ที่ค่อนข้างจะหัวอ่อนและยอมอยู่ในโอวาท“บ่าวมิกล้า บ่าวแค่พูดไปตามความรู้สึกเท่านั้นเองเจ้าค่ะ หากทำให้นายท่านไม่สบายใจข้าต้องขออภัยด้วย” นางรีบค้อมตัวประสานมือก้มหน้ายอมรับความผิดที่พลั้งปากไป“สำนึกผิดจริงหรือแสร้งทำ”“บ่าวสำนึกผิดจริง ๆ เจ้าค่ะ”“ออกไปอยู่ข้างนอก ข้าไม่อยากให้ใครเข้ามาอยู่ในห้องกับข้าด้วย หากไม่สั่งให้เข้ามาก็ไม่ต้องเข้ามา”“บ่าวคงทำอย่างนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ เพราะฮูหยินสั่งให้บ่าวอยู่รับใช้นายท่านอย่างใกล้ชิด หากนายท่านเป็นอันใดไป บ่าวจะมีความผิดนะเจ้าคะ”“แต่มันคือคำสั่งของข้า!”“มิได้จริง ๆ เจ้าค่ะ”“เฮ้อ เจ้านี่มันช่างดื้อด้านเสียจริง” หยางจื่อถงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กับความดื้อด้านของสาวใช้คนใหม่ ไม่เคยมีใครขัดใจเขาแม้แต่ค

ได้ยินเช่นนั้นเหม่ยหวาก็เบิกตาด้วยความตกใจ ยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะด้วยความกลัว ยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองเบา ๆ สองสามที หมุนตัวกลับไปหมายจะแก้ต่างให้ตัวเอง ทว่าเมื่อเห็นปลายกระบี่กำลังชี้มายังคอตนก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“นะ...นายท่านอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ”“ก็นานพอจะได้ยินว่าเจ้ากำลังนินทาข้า”“บ่าวไม่ได้นินทานะเจ้าคะ บ่าวกำลังบ่นให้น้องชายของบ่าวเจ้าค่ะ จู่ ๆ ก็คิดถึงขึ้นมา พอดีว่าน้องชายของบ่าวดื้อมาก เลยพูดอย่างนั้นออกไป นายท่านลดกระบี่ลงเถอะนะเจ้าคะ บ่าวกลัวแล้วจริง ๆ”“สีหน้าเจ้าเหมือนไม่ได้กลัวข้าเลย” สายตาคมกริบปานคมกระบี่จับจ้องมองใบหน้าเรียวรูปไข่ ใบหน้าอันอ่อนเยาว์งามไร้ที่ติ ทว่าเขากลับมองเห็นเพียงความดื้อและกวนประสาทนั้นเหม่ยหวารีบทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า แล้วคลานเข้าไปกอดขาของนายท่านเอาไว้แน่น แสร้งร้องไห้ร้องห่มเสียงดัง เล่นละครตบตา หวังว่านายท่านของนางคงจะยอมยกโทษให้“ฮือ ๆ นายท่าน บ่าวผิดไปแล้ว ยกโทษให้บ่าวด้วยนะเจ้าคะ ต่อไปนี้บ่าวจะไม่ปากพล่อยอีกแล้วเจ้าค่ะ”“ปล่อยขาข้า” คนพูดพยายามสลัดขาตนเองออก แต่กลับไม่เป็นผล“ไม่ปล่อย จนกว่านายท่านจะยอมยกโทษให

หลังจากต้องเจ็บตัวในวันนั้นแล้ว เหม่ยหวาก็กลับมานั่งคิดทบทวนกับเรื่องที่เกิดขึ้น นางยังคงจดจำรอยยิ้มอันร้ายกาจของนายท่านได้ติดตา เหตุใดนางถึงได้รู้สึกแปลก ๆ ไม่เคยรู้สึกว่ารอยยิ้มของบุรุษใดจะมีเสน่ห์เหมือนรอยยิ้มนี้ ก่อนจะคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้นางจึงส่ายศีรษะไปมา เพื่อสลัดความคิดอันน่าละอายเหล่านั้นออกไปจากสมองถึงแม้ว่าจะโดนทำร้ายจนเลือดตกยางออก แต่นางก็ทำตัวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงอะไร เพียงแค่ระวังตัวมากขึ้นเท่านั้น นางยังคงจำคำมั่นสัญญาของคุณหนูซินอวี่ได้ดี ว่าหากทำให้ท่านแม่ทัพหยางยิ้มได้จะมีของรางวัลให้“คุณหนูเจ้าคะ”“อ้าว ว่าอย่างไรเหม่ยเหมย”“บ่าวมาทวงคำสัญญาเจ้าค่ะ”“สัญญาอะไรหรือ”“ก็สัญญาว่าหากบ่าวทำให้นายท่านยิ้มได้ คุณหนูจะมีรางวัลให้เจ้าค่ะ”“อ๋อ เรื่องนั้นเอง ว่าแต่เจ้าทำให้ท่านพี่ยิ้มได้แล้วหรือ”“ได้แล้วเจ้าค่ะ นายท่านยิ้มให้บ่าวเมื่อวาน หลังจากยิงธนูเฉียดใบหูบ่าวอย่างใดเล่าเจ้าคะ”“ท่านพี่ยิ้มเพราะสะใจใช่ไหม”“เจ้าค่ะ”“อย่างนั้นถือว่าไม่นับ เจ้าต้องทำให้เจ้าพี่ยิ้มเพราะมีความสุข ข้าถึงจะมีรางวัลให้”“คุณหนูก็รู้ดีว่านายท่านเย็นชามากแค่ไหน จะยิ้มแบบนั้นให้บ่าวได

“เจ้าจะพูดอะไรต่อ”“คือ...บ่าวอยากเห็นนายท่านยิ้มเจ้าค่ะ ไม่ใช่ยิ้มแบบสะใจอย่างวันนั้น แต่เป็นรอยยิ้มที่มีความสุขเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง จนจื่อถงนึกประหลาดใจ เพราะเหตุใดนางถึงได้พูดจาฉอเลาะลวงหัวใจผู้อื่นเก่งนัก จนคนที่หัวใจเย็นชาอย่างเขาใจสั่นแปลก ๆ“เจ้าอยากจะเห็นไปทำไมกัน”“เพราะมันคือความสุขของบ่าวอย่างใดเล่าเจ้าคะ นายท่านออกจะสง่างามเช่นนี้ หากได้ยิ้มบ่อย ๆ รับรองว่าสาวน้อยสาวใหญ่ คงจะหลงเสน่ห์นายท่านกันเป็นพรวนแน่เจ้าค่ะ ไหนลองยิ้มให้บ่าวเห็นเป็นบุญตาสักครั้งได้ไหมเจ้าคะ”“แน่นอน ใคร ๆ ก็หมายปองอยากจะเป็นฮูหยินของข้ากันทั้งนั้น ถึงเจ้าไม่เอ่ยยอข้า มันก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว” แม้ว่าจะรู้สึกดีใจที่โดนสาวใช้เอ่ยปากชม แต่ท่านแม่ทัพยังคงตีสีหน้าเย็นชาเหมือนเช่นเคย แต่ดูท่าแล้วคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เป็นแน่ เขาอยากรู้ว่าเหตุใดนางถึงได้อยากเห็นรอยยิ้มตนมากขนาดนี้“แล้วทำไมนายท่านไม่ยอมมีฮูหยินสักทีเจ้าคะ หรือยังไม่มีสตรีนางใดถูกใจนายท่าน” คนพูดจ้องหน้าท่านแม่ทัพตาแป๋ว ร่องรอยของหมึกสีดำที่ถูกเขียนลงบนแก้ม ทำให้หยางจื่อถงเกือบจะหลุดขำออกมา แต่ยังดีที่กลอกลูกตาหนี