สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ

สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ

last updateÚltima actualización : 2026-01-30
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
No hay suficientes calificaciones
60Capítulos
1.1Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

วันแรกที่เหม่ยหวาเข้ามาเป็นสาวใช้ในจวนท่านแม่ทัพหยางก็ได้รับงานหนักซะแล้ว หน้าที่ของนางคือต้องดูแลท่านแม่ทัพผู้ที่เพิ่งจะได้รับบาดเจ็บจากการออกศึกมา มันจะไม่ยากเลยหากเขาไม่ใช่คนเย็นชาไร้หัวใจ เป็นคนแปลกประหลาดตั้งแต่นางเคยรู้จักมา แต่ด้วยหน้าที่จึงต้องเอาอกเอาใจ ดูแลเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง . ความใกล้ชิดนั้นทำให้สองหัวใจปฏิพัทธิ์กันโดยไม่รู้ตัว แต่ทว่า...เรื่องกลับยุ่งก็เพราะเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วน่ะสิ

Ver más

Capítulo 1

ตอนที่ 1 เหม่ยเหมย

"Jangan menungguku. Aku lembur malam ini.”

Suara Albert di ujung telepon terdengar datar, nyaris tanpa emosi.

Elyssa, yang memegang ponsel dengan tangan gemetar, menatap meja makan yang sudah tertata rapi. Lilin-lilin kecil di atas meja berkelap-kelip, memancarkan cahaya hangat yang kontras dengan dinginnya jawaban suaminya.

"Lembur lagi, Mas? Apa kamu tau ini hari apa? Ini hari jadi—"

"Kamu bisa melihat sendiri di kalender. Aku gak punya banyak waktu, Elyssa. Aku sibuk!"

Belum sempat Elyssa melanjutkan kalimatnya, panggilan itu sudah terputus. Ponselnya kembali ke layar utama, menunjukkan foto dirinya dan Albert saat mereka menikah tiga tahun lalu, sebuah pengingat pahit tentang janji yang kini terasa kosong.

Malam itu terasa dingin dan mencekam.

Elyssa mematikan lilin satu per satu, seolah memadamkan harapan yang tersisa di hatinya. "Mau sampai kapan kamu giniin aku, Mas? Aku capek," lirihnya.

Air mata perlahan menetes membasahi pipi. Elyssa kembali mengingat masa-masa awal pernikahan mereka. Albert Han, suaminya, selalu bersikap romantis, memberikan perhatian kecil, bahkan untuk hal-hal sepele.

Namun, setelah Albert diangkat menjadi Direktur Keuangan, segalanya berubah. Albert semakin sibuk, jarang memberikannya waktu, dan bersikap dingin.

Awalnya Elyssa memaklumi. Ia berpikir mungkin perubahan sikap suaminya itu pengaruh terlalu lelah bekerja. Tapi genap setahun, Albert masih saja bersikap dingin dan seperti menghindarinya. Hal ini membuat Elyssa makin tersiksa oleh rasa sepi.

“Padahal hari ini anniversary kita, Mas, tapi kamu malah lupa,” gumamnya.

Akhirnya, Elyssa pun menikmati makan malam yang ia siapkan sendirian.

****

Keesokan paginya, Elyssa dan Albert menikmati sarapan bersama di meja makan. Suasana terasa sunyi dan dingin, hanya terdengar suara dentingan sendok dan piring yang beradu.

Elyssa, yang merasa tak nyaman dengan keheningan ini, akhirnya membuka suara. “Mas, kamu semalam pulang jam berapa? Aku nungguin sampai jam sebelas, tapi kamu belum pulang.”

Semalam, Elyssa memang menunggu kepulangan Albert, hingga ia ketiduran di sofa. Saat terbangun, ia masih berada di tempat yang sama, sedangkan Albert sudah terlelap di ranjang.

Hati Elyssa terasa perih. Ia teringat saat dulu, di mana Albert akan menggendongnya ke kamar, memindahkannya dengan hati-hati agar tidak terbangun. Tapi semalam, ia diabaikan, dibiarkan sendirian di sofa yang dingin.

"Harusnya kamu bangunin aku, Mas. Gak enak tau tidur di sofa. Badan aku jadi pegel," keluh Elyssa dengan suara manjanya, berharap Albert akan memperhatikannya.

Namun, Albert tidak merespon. Ia terus mengunyah makanannya, berpura-pura tidak mendengar.

"Mas?" panggil Elyssa lagi, suaranya terdengar ragu.

Albert menyahut, tapi dengan topik yang berbeda. “Nanti sore dandan yang cantik! Pakai baju yang paling bagus!”

Elyssa diam sejenak. Lalu ia spontan mengukir senyum. Ia berpikir kalau Albert akan mengajaknya makan malam, menggantikan hari kemarin untuk merayakan ulang tahun pernikahan mereka.

“Iya, Mas. Aku akan dandan yang cantik,” sahutnya. Senyumnya merekah, dengan mata penuh binar.

****

Sore itu, Elyssa sudah tampil memukau dalam balutan gaun malam. Potongan gaun yang elegan menampilkan lekuk tubuhnya dengan anggun, sementara aroma parfum musk yang memikat menyebar di udara. Ia begitu bahagia.

Setelah sekian lama, akhirnya Albert meluangkan waktu untuknya, dan Elyssa tak ingin menyia-nyiakan kesempatan ini.

Tepat pukul lima sore, suara mobil Albert terdengar. Elyssa bahkan sudah menunggu di depan pintu, bersiap menyambut sang suami.

“Akhirnya kamu pulang, Mas.”

Saat itu juga, Elyssa langsung mematung. Albert ternyata tidak sendirian. Seorang pria ikut bersamanya dengan sebuah koper.

Pria itu menatap Elyssa cukup lama dengan senyum di bibirnya. Senyum yang terasa hangat, berbeda dengan senyum Albert yang terkesan kaku.

“Ayo, silakan masuk!” seru Albert.

Elyssa lalu menarik Albert ke sisi lain, meninggalkan tamu yang masih melihat sekeliling rumah mereka.

“Mas, dia siapa?” bisiknya.

“Dia Sean, temanku waktu kuliah. Dia ini lagi nyari tempat tinggal sementara, jadi aku membawanya ke sini,” jelas Albert.

Elyssa mengernyit heran, menatap Sean yang melempar senyum dengan bingung. Kemudian kembali menatap suaminya. “Maksudmu, dia akan menumpang di sini?”

“Iya. Dia baru pindah ke kota ini karena kerjaan. Dan belum dapat tempat tinggal, makanya aku nawarin dia untuk nginap sementara di sini.”

Elyssa terlihat tidak suka. Ia merasa tidak nyaman jika ada orang asing tinggal bersamanya di rumah. “Harusnya kamu ngomong dulu sama aku, Mas.”

"Gak semuanya harus aku ngomongin sama kamu, Elyssa! Pendapatmu itu gak penting!”

Ucapan Albert terasa seperti pukulan, langsung menusuk hati Elyssa. Ia mematung saat melihat suaminya berbalik dan kembali berbincang dengan temannya.

Albert lalu membawa Sean ke kamar tamu. “Buat dirimu nyaman. Anggap saja rumah sendiri.”

“Terima kasih. Aku tidak akan melupakan kebaikanmu ini. Pasti kubalas suatu hari nanti,” jawab Sean dengan senyum yang tampak tulus.

“Haha. Jangan terlalu sungkan begini! Kau itu temanku!”

Elyssa berdiri di samping Albert, berusaha ikut dalam percakapan mereka. Ia mencoba menimpali sekali dua kali, tapi suaranya tenggelam begitu saja di antara obrolan bisnis dan kehidupan masa lalu kedua pria itu.

Tawa keduanya yang tenggelam dalam percakapan membuat Elyssa seolah tidak ada.

Elyssa yang merasa kikuk, tidak tahu harus berbuat apa, hanya bisa membenahi rambutnya. Rambut panjang yang tadinya terurai menutupi bagian dada ia alihkan ke belakang punggung.

Pada saat yang sama, Sean melirik Elyssa. Tatapannya penuh arti pada wanita itu, penuh kekaguman yang mendalam

“Oh ya, kamu istirahat aja dulu. Nanti kupanggil lagi kalau makan malam sudah siap,” ujar Albert menyudahi percakapan.

Detik berikutnya, Albert langsung menyuruh Elyssa ke dapur, tanpa berpikir dua kali.

Elyssa menahan napas kecewa. Harapannya untuk makan malam romantis dengan Albert hancur berantakan.

"Kenapa kamu nyuruh aku dandan kalau cuman buat nyambut temenmu?” tanya Elyssa dengan nada suara yang menahan kekecewaan. "Aku pikir kamu mau ngajak aku makan di luar, Mas.”

“Biar temanku tau kalau aku punya istri yang cantik! Oh ya, nanti masaknya yang enak! Jangan malu-maluin aku di depan dia!”

Elyssa hanya menghela napas. Lagi-lagi, Albert hanya ingin pamer.

“Iya, Mas. Tapi aku ganti baju dulu.”

Saat hendak berganti pakaian, Albert melarangnya. “Kamu mau masak pakai daster atau piyama lusuhmu itu? Jangan bodoh, Elyssa! Jangan buat aku malu! Istri seorang direktur keuangan harus selalu rapi dan cantik, terutama saat ada tamu!"

“Tapi kalau pakai gaun ini ribet, Mas.”

Elyssa tetap kekeh berganti pakaian dengan blouse yang tertutup dan celana kain panjang.

“Jangan buang waktu! Sebentar lagi jam makan malam!” tegur Albert, mulai kesal.

Elyssa hanya mengangguk pelan. Riasannya bahkan masih sempurna, tapi ia harus bertempur dengan bahan makanan di dapur.

Satu jam kemudian, Elyssa akhirnya selesai memasak. Ia kembali menemui suaminya di kamar untuk memanggilnya makan.

“Panggilkan Sean juga!”

Elyssa mengomel dalam hati. Tapi ia sudah tak berani membantah. Ia pun berjalan menuju kamar tamu dan mengetuk pintu.

Tak lama, pintu terbuka.

Elyssa sontak mematung. Di hadapannya, Sean berdiri hanya dengan handuk yang melilit pinggangnya. Rambutnya basah, dadanya yang atletis terekspos jelas, dan bulir air masih membasahi kulitnya, membuatnya terlihat seksi dan maskulin.

Pemandangan itu membuat Elyssa merasa canggung dan panas. Seketika darahnya berdesir cepat.  Bibirnya dengan kaku berkata, “M-maaf. Aku gak tau kamu baru kelar mandi.”

Elyssa makin salah tingkah karena Sean terus menatapnya tanpa berkedip. Tanpa aba-aba pria itu mengulurkan tangannya, mengusap pipi Elyssa dengan ibu jarinya.

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
60 Capítulos
ตอนที่ 1 เหม่ยเหมย
บนถนนสายเล็ก ๆ ภายในย่านการค้าของเมืองเฉิงเย่ว คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ต่างก็เดินเลือกซื้อของกินของใช้กันอย่างหนาตา วันนี้อากาศเย็นกำลังสบาย เหมาะกับการเดินเลือกซื้อของ ทว่าภายในใจของสาวน้อยนามว่า หานเหม่ยหวา เด็กสาววัยสิบแปด หน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวดุจหิมะ กลับร้อนรนกระวนกระวาย เพราะนางกำลังถูกบิดาและมารดาพาไปยังจวนท่านแม่ทัพประจำเมืองนี้ ที่เพิ่งจะประกาศรับสาวใช้เข้าไปทำงานโดยด่วนครอบครัวของเหม่ยหวามีสมาชิกสี่คน นั่นคือบิดา มารดา น้องชายวัยสี่ขวบ และตัวนางเอง เหม่ยหวาเป็นสตรีที่มีความคิดฉลาดหลักแหลม เป็นคนร่าเริงมาตั้งแต่เด็ก คอยช่วยบิดามารดาทำไร่ทำสวนโดยไม่บ่นว่าเหนื่อยสักคำ แต่ด้วยเจ้าของที่ดินที่ครอบครัวนางเช่าทำกินต้องการจะขาย ประจวบเหมาะกับเห็นประกาศรับสมัครสาวใช้เข้าทำงานในจวนนายท่าน จึงอาสาเข้าไปทำงานเพื่อให้บิดามารดามีเงินก้อนในการซื้อที่ดินผืนนั้นไว้ นางทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวมีอยู่มีกินและมีความสุขครอบครัวสกุลหานเดินทางมาถึงจวนท่านแม่ทัพหยางหรือ หยางจื่อถง เป็นแม่ทัพสูงสุดของเมืองเฉิ่งเย่ว ตอนนี้ทั้งสี่ชีวิตได้เข้ามายืนอยู่ตรงหน้า หยางเสี่ยวหลาน หรือ หยางฮูหยิน สตรีวัยห้
Leer más
ตอนที่ 2 ข้าไม่ใช่คนใจดี
“ถ้าเช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าเหม่ยเหมยก็แล้วนะ ตอนนี้อายุสิบแปดปีแล้ว รุ่นราวคราวเดียวกับอาซินลูกสาวของข้าเลย”“แล้วคุณหนูอยู่ที่ไหนล่ะเจ้าคะ”“นางกำลังเรียนหนังสือกับอาจารย์อยู่ที่ศาลาในสวนโน่น เอาไว้นางเรียนเสร็จแล้วจะมาแนะนำให้เจ้าได้รู้จัก”“เจ้าค่ะ”“อยู่ที่นี่ทำตัวให้ขยัน และที่สำคัญเจ้าต้องอดทนให้มาก ๆ เพราะหน้าที่ของเจ้ามันไม่ใช่ธรรมดา”“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ แต่ไม่ว่างานอะไรบ่าวก็ทำได้หมดล่ะเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะเป็นซักผ้า ล้างชาม ทำอาหาร ทำไร่ ทำสวน บ่าวทำได้หมดเจ้าค่ะ” เหม่ยหวาตอบออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีสะดุด ความมั่นใจบวกกับสีหน้าที่มุ่งมั่น ทำให้หยางฮูหยินรู้สึกพอใจ และคิดว่าน่าจะรับมือกับลูกชายของนางได้เป็นอย่างดีแน่นอน“งานของเจ้าก็คือดูแลรับใช้ลูกชายของข้า”“ท่านแม่ทัพหยางหรือเจ้าคะ”“ใช่ จื่อถงไปทำศึกได้รับบาดเจ็บกลับมา ไม่ค่อยชอบดูแลตัวเองสักเท่าไหร่ ข้ารับสาวใช้หลายต่อหลายคนเข้ามาทำหน้าที่นี้ แต่ก็ทนความเจ้าอารมณ์ของจื่อถงไม่ไหวน่ะสิ ข้าต้องบอกเจ้าไว้ก่อนว่าจื่อถงเป็นคนอารมณ์ร้อน พูดจาอ่อนหวานกับใครไม่เป็น เจ้าคิดว่าจะทำหน้าที่นี้ได้ไหม”“ได้สิเจ้าคะ ไม่ว่าจะหนักหน
Leer más
ตอนที่ 3 หลงตัวเอง
“บ่าวรู้เจ้าค่ะว่านายท่านเป็นคนใจร้ายแค่ไหน สังเกตจากสีหน้าและคำพูดก็พอจะเอาออกแล้ว” นางตอบกลับไปอย่างไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายเลย แถมยังยืนส่งยิ้มให้ราวกับเด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์เสียอย่างนั้น“นี้เจ้ากล้าว่าข้างั้นหรือ ไม่กลัวข้าเลยสักนิดเชียวหรือ!” ชายหนุ่มตวาดแหวต่อหน้าสาวใช้ด้วยความโมโห นางเพิ่งจะเข้ามาวันแรกก็ปากดีเสียแล้ว ผิดจากสาวใช้คนอื่น ๆ ที่ค่อนข้างจะหัวอ่อนและยอมอยู่ในโอวาท“บ่าวมิกล้า บ่าวแค่พูดไปตามความรู้สึกเท่านั้นเองเจ้าค่ะ หากทำให้นายท่านไม่สบายใจข้าต้องขออภัยด้วย” นางรีบค้อมตัวประสานมือก้มหน้ายอมรับความผิดที่พลั้งปากไป“สำนึกผิดจริงหรือแสร้งทำ”“บ่าวสำนึกผิดจริง ๆ เจ้าค่ะ”“ออกไปอยู่ข้างนอก ข้าไม่อยากให้ใครเข้ามาอยู่ในห้องกับข้าด้วย หากไม่สั่งให้เข้ามาก็ไม่ต้องเข้ามา”“บ่าวคงทำอย่างนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ เพราะฮูหยินสั่งให้บ่าวอยู่รับใช้นายท่านอย่างใกล้ชิด หากนายท่านเป็นอันใดไป บ่าวจะมีความผิดนะเจ้าคะ”“แต่มันคือคำสั่งของข้า!”“มิได้จริง ๆ เจ้าค่ะ”“เฮ้อ เจ้านี่มันช่างดื้อด้านเสียจริง” หยางจื่อถงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กับความดื้อด้านของสาวใช้คนใหม่ ไม่เคยมีใครขัดใจเขาแม้แต่ค
Leer más
ตอนที่ 4 เจ้ากำลังว่าให้ใคร
แม้ว่าจะคิดถึงทางบ้านจับใจ ทว่าหานเหม่ยหวาก็เข้มแข็งพอที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพต่อไปได้ โดยไม่รู้สึกเป็นกังวลมากนัก นั่นเพราะคนในจวนล้วนแต่นิสัยน่ารักและจิตใจดี แทบจะไม่มีใครดุด่าว่ากล่าวนางเลย เว้นแต่หยางจื่อถง นายท่านผู้แสนจะเย็นชาผู้นั้นคนเดียวความช่างพูดช่างเจรจา มีมนุษยสัมพันธ์ดี หัวไว ฉลาดเป็นกรด เข้าใจอะไรได้ง่ายนั่นทำให้เหม่ยหวาเป็นที่รักใคร่ของคนในจวน ไม่ว่าจะเป็นเจ้านายหรือบรรดาบ่าวรับใช้ด้วยกัน ยิ่งเมื่อได้ทำความรู้จักกับคุณหนูซินอวี่ น้องสาวคนเดียวของท่านแม่ทัพหยาง นางเป็นคนที่มีนิสัยน่ารักแก่นเซี้ยวไม่ต่างจากเหม่ยหวา นั่นทำให้ทั้งสองพูดคุยกันถูกคอเป็นอย่างยิ่ง นอกจากนิสัยที่คล้ายกันแล้วเรื่องอายุก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้ทั้งสองนางเข้ากันได้ดีนอกจากนั้นยังมีสาวใช้คนสนิทของคุณหนูซินอวี่อีกคน นางชื่อว่าอาเฟย อายุครบเบญจเพสพอดี และเป็นพี่สาวที่น่ารักของเหม่ยหวา ทั้งสองนอนพักในห้องเดียวกัน ทำให้เหม่ยหวามีเพื่อนคุยและคนให้คำปรึกษาเป็นอย่างดีอีกด้วย“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวมีเรื่องจะถามสักหน่อย”“ว่ามาสิเหม่ยเหมย”“นายท่านเป็นคนใจร้ายอย่างนี้ตั้งแต่เด็กแล้วหรือเจ้าคะ ทำไมไม
Leer más
ตอนที่ 5 บ่าวแค่เป็นห่วง
ได้ยินเช่นนั้นเหม่ยหวาก็เบิกตาด้วยความตกใจ ยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะด้วยความกลัว ยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองเบา ๆ สองสามที หมุนตัวกลับไปหมายจะแก้ต่างให้ตัวเอง ทว่าเมื่อเห็นปลายกระบี่กำลังชี้มายังคอตนก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“นะ...นายท่านอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ”“ก็นานพอจะได้ยินว่าเจ้ากำลังนินทาข้า”“บ่าวไม่ได้นินทานะเจ้าคะ บ่าวกำลังบ่นให้น้องชายของบ่าวเจ้าค่ะ จู่ ๆ ก็คิดถึงขึ้นมา พอดีว่าน้องชายของบ่าวดื้อมาก เลยพูดอย่างนั้นออกไป นายท่านลดกระบี่ลงเถอะนะเจ้าคะ บ่าวกลัวแล้วจริง ๆ”“สีหน้าเจ้าเหมือนไม่ได้กลัวข้าเลย” สายตาคมกริบปานคมกระบี่จับจ้องมองใบหน้าเรียวรูปไข่ ใบหน้าอันอ่อนเยาว์งามไร้ที่ติ ทว่าเขากลับมองเห็นเพียงความดื้อและกวนประสาทนั้นเหม่ยหวารีบทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า แล้วคลานเข้าไปกอดขาของนายท่านเอาไว้แน่น แสร้งร้องไห้ร้องห่มเสียงดัง เล่นละครตบตา หวังว่านายท่านของนางคงจะยอมยกโทษให้“ฮือ ๆ นายท่าน บ่าวผิดไปแล้ว ยกโทษให้บ่าวด้วยนะเจ้าคะ ต่อไปนี้บ่าวจะไม่ปากพล่อยอีกแล้วเจ้าค่ะ”“ปล่อยขาข้า” คนพูดพยายามสลัดขาตนเองออก แต่กลับไม่เป็นผล“ไม่ปล่อย จนกว่านายท่านจะยอมยกโทษให
Leer más
ตอนที่ 6 กำจัดจุดอ่อน
หยางจื่อถงหุบยิ้มแทบไม่ทัน เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าสาวใช้ร้องไห้ไม่หยุดราวกับตั้งใจจะเรียกร้องความสนใจ คนอย่างเขาไม่เคยง้อใคร ไม่สิ! ง้อใครไม่เป็นเลยต่างหาก อีกอย่างเขาเองก็ไม่ได้ทำผิดอะไร แม่ตัวดีนี่ต่างหากที่เข้ามาหาเรื่องเจ็บตัวเอง“หยุด! ข้าบอกให้หยุด!”“บ่าวไม่หยุด บ่าวจะร้องไห้อยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหน นายท่านใจร้ายกับบ่าวเหลือเกิน ฮือ ๆ”“เฮ้อ! มันชักจะมากไปแล้วนะ เป็นแค่สาวใช้มีสิทธิ์อะไรมาร้องขอความยุติธรรมจากข้า”“เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้านั่งร้องไห้อย่างนั้นล่ะเหม่ยเหมย”หยางเสี่ยวหลานพร้อมกับลูกสาวและบ่าวรับใช้ เดินตามเสียงมาจนถึงที่นี่ก็เห็นสาวใช้คนใหม่นั่งร้องไห้ โดยมีลูกชายคนโตยืนถือคันธนูจ้องมองโดยไม่คิดจะทำอะไรเลย สถานการณ์อย่างนี้ก็พอจะเดาออกว่าต้องมีการแกล้งกันแน่ ๆ“นายท่านจะฆ่าบ่าวเจ้าค่ะ ฮือ ๆ”“ข้าไม่ได้ทำ!”“นายท่านยิงธนูใส่บ่าวเจ้าค่ะ”“เอ๊ะ! ก็บอกว่าข้าไม่ได้ทำ เจ้ารนหาที่เองต่างหาก”“เอาล่ะ ๆ พอได้แล้ว” หยางฮูหยินรีบตะโกนห้ามปรามไม่ให้เกิดการวิวาท แล้วหันไปบอกกับลูกสาว “ซินอวี่เจ้าพาเหม่ยเหมยไปทำแผลก่อนเถอะ ทางนี้แม่จะจัดการเอง”“เจ้าค่ะท่านแม่”ซินอวี่และอาเฟยช่วยกัน
Leer más
ตอนที่ 7 กลัวอะไรเจ้าคะ
หลังจากต้องเจ็บตัวในวันนั้นแล้ว เหม่ยหวาก็กลับมานั่งคิดทบทวนกับเรื่องที่เกิดขึ้น นางยังคงจดจำรอยยิ้มอันร้ายกาจของนายท่านได้ติดตา เหตุใดนางถึงได้รู้สึกแปลก ๆ ไม่เคยรู้สึกว่ารอยยิ้มของบุรุษใดจะมีเสน่ห์เหมือนรอยยิ้มนี้ ก่อนจะคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้นางจึงส่ายศีรษะไปมา เพื่อสลัดความคิดอันน่าละอายเหล่านั้นออกไปจากสมองถึงแม้ว่าจะโดนทำร้ายจนเลือดตกยางออก แต่นางก็ทำตัวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงอะไร เพียงแค่ระวังตัวมากขึ้นเท่านั้น นางยังคงจำคำมั่นสัญญาของคุณหนูซินอวี่ได้ดี ว่าหากทำให้ท่านแม่ทัพหยางยิ้มได้จะมีของรางวัลให้“คุณหนูเจ้าคะ”“อ้าว ว่าอย่างไรเหม่ยเหมย”“บ่าวมาทวงคำสัญญาเจ้าค่ะ”“สัญญาอะไรหรือ”“ก็สัญญาว่าหากบ่าวทำให้นายท่านยิ้มได้ คุณหนูจะมีรางวัลให้เจ้าค่ะ”“อ๋อ เรื่องนั้นเอง ว่าแต่เจ้าทำให้ท่านพี่ยิ้มได้แล้วหรือ”“ได้แล้วเจ้าค่ะ นายท่านยิ้มให้บ่าวเมื่อวาน หลังจากยิงธนูเฉียดใบหูบ่าวอย่างใดเล่าเจ้าคะ”“ท่านพี่ยิ้มเพราะสะใจใช่ไหม”“เจ้าค่ะ”“อย่างนั้นถือว่าไม่นับ เจ้าต้องทำให้เจ้าพี่ยิ้มเพราะมีความสุข ข้าถึงจะมีรางวัลให้”“คุณหนูก็รู้ดีว่านายท่านเย็นชามากแค่ไหน จะยิ้มแบบนั้นให้บ่าวได
Leer más
ตอนที่ 8 เอาใจเก่ง
“ไม่มีเจ้าค่ะ ตั้งแต่เกิดมาบ่าวไม่เคยกลัวอะไรเลย” นางยิ้มรับหน้าตาชื่นมื่น ใครจะไปบอกเพราะอีกฝ่ายต้องการเล่นงานนางอยู่ตลอดเวลา บอกไปก็โง่แล้ว“ข้าไม่เชื่อ คนเรามันต้องมีเรื่องกลัวบ้างสิ”“แล้วนายท่านกลัวอะไรบ้างเจ้าคะ บ่าวอยากรู้เหลือเกิน”“ข้ากลัว...” กำลังจะบอกไปแต่ก็นึกขึ้นได้ ว่าตอนนี้ตนเองกำลังหลงกลเข้าให้แล้ว ยังดีที่ยั้งปากไว้ได้ทันเวลา หรี่ตามองดูสีหน้าอันตั้งใจของสาวใช้อย่างระแวดระวัง “ข้าไม่เคยกลัวอะไรเลยเหมือนกัน” ท่านแม่ทัพตอบอย่างอาจหาญ“บ่าวก็คิดว่าอย่างนั้นเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่อย่างนายท่าน คงไม่มีเรื่องอะไรที่ทำให้กลัวได้หรอก”“ข้าเสียเวลากับเจ้ามากพอแล้ว นั่งเงียบ ๆ ข้าจะทำงานต่อแล้ว”“เจ้าค่ะนายท่าน”จื่อถงส่ายศีรษะให้กับความพลาดพลั้งของตนเอง เขาตั้งใจจะมาหาจุดอ่อนของนาง แต่กลับต้องมาเสียเวลาโดยไม่ได้อะไรเลย แล้วอย่างนี้จะทำอย่างไรเพื่อไล่นางออกไปให้พ้นได้นะหลังจากนั้นท่านแม่ทัพหยางก็ก้มหน้าตั้งใจตวัดปลายพู่กันลงบนกระดาษแผ่นใหม่ โดยแผ่นเก่านั้นได้ขยำแล้วปาไปที่ใบหน้าของสาวใช้ เหม่ยหวารีบหยิบมันขึ้นมาแล้วคลี่ออกให้เป็นแผ่นอีกครั้ง กวาดสายตามองลายเส้นที่นายท่าน
Leer más
ตอนที่ 9 มันน่าโมโหนัก
“เจ้าจะพูดอะไรต่อ”“คือ...บ่าวอยากเห็นนายท่านยิ้มเจ้าค่ะ ไม่ใช่ยิ้มแบบสะใจอย่างวันนั้น แต่เป็นรอยยิ้มที่มีความสุขเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง จนจื่อถงนึกประหลาดใจ เพราะเหตุใดนางถึงได้พูดจาฉอเลาะลวงหัวใจผู้อื่นเก่งนัก จนคนที่หัวใจเย็นชาอย่างเขาใจสั่นแปลก ๆ“เจ้าอยากจะเห็นไปทำไมกัน”“เพราะมันคือความสุขของบ่าวอย่างใดเล่าเจ้าคะ นายท่านออกจะสง่างามเช่นนี้ หากได้ยิ้มบ่อย ๆ รับรองว่าสาวน้อยสาวใหญ่ คงจะหลงเสน่ห์นายท่านกันเป็นพรวนแน่เจ้าค่ะ ไหนลองยิ้มให้บ่าวเห็นเป็นบุญตาสักครั้งได้ไหมเจ้าคะ”“แน่นอน ใคร ๆ ก็หมายปองอยากจะเป็นฮูหยินของข้ากันทั้งนั้น ถึงเจ้าไม่เอ่ยยอข้า มันก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว” แม้ว่าจะรู้สึกดีใจที่โดนสาวใช้เอ่ยปากชม แต่ท่านแม่ทัพยังคงตีสีหน้าเย็นชาเหมือนเช่นเคย แต่ดูท่าแล้วคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เป็นแน่ เขาอยากรู้ว่าเหตุใดนางถึงได้อยากเห็นรอยยิ้มตนมากขนาดนี้“แล้วทำไมนายท่านไม่ยอมมีฮูหยินสักทีเจ้าคะ หรือยังไม่มีสตรีนางใดถูกใจนายท่าน” คนพูดจ้องหน้าท่านแม่ทัพตาแป๋ว ร่องรอยของหมึกสีดำที่ถูกเขียนลงบนแก้ม ทำให้หยางจื่อถงเกือบจะหลุดขำออกมา แต่ยังดีที่กลอกลูกตาหนี
Leer más
ตอนที่ 10 บ่าวยินดี
“คุณหนูเจ้าคะ! คุณหนู!”“มีอะไรหรือเหม่ยเหมย เสียงดังมาแต่ไกลเชียว”เหม่ยหวาวิ่งเหนื่อยหอบมาจนถึงสวนดอกเหมย ที่คุณหนูซินอวี่และอาเฟยกำลังเดินชมอย่างอารมณ์ดี ทั้งสองเห็นผู้มาใหม่ก็เลิกคิ้วมอง เพราะท่าทางเหม่ยหวานั้นดูจะมีเรื่องสำคัญไม่น้อย“บ่าวขอหายใจแปบนึงนะเจ้าคะ” เมื่อรู้สึกว่าหายใจคล่องขึ้นแล้วนางก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้คุณหนู “บ่าวมาทวงของรางวัลจากคุณหนูเจ้าค่ะ”ดูเหมือนว่าตอนนี้คนทั้งสองเอาแต่จ้องหน้านาง ต่างก็หัวเราะกันยกใหญ่ นางขมวดคิ้วด้วยความนึกสงสัย ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ขำกันอย่างนี้“ฮ่า ๆ เจ้าไปทำอะไรมาเหม่ยเหมย”“บ่าวเพิ่งมาจากเรือนนายท่าน ทำไมคุณหนูกับพี่อาเฟยถึงได้หัวเราะกันไม่หยุดอย่างนี้เจ้าคะ”“ก็หน้าของเจ้าเช่นใดเล่า หน้าของเจ้า ฮ่า ๆ พี่อาเฟยเอาคันฉ่องให้นางส่องดูหน้าตัวเองหน่อยสิ”“เจ้าค่ะ”รับคันฉ่องมาจากอาเฟยอย่างงง ๆ เหม่ยหวาก็ยกมันขึ้นส่องใบหน้าตนเอง นางเบิกตาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าบนแก้มข้างหนึ่งนั้นถูกเขียนเป็นตัวอักษร แต่นางอ่านมันไม่ออกว่าหมายถึงอะไร แน่นอนว่านางรู้ทันทีว่าโดนนายท่านแกล้งเป็นแน่แท้“นายท่านนะนายท่าน แกล้งบ่าวตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย”“เจ้าโดนพี่ชายข
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status