All Chapters of สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ: Chapter 21 - Chapter 30

คำพูดประชดของมารดานั้นหยางจื่อถงนำมาทำให้มันเกิดขึ้นจริง ตอนนี้เขากำลังนั่งรถม้าตรงไปยังหมู่บ้านเล็ก ๆ แถวชานเมือง เพื่อไปตามตัวสาวใช้คู่กายกลับมาที่จวน เจ้าตัวเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องลงทุนทำถึงเพียงนี้ ทั้งที่จะส่งคนมาตามนางกลับก็ย่อมได้ แต่เลือกที่จะมาด้วยตนเองเพราะอยากจะเห็นหน้านางเร็ว ๆ นั่นเอง“ถึงแล้วขอรับนายท่าน”“เจ้ารออยู่แถวนี้ก่อน”“ขอรับ”เมื่อคนขับรถม้าไปแล้วท่านแม่ทัพหยางก็ยืนจ้องมองบ้านหลังเล็ก ๆ ที่สร้างมาจากไม้เก่า ๆ รอบบ้านมีแปลงผักและเล้าไก่เหมือนบ้านตามชนบททั่วไป คนที่กำลังทำการขุดดินอยู่นั้นมองเห็นผู้มาเยือนและรู้ว่าเป็นใครจึงวางจอบลงแล้วรีบเดินมาหา“ข้าน้อยขอคารวะท่านแม่ทัพขอรับ” หานจางเหว่ยค้อมตัวประสานมือคารวะด้วยความตื่นเต้น ที่จู่ ๆ ท่านแม่ทัพหยางก็มาเยี่ยมเยียนถึงบ้าน ในระหว่างนั้นหานลู่ซวนก็ออกมาจากบ้าน เมื่อเจอแขกผู้มาเยือนจึงคารวะเช่นเดียวกัน“ท่านแม่ทัพมาถึงเรือนข้าน้อย มีธุระอันใดหรือเจ้าคะ หรือเหม่ยเหมยทำเรื่องเอาไว้”“เปล่า ข้าแค่อยากมาสำรวจความเป็นอยู่ของสาวใช้ในจวนก็เท่านั้น ว่าแต่เหม่ยเหมยอยู่ไหนหรือ ทำไมไม่ยอมออกมาต้อนรับข้า” สายตาคมของท่านแ

“กินเยอะ ๆ นะเจ้าคะ อาหารอาจจะไม่ถูกปากบ้างก็อย่าถือสาเลยนะเจ้าคะท่านแม่ทัพ”“ข้าไม่มีปัญหาเรื่องการอยู่การกินหรอก ถึงอย่างไรก็ขอบใจพวกท่านที่ต้อนรับขับสู้ข้าเป็นอย่างดี เอาไว้ถึงจวนแล้วจะให้คนเอาของมาให้เป็นการตอบแทนก็แล้วกัน”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าน้อยไม่ได้ต้องการสิ่งใดตอบแทน ข้าน้อยต้องขอบพระคุณท่านแม่ทัพมากกว่าที่ช่วยดูแลเหม่ยเหมยให้นางอยู่ดีมีสุข แค่นี้พวกข้าน้อยก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อมารดาพูดจบเหม่ยหวาก็เข้ามาข้างในพอดี นางเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวประจำ เงยขึ้นมองหน้านายท่านที่นั่งฝั่งตรงข้าม“บ่าวเตรียมที่นอนไว้ให้แล้วนะเจ้าคะ นายท่านจะนอนได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ”“ได้สิ ลืมแล้วหรือว่าข้าเป็นทหาร เคยนอนกลางดินกินกลางทรายมาเกือบทั้งชีวิต”“ท่านแม่ ข้าอยากไปนอนข้างนอกกับท่านแม่ทัพ ข้าอยากเป็นทหารเหมือนท่านแม่ทัพขอรับ”“เจ้านอนไม่ได้หรอกอาไห่ ข้างนอกยุงเยอะแถมอากาศก็เย็น เจ้าจะเป็นหวัดเอานะ ท่านแม่ทัพเป็นผู้ใหญ่แล้วแข็งแรงกว่าเจ้า มันไม่เหมือนกัน”“เอาเถอะ ให้อาไห่ไปนั่งเป็นเพื่อนข้าสักประเดี๋ยวก็ได้ แล้วค่อยกลับเข้ามานอนข้างใน”“เย้! เอาตามนี้นะขอรับท่านแม่” อาไห่ดีใจยกใหญ่เมื่อได้ย

คนที่ยืนอยู่ได้แต่มองตามหลังด้วยสายตาที่เจ็บปวด เมื่อได้ยินคำกล่าวนั่นก็ทำให้เจ้าตัวคิดหนัก เพราะไม่สามารถที่จะยกตำแหน่งฮูหยินให้นางได้ เขาพอใจในตัวเหม่ยหวาอย่างไม่รู้ตัว มาถึงตอนนี้แล้วกลับขาดนางไม่ได้แม้แต่เสี้ยววินาที“แม้ข้าจะยังไม่ได้รัก แต่ข้าก็รู้สึกดีกับเจ้านะเหม่ยเหมย”คำกล่าวที่แผ่วเบานั้นเจือความสิ้นหวังเอาไว้ด้วยเช้าวันต่อมา...“ข้าต้องไปแล้วนะเจ้าคะท่านพ่อท่านแม่ ดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ”“เจ้าเองก็เช่นกัน รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี ๆ”“เจ้าค่ะ”“ข้าคงคิดถึงพี่เหม่ยเหมยมากแน่ ๆ” ดูเหมือนว่าเด็กชายตัวน้อยกำลังจะร้องไห้ เมื่อรู้ว่าวันนี้พี่สาวจะต้องกลับไปทำงานในจวนแล้ว“พี่เองก็จะคิดถึงเจ้าเช่นกัน อย่าดื้ออย่าซน ดูแลท่านพ่อท่านแม่แทนพี่ด้วยนะอาไห่”“ขอรับ”เหม่ยหวากอดร่ำลาคนในครอบครัวจนครบทุกคน จากนั้นรถม้าก็วิ่งมาถึงหน้าบ้านพอดี“ข้าไปล่ะท่านทั้งสอง เอาไว้มีโอกาสข้าจะมาเยี่ยมเยียนใหม่” ท่านแม่ทัพหยางว่า“เป็นเกียรติของบ้านเรายิ่งนักที่ท่านแม่ทัพให้ความไว้เนื้อเชื่อใจเช่นนี้ บ้านสกุลหานยินดีต้อนรับท่านแม่ทัพเสมอขอรับ” หัวหน้าครอบครัวอย่างหานจางเหว่ยกล่าวพร้อมค้อมตัวคารวะ“เมื่อ

เหม่ยหวาเอาแต่นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวในห้อง นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่นายท่านสารภาพรักแล้วก็จุมพิตท่ามกลางผู้คนมากมายในงานเทศกาลโคมไฟประจำปี เขาถามว่านางรู้สึกอย่างไร นางแม่ตอบแต่จุมพิตที่แก้มของนายท่าน แล้วรีบวิ่งแจ้นไปหาคุณหนูซินอวี่และพี่อาเฟยหากถามว่าตอนนี้นางรู้สึกอย่างไรกับนายท่าน ก็คงจะต้องตอบว่ารัก เมื่อได้รู้ความในใจของเขาแล้วก็ทำให้นางเองก็รู้ตัวเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรก็ตามนางจะไม่มีทางยอมเป็นอนุของเขาเด็ดขาด จะยื้อสถานะนั้นไว้จนวินาทีสุดท้าย“นั่งยิ้มอะไรคนเดียวเหม่ยเหมย เป็นมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ”“เปล่าเจ้าค่ะพี่อาเฟย”“ไม่ใช่ว่า...กำลังมีความรักหรอกนะ” อาเฟยจ้องหน้าราวกับกำลังจับผิดสาวใช้รุ่นน้อง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเหม่ยหวา นางและคุณหนูซินอวี่เป็นตัวตั้งตัวตี คิดแผนการให้ทั้งสองคนได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันสองต่อสอง คาดไม่ถึงว่ามันจะได้ผลเกินคาด“เปล่าสักหน่อย ข้าจะไปมีความรักกับใครกันเล่าพี่อาเฟย ข้าขอตัวไปรับใช้นายท่านก่อนนะเจ้าคะ”นางทำหน้าเลิ่กลั่ก ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง คนที่นั่งอยู่ได้แต่ขำพลางจ้องมองตามหลังไปเหม่ยหวาเดินอย่างอารมณ์ดีเข้ามาหานา

“ปล่อยบ่าวขอรับ นายท่านไม่หนักหรือขอรับ”“ไม่เห็นจะหนักเลย ตัวเจ้าเบายิ่งกว่านุ่นเสียอีก แค่นี้ข้ายกได้สบาย ๆ”“นายท่านคิดเรื่องลามกอีกแล้ว”“ข้าเปล่า เจ้านั่นล่ะกำลังคิด จูบข้าก่อนถึงจะยอมให้ลุก”“ไม่จูบ!”“งั้นข้าจูบเอง”มีหรือที่ท่านแม่ทัพหยางจะยอม พลิกร่างสาวใช้ลงด้านล่าง ตรึงข้อมือไว้เหนือศีรษะ โน้มใบหน้าลงไปประกบจูบอย่างดูดดื่ม ไม่ยอมให้นางได้มีโอกาสเอ่ยปฏิเสธใด ๆ รสจูบอันเร่าร้อนส่งผลให้ใบหน้าสวยของเหม่ยหวาที่เคยขาวปานหิมะขึ้นสีแดงระเรื่อในพริบตา“ข้าพอใจแล้ว”เขายิ้มแล้วหยัดตัวลุกขึ้น ดึงมือน้อย ๆ ให้ลุกขึ้นตาม เหม่ยหวาใช้มือทั้งสองข้างปัดตามตัวเพื่อเอาเศษหญ้าและฝุ่นออกให้หมด สายตาของนางจ้องไปที่นายท่านอย่างเอาเรื่อง“ทำไม? โกรธข้างั้นหรือ”“ใช่ขอรับ โกรธมากด้วย”“ข้าอุตส่าห์พามาเที่ยวนอกจวนทั้งที ยังจะโกรธข้าอยู่อีกงั้นหรือ สวนดอกเหมยเหล่านี้คงจะทำให้เจ้าหายโกรธข้าได้บ้าง”“ไม่เห็นจะเกี่ยวกันสักนิด บ่าวจะคาดโทษนายท่านไว้ก่อน แต่ตอนนี้บ่าวขอเดินชมความงดงามของสวนดอกเหมยก่อนนะขอรับ”เหม่ยหวารีบวิ่งเข้าไปยืนท่ามกลางต้นดอกเหมยจำนวนมาก กางแขนแล้วหมุนตัว การสวมใส่ชุดของบุรุษนั้นทำให