สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ

สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ

last updateLast Updated : 2026-01-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
60Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

วันแรกที่เหม่ยหวาเข้ามาเป็นสาวใช้ในจวนท่านแม่ทัพหยางก็ได้รับงานหนักซะแล้ว หน้าที่ของนางคือต้องดูแลท่านแม่ทัพผู้ที่เพิ่งจะได้รับบาดเจ็บจากการออกศึกมา มันจะไม่ยากเลยหากเขาไม่ใช่คนเย็นชาไร้หัวใจ เป็นคนแปลกประหลาดตั้งแต่นางเคยรู้จักมา แต่ด้วยหน้าที่จึงต้องเอาอกเอาใจ ดูแลเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง . ความใกล้ชิดนั้นทำให้สองหัวใจปฏิพัทธิ์กันโดยไม่รู้ตัว แต่ทว่า...เรื่องกลับยุ่งก็เพราะเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วน่ะสิ

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 เหม่ยเหมย

"Watch it!" I yelled at a student who was busy rushing, she had accidentally bumped into me causing my head to hit my locker really hard.

She didn't bother to apologise because she didn't even notice me standing here, I couldn't bring myself to tell her to apologise being that stupid girl that I am.

I noticed a lot of students trooping and rushing to the same direction and I was wondering if a fire alarm went out signalling them to run.

"What's the fuss all about?" I asked Maya who was besides me laughing at the look on my face after the girl bumped into me.

Maya Anderson is my best friend and the only friend I have, technically to use the word best friend I should at least have three friends before considering my best friend but then I don't care she's still my best friend.

Maya Anderson is a kind of reckless girl and the opposite of me, she doesn't give a fuck about what people think about her and has always stood up for me.

She had the perfect shape and body that made her aura strong and everyone notices immediately she walks in a room, her brunette bone straight hair made other girls wish they were her not to talk of her grey eyes that made her so unique and different.

I watched how her dimples poked through her cheek as she laughed hard at me.

"Can you not!" I slapped her perfectly curved hips trying to stop her from laughing.

"Okay, okay" she cleared her throat, " I think Zach is around and everyone's all fussed about it" she said.

"Zach?" I asked trying to remember if the name sounds familiar.

"Oh shit! I don't think you know him"

"Why?" I asked, even though I joined this school last year I think I should know who he is that's if he attends this school.

"He's a famous soccer player and the best in our school, he has won so many awards and he just came back from a trip in Brazil" she said with enthusiasm in her eyes.

She seemed to understand the confused look on my face, " He doesn't really come to school that much with his busy lifestyle but due to his status he someone found a way out" she said and I circled my mouth in a "oh" way.

"Well enough of Footballer Zach, I have classes to attend" I said and shut my locker but Maya pulled me back.

"Hold on there fast and furious, isn't that your Maths teacher rushing towards his direction?" She covered her mouths as she started to laugh. Her laughter was contagious and in no time I slapped my head and found myself laughing too.

"I'll just go sit in the classroom and wait for her" I said and walked away leaving Maya behind.

I got to the classroom and it looked like a desert, not a single soul was sitting in the class.

"Hey!"

"Gah!" I screamed as I heard the voice coming from the classroom, I can swear there was no one in the class room just now but perhaps I didn't notice Jude sitting at the edge of the class.

"Didn't mean to freak you out" he apologized adjusting his round classes that looked too big for his eyes.

I had met Jude the first day I came to Sapphire's high school and Maya had warned me to stay away from him, "he can get too clingy" she would say and since then I had tried to avoid him.

Maya and I had attended elementary School together back then before she moved with her family after her parents divorce. After the divorce her mum remarried and they left the City. She was shocked to see me in her new school and I was also shocked but at the same time happy that I reconnected with my old friend, she looked way different and hotter unlike me, the opposite of her who just wants to wear some baggy tops and trousers every fucking day.

I sat on the second roll and placed my bag on the empty seat besides me, I plugged in my airpods and started to read my favourite book all along. The Fault In Our Stars.

I could feel that Jude wanted to start a conversation with me but I tried my best to not glance at him even though I could feel his burning stare.

In no time the class started to fill up after twenty minutes had past, it seemed like the principal had managed to settle the commotion going on in his school.

I tried not to listen to the little gossips coming from the girls in my class, "fuck he's so hot I wish I could have him for a night" a girl sitting behind me said and I suddenly felt the urge to vomit my guts out.

The teacher came in and I removed my airpods placing my novel on my laps. I reached for my bag and brought out my maths note and textbook, you could call me a nerd for having an enormous math textbook in my bag.

I placed the bag back on the empty seat and focused on what Ms Karen was saying.

She wrote a simultaneous equation on the board and asked if anyone would want to solve it.

I raised my hands and she pretended not to see me.

"Anyone, Anyone else" She asked but later but gave up when no one wanted to solve the question.

"Ms Issabella Brown you can solve this for us" She rolled her eyes and handed the marker to me.

I don't think I have ever wronged her and most of all I clearly don't see why she would hate on me.

I collected the marker from her and solved the question on the board, I reached to give her the marker but she didn't collect it.

"Do you mind explaining how you derived X as 3 and Y as 6" she cocked a brow giving me the most disgusting look ever.

"Alright!"

As I was about to explain my answers loud noices from different people flood my ear and that was when the classroom door opened.

Suddenly the girls in the classroom started to scream at the top of their lungs and everyone's attention was now on the kid who had entered the classroom.

I could only see his head as people had surrounded him taking several pictures with him.

"That's enough" Ms Karen commanded and the students settled back on their various seat.

I shamefully went back to my seat knowing that no one was going to pay attention to me but only to the dark haired boy that had entered the classroom.

He had a smooth face with freckles dotted below his eyes and I noticed how sharp his jawline was, his bottom lip was a lighter shade of pink while his upper lip was a darker shade. Just like Maya he had this strong aura but his was more intimidating with his height.

His hands were tucked in his ripped black pants that were placed below his waist, I could tell that those would've fallen if not for the Gucci belt that was holding it up.

He wore a white T-shirt with a smiley emoji in the center and I would hate to admit it but he had a great body and face

The boy looked round the class trying to find the perfect seat where he could place his butt on.

He started to walk towards me and I was suddenly feeling uncomfortable with it but then he passed me and stood beside the girl that was at my back.

It was easy to tell that she was already on cloud nine with the way her words came out as a whisper.

"Ye..yes daddy" she said and I felt irritated immediately. She stood up for him to seat down and ended up flinging my backpack to the front of the classroom. Great now I'll have to walk to the front of the classroom to pick a fucking backpack.

Shamefully I stood up but froze immediately I heard a gruff voice telling me to sit, it was him but why does he want me to sit, perhaps I'm obstructing his view.

"Hey love, that was rude so I'll like you to go take it and give it back to her" he said to the girl and suddenly the whole class bursted in laughter and for the first time someone who wasn't Maya stood up for me.

She scoffed and shamefully took my back and threw it at me, I grabbed the bag before it would hit me on the head I wouldn't want another headache today.

"Okay, that's enough let's do maths" Ms Karen said and the whole class was silent.

"Today we'll be treating Matrix" she said and Zach stood up with his backpack and left the classroom leaving Ms Karen in awe but there was nothing she could do.

There was a slight pained emotion on her face but I was sure she was just humiliated with the way he walked out of the class without saying anything.

I looked around the classroom and saw that she wasn't the only one with that emotion on their faces, the whole class was sad that he left. What the actual fudge!

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
60 Chapters
ตอนที่ 1 เหม่ยเหมย
บนถนนสายเล็ก ๆ ภายในย่านการค้าของเมืองเฉิงเย่ว คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ต่างก็เดินเลือกซื้อของกินของใช้กันอย่างหนาตา วันนี้อากาศเย็นกำลังสบาย เหมาะกับการเดินเลือกซื้อของ ทว่าภายในใจของสาวน้อยนามว่า หานเหม่ยหวา เด็กสาววัยสิบแปด หน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวดุจหิมะ กลับร้อนรนกระวนกระวาย เพราะนางกำลังถูกบิดาและมารดาพาไปยังจวนท่านแม่ทัพประจำเมืองนี้ ที่เพิ่งจะประกาศรับสาวใช้เข้าไปทำงานโดยด่วนครอบครัวของเหม่ยหวามีสมาชิกสี่คน นั่นคือบิดา มารดา น้องชายวัยสี่ขวบ และตัวนางเอง เหม่ยหวาเป็นสตรีที่มีความคิดฉลาดหลักแหลม เป็นคนร่าเริงมาตั้งแต่เด็ก คอยช่วยบิดามารดาทำไร่ทำสวนโดยไม่บ่นว่าเหนื่อยสักคำ แต่ด้วยเจ้าของที่ดินที่ครอบครัวนางเช่าทำกินต้องการจะขาย ประจวบเหมาะกับเห็นประกาศรับสมัครสาวใช้เข้าทำงานในจวนนายท่าน จึงอาสาเข้าไปทำงานเพื่อให้บิดามารดามีเงินก้อนในการซื้อที่ดินผืนนั้นไว้ นางทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวมีอยู่มีกินและมีความสุขครอบครัวสกุลหานเดินทางมาถึงจวนท่านแม่ทัพหยางหรือ หยางจื่อถง เป็นแม่ทัพสูงสุดของเมืองเฉิ่งเย่ว ตอนนี้ทั้งสี่ชีวิตได้เข้ามายืนอยู่ตรงหน้า หยางเสี่ยวหลาน หรือ หยางฮูหยิน สตรีวัยห้
Read more
ตอนที่ 2 ข้าไม่ใช่คนใจดี
“ถ้าเช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าเหม่ยเหมยก็แล้วนะ ตอนนี้อายุสิบแปดปีแล้ว รุ่นราวคราวเดียวกับอาซินลูกสาวของข้าเลย”“แล้วคุณหนูอยู่ที่ไหนล่ะเจ้าคะ”“นางกำลังเรียนหนังสือกับอาจารย์อยู่ที่ศาลาในสวนโน่น เอาไว้นางเรียนเสร็จแล้วจะมาแนะนำให้เจ้าได้รู้จัก”“เจ้าค่ะ”“อยู่ที่นี่ทำตัวให้ขยัน และที่สำคัญเจ้าต้องอดทนให้มาก ๆ เพราะหน้าที่ของเจ้ามันไม่ใช่ธรรมดา”“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ แต่ไม่ว่างานอะไรบ่าวก็ทำได้หมดล่ะเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะเป็นซักผ้า ล้างชาม ทำอาหาร ทำไร่ ทำสวน บ่าวทำได้หมดเจ้าค่ะ” เหม่ยหวาตอบออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีสะดุด ความมั่นใจบวกกับสีหน้าที่มุ่งมั่น ทำให้หยางฮูหยินรู้สึกพอใจ และคิดว่าน่าจะรับมือกับลูกชายของนางได้เป็นอย่างดีแน่นอน“งานของเจ้าก็คือดูแลรับใช้ลูกชายของข้า”“ท่านแม่ทัพหยางหรือเจ้าคะ”“ใช่ จื่อถงไปทำศึกได้รับบาดเจ็บกลับมา ไม่ค่อยชอบดูแลตัวเองสักเท่าไหร่ ข้ารับสาวใช้หลายต่อหลายคนเข้ามาทำหน้าที่นี้ แต่ก็ทนความเจ้าอารมณ์ของจื่อถงไม่ไหวน่ะสิ ข้าต้องบอกเจ้าไว้ก่อนว่าจื่อถงเป็นคนอารมณ์ร้อน พูดจาอ่อนหวานกับใครไม่เป็น เจ้าคิดว่าจะทำหน้าที่นี้ได้ไหม”“ได้สิเจ้าคะ ไม่ว่าจะหนักหน
Read more
ตอนที่ 3 หลงตัวเอง
“บ่าวรู้เจ้าค่ะว่านายท่านเป็นคนใจร้ายแค่ไหน สังเกตจากสีหน้าและคำพูดก็พอจะเอาออกแล้ว” นางตอบกลับไปอย่างไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายเลย แถมยังยืนส่งยิ้มให้ราวกับเด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์เสียอย่างนั้น“นี้เจ้ากล้าว่าข้างั้นหรือ ไม่กลัวข้าเลยสักนิดเชียวหรือ!” ชายหนุ่มตวาดแหวต่อหน้าสาวใช้ด้วยความโมโห นางเพิ่งจะเข้ามาวันแรกก็ปากดีเสียแล้ว ผิดจากสาวใช้คนอื่น ๆ ที่ค่อนข้างจะหัวอ่อนและยอมอยู่ในโอวาท“บ่าวมิกล้า บ่าวแค่พูดไปตามความรู้สึกเท่านั้นเองเจ้าค่ะ หากทำให้นายท่านไม่สบายใจข้าต้องขออภัยด้วย” นางรีบค้อมตัวประสานมือก้มหน้ายอมรับความผิดที่พลั้งปากไป“สำนึกผิดจริงหรือแสร้งทำ”“บ่าวสำนึกผิดจริง ๆ เจ้าค่ะ”“ออกไปอยู่ข้างนอก ข้าไม่อยากให้ใครเข้ามาอยู่ในห้องกับข้าด้วย หากไม่สั่งให้เข้ามาก็ไม่ต้องเข้ามา”“บ่าวคงทำอย่างนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ เพราะฮูหยินสั่งให้บ่าวอยู่รับใช้นายท่านอย่างใกล้ชิด หากนายท่านเป็นอันใดไป บ่าวจะมีความผิดนะเจ้าคะ”“แต่มันคือคำสั่งของข้า!”“มิได้จริง ๆ เจ้าค่ะ”“เฮ้อ เจ้านี่มันช่างดื้อด้านเสียจริง” หยางจื่อถงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กับความดื้อด้านของสาวใช้คนใหม่ ไม่เคยมีใครขัดใจเขาแม้แต่ค
Read more
ตอนที่ 4 เจ้ากำลังว่าให้ใคร
แม้ว่าจะคิดถึงทางบ้านจับใจ ทว่าหานเหม่ยหวาก็เข้มแข็งพอที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพต่อไปได้ โดยไม่รู้สึกเป็นกังวลมากนัก นั่นเพราะคนในจวนล้วนแต่นิสัยน่ารักและจิตใจดี แทบจะไม่มีใครดุด่าว่ากล่าวนางเลย เว้นแต่หยางจื่อถง นายท่านผู้แสนจะเย็นชาผู้นั้นคนเดียวความช่างพูดช่างเจรจา มีมนุษยสัมพันธ์ดี หัวไว ฉลาดเป็นกรด เข้าใจอะไรได้ง่ายนั่นทำให้เหม่ยหวาเป็นที่รักใคร่ของคนในจวน ไม่ว่าจะเป็นเจ้านายหรือบรรดาบ่าวรับใช้ด้วยกัน ยิ่งเมื่อได้ทำความรู้จักกับคุณหนูซินอวี่ น้องสาวคนเดียวของท่านแม่ทัพหยาง นางเป็นคนที่มีนิสัยน่ารักแก่นเซี้ยวไม่ต่างจากเหม่ยหวา นั่นทำให้ทั้งสองพูดคุยกันถูกคอเป็นอย่างยิ่ง นอกจากนิสัยที่คล้ายกันแล้วเรื่องอายุก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้ทั้งสองนางเข้ากันได้ดีนอกจากนั้นยังมีสาวใช้คนสนิทของคุณหนูซินอวี่อีกคน นางชื่อว่าอาเฟย อายุครบเบญจเพสพอดี และเป็นพี่สาวที่น่ารักของเหม่ยหวา ทั้งสองนอนพักในห้องเดียวกัน ทำให้เหม่ยหวามีเพื่อนคุยและคนให้คำปรึกษาเป็นอย่างดีอีกด้วย“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวมีเรื่องจะถามสักหน่อย”“ว่ามาสิเหม่ยเหมย”“นายท่านเป็นคนใจร้ายอย่างนี้ตั้งแต่เด็กแล้วหรือเจ้าคะ ทำไมไม
Read more
ตอนที่ 5 บ่าวแค่เป็นห่วง
ได้ยินเช่นนั้นเหม่ยหวาก็เบิกตาด้วยความตกใจ ยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะด้วยความกลัว ยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองเบา ๆ สองสามที หมุนตัวกลับไปหมายจะแก้ต่างให้ตัวเอง ทว่าเมื่อเห็นปลายกระบี่กำลังชี้มายังคอตนก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“นะ...นายท่านอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ”“ก็นานพอจะได้ยินว่าเจ้ากำลังนินทาข้า”“บ่าวไม่ได้นินทานะเจ้าคะ บ่าวกำลังบ่นให้น้องชายของบ่าวเจ้าค่ะ จู่ ๆ ก็คิดถึงขึ้นมา พอดีว่าน้องชายของบ่าวดื้อมาก เลยพูดอย่างนั้นออกไป นายท่านลดกระบี่ลงเถอะนะเจ้าคะ บ่าวกลัวแล้วจริง ๆ”“สีหน้าเจ้าเหมือนไม่ได้กลัวข้าเลย” สายตาคมกริบปานคมกระบี่จับจ้องมองใบหน้าเรียวรูปไข่ ใบหน้าอันอ่อนเยาว์งามไร้ที่ติ ทว่าเขากลับมองเห็นเพียงความดื้อและกวนประสาทนั้นเหม่ยหวารีบทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า แล้วคลานเข้าไปกอดขาของนายท่านเอาไว้แน่น แสร้งร้องไห้ร้องห่มเสียงดัง เล่นละครตบตา หวังว่านายท่านของนางคงจะยอมยกโทษให้“ฮือ ๆ นายท่าน บ่าวผิดไปแล้ว ยกโทษให้บ่าวด้วยนะเจ้าคะ ต่อไปนี้บ่าวจะไม่ปากพล่อยอีกแล้วเจ้าค่ะ”“ปล่อยขาข้า” คนพูดพยายามสลัดขาตนเองออก แต่กลับไม่เป็นผล“ไม่ปล่อย จนกว่านายท่านจะยอมยกโทษให
Read more
ตอนที่ 6 กำจัดจุดอ่อน
หยางจื่อถงหุบยิ้มแทบไม่ทัน เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าสาวใช้ร้องไห้ไม่หยุดราวกับตั้งใจจะเรียกร้องความสนใจ คนอย่างเขาไม่เคยง้อใคร ไม่สิ! ง้อใครไม่เป็นเลยต่างหาก อีกอย่างเขาเองก็ไม่ได้ทำผิดอะไร แม่ตัวดีนี่ต่างหากที่เข้ามาหาเรื่องเจ็บตัวเอง“หยุด! ข้าบอกให้หยุด!”“บ่าวไม่หยุด บ่าวจะร้องไห้อยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหน นายท่านใจร้ายกับบ่าวเหลือเกิน ฮือ ๆ”“เฮ้อ! มันชักจะมากไปแล้วนะ เป็นแค่สาวใช้มีสิทธิ์อะไรมาร้องขอความยุติธรรมจากข้า”“เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้านั่งร้องไห้อย่างนั้นล่ะเหม่ยเหมย”หยางเสี่ยวหลานพร้อมกับลูกสาวและบ่าวรับใช้ เดินตามเสียงมาจนถึงที่นี่ก็เห็นสาวใช้คนใหม่นั่งร้องไห้ โดยมีลูกชายคนโตยืนถือคันธนูจ้องมองโดยไม่คิดจะทำอะไรเลย สถานการณ์อย่างนี้ก็พอจะเดาออกว่าต้องมีการแกล้งกันแน่ ๆ“นายท่านจะฆ่าบ่าวเจ้าค่ะ ฮือ ๆ”“ข้าไม่ได้ทำ!”“นายท่านยิงธนูใส่บ่าวเจ้าค่ะ”“เอ๊ะ! ก็บอกว่าข้าไม่ได้ทำ เจ้ารนหาที่เองต่างหาก”“เอาล่ะ ๆ พอได้แล้ว” หยางฮูหยินรีบตะโกนห้ามปรามไม่ให้เกิดการวิวาท แล้วหันไปบอกกับลูกสาว “ซินอวี่เจ้าพาเหม่ยเหมยไปทำแผลก่อนเถอะ ทางนี้แม่จะจัดการเอง”“เจ้าค่ะท่านแม่”ซินอวี่และอาเฟยช่วยกัน
Read more
ตอนที่ 7 กลัวอะไรเจ้าคะ
หลังจากต้องเจ็บตัวในวันนั้นแล้ว เหม่ยหวาก็กลับมานั่งคิดทบทวนกับเรื่องที่เกิดขึ้น นางยังคงจดจำรอยยิ้มอันร้ายกาจของนายท่านได้ติดตา เหตุใดนางถึงได้รู้สึกแปลก ๆ ไม่เคยรู้สึกว่ารอยยิ้มของบุรุษใดจะมีเสน่ห์เหมือนรอยยิ้มนี้ ก่อนจะคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้นางจึงส่ายศีรษะไปมา เพื่อสลัดความคิดอันน่าละอายเหล่านั้นออกไปจากสมองถึงแม้ว่าจะโดนทำร้ายจนเลือดตกยางออก แต่นางก็ทำตัวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงอะไร เพียงแค่ระวังตัวมากขึ้นเท่านั้น นางยังคงจำคำมั่นสัญญาของคุณหนูซินอวี่ได้ดี ว่าหากทำให้ท่านแม่ทัพหยางยิ้มได้จะมีของรางวัลให้“คุณหนูเจ้าคะ”“อ้าว ว่าอย่างไรเหม่ยเหมย”“บ่าวมาทวงคำสัญญาเจ้าค่ะ”“สัญญาอะไรหรือ”“ก็สัญญาว่าหากบ่าวทำให้นายท่านยิ้มได้ คุณหนูจะมีรางวัลให้เจ้าค่ะ”“อ๋อ เรื่องนั้นเอง ว่าแต่เจ้าทำให้ท่านพี่ยิ้มได้แล้วหรือ”“ได้แล้วเจ้าค่ะ นายท่านยิ้มให้บ่าวเมื่อวาน หลังจากยิงธนูเฉียดใบหูบ่าวอย่างใดเล่าเจ้าคะ”“ท่านพี่ยิ้มเพราะสะใจใช่ไหม”“เจ้าค่ะ”“อย่างนั้นถือว่าไม่นับ เจ้าต้องทำให้เจ้าพี่ยิ้มเพราะมีความสุข ข้าถึงจะมีรางวัลให้”“คุณหนูก็รู้ดีว่านายท่านเย็นชามากแค่ไหน จะยิ้มแบบนั้นให้บ่าวได
Read more
ตอนที่ 8 เอาใจเก่ง
“ไม่มีเจ้าค่ะ ตั้งแต่เกิดมาบ่าวไม่เคยกลัวอะไรเลย” นางยิ้มรับหน้าตาชื่นมื่น ใครจะไปบอกเพราะอีกฝ่ายต้องการเล่นงานนางอยู่ตลอดเวลา บอกไปก็โง่แล้ว“ข้าไม่เชื่อ คนเรามันต้องมีเรื่องกลัวบ้างสิ”“แล้วนายท่านกลัวอะไรบ้างเจ้าคะ บ่าวอยากรู้เหลือเกิน”“ข้ากลัว...” กำลังจะบอกไปแต่ก็นึกขึ้นได้ ว่าตอนนี้ตนเองกำลังหลงกลเข้าให้แล้ว ยังดีที่ยั้งปากไว้ได้ทันเวลา หรี่ตามองดูสีหน้าอันตั้งใจของสาวใช้อย่างระแวดระวัง “ข้าไม่เคยกลัวอะไรเลยเหมือนกัน” ท่านแม่ทัพตอบอย่างอาจหาญ“บ่าวก็คิดว่าอย่างนั้นเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่อย่างนายท่าน คงไม่มีเรื่องอะไรที่ทำให้กลัวได้หรอก”“ข้าเสียเวลากับเจ้ามากพอแล้ว นั่งเงียบ ๆ ข้าจะทำงานต่อแล้ว”“เจ้าค่ะนายท่าน”จื่อถงส่ายศีรษะให้กับความพลาดพลั้งของตนเอง เขาตั้งใจจะมาหาจุดอ่อนของนาง แต่กลับต้องมาเสียเวลาโดยไม่ได้อะไรเลย แล้วอย่างนี้จะทำอย่างไรเพื่อไล่นางออกไปให้พ้นได้นะหลังจากนั้นท่านแม่ทัพหยางก็ก้มหน้าตั้งใจตวัดปลายพู่กันลงบนกระดาษแผ่นใหม่ โดยแผ่นเก่านั้นได้ขยำแล้วปาไปที่ใบหน้าของสาวใช้ เหม่ยหวารีบหยิบมันขึ้นมาแล้วคลี่ออกให้เป็นแผ่นอีกครั้ง กวาดสายตามองลายเส้นที่นายท่าน
Read more
ตอนที่ 9 มันน่าโมโหนัก
“เจ้าจะพูดอะไรต่อ”“คือ...บ่าวอยากเห็นนายท่านยิ้มเจ้าค่ะ ไม่ใช่ยิ้มแบบสะใจอย่างวันนั้น แต่เป็นรอยยิ้มที่มีความสุขเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง จนจื่อถงนึกประหลาดใจ เพราะเหตุใดนางถึงได้พูดจาฉอเลาะลวงหัวใจผู้อื่นเก่งนัก จนคนที่หัวใจเย็นชาอย่างเขาใจสั่นแปลก ๆ“เจ้าอยากจะเห็นไปทำไมกัน”“เพราะมันคือความสุขของบ่าวอย่างใดเล่าเจ้าคะ นายท่านออกจะสง่างามเช่นนี้ หากได้ยิ้มบ่อย ๆ รับรองว่าสาวน้อยสาวใหญ่ คงจะหลงเสน่ห์นายท่านกันเป็นพรวนแน่เจ้าค่ะ ไหนลองยิ้มให้บ่าวเห็นเป็นบุญตาสักครั้งได้ไหมเจ้าคะ”“แน่นอน ใคร ๆ ก็หมายปองอยากจะเป็นฮูหยินของข้ากันทั้งนั้น ถึงเจ้าไม่เอ่ยยอข้า มันก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว” แม้ว่าจะรู้สึกดีใจที่โดนสาวใช้เอ่ยปากชม แต่ท่านแม่ทัพยังคงตีสีหน้าเย็นชาเหมือนเช่นเคย แต่ดูท่าแล้วคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เป็นแน่ เขาอยากรู้ว่าเหตุใดนางถึงได้อยากเห็นรอยยิ้มตนมากขนาดนี้“แล้วทำไมนายท่านไม่ยอมมีฮูหยินสักทีเจ้าคะ หรือยังไม่มีสตรีนางใดถูกใจนายท่าน” คนพูดจ้องหน้าท่านแม่ทัพตาแป๋ว ร่องรอยของหมึกสีดำที่ถูกเขียนลงบนแก้ม ทำให้หยางจื่อถงเกือบจะหลุดขำออกมา แต่ยังดีที่กลอกลูกตาหนี
Read more
ตอนที่ 10 บ่าวยินดี
“คุณหนูเจ้าคะ! คุณหนู!”“มีอะไรหรือเหม่ยเหมย เสียงดังมาแต่ไกลเชียว”เหม่ยหวาวิ่งเหนื่อยหอบมาจนถึงสวนดอกเหมย ที่คุณหนูซินอวี่และอาเฟยกำลังเดินชมอย่างอารมณ์ดี ทั้งสองเห็นผู้มาใหม่ก็เลิกคิ้วมอง เพราะท่าทางเหม่ยหวานั้นดูจะมีเรื่องสำคัญไม่น้อย“บ่าวขอหายใจแปบนึงนะเจ้าคะ” เมื่อรู้สึกว่าหายใจคล่องขึ้นแล้วนางก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้คุณหนู “บ่าวมาทวงของรางวัลจากคุณหนูเจ้าค่ะ”ดูเหมือนว่าตอนนี้คนทั้งสองเอาแต่จ้องหน้านาง ต่างก็หัวเราะกันยกใหญ่ นางขมวดคิ้วด้วยความนึกสงสัย ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ขำกันอย่างนี้“ฮ่า ๆ เจ้าไปทำอะไรมาเหม่ยเหมย”“บ่าวเพิ่งมาจากเรือนนายท่าน ทำไมคุณหนูกับพี่อาเฟยถึงได้หัวเราะกันไม่หยุดอย่างนี้เจ้าคะ”“ก็หน้าของเจ้าเช่นใดเล่า หน้าของเจ้า ฮ่า ๆ พี่อาเฟยเอาคันฉ่องให้นางส่องดูหน้าตัวเองหน่อยสิ”“เจ้าค่ะ”รับคันฉ่องมาจากอาเฟยอย่างงง ๆ เหม่ยหวาก็ยกมันขึ้นส่องใบหน้าตนเอง นางเบิกตาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าบนแก้มข้างหนึ่งนั้นถูกเขียนเป็นตัวอักษร แต่นางอ่านมันไม่ออกว่าหมายถึงอะไร แน่นอนว่านางรู้ทันทีว่าโดนนายท่านแกล้งเป็นแน่แท้“นายท่านนะนายท่าน แกล้งบ่าวตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย”“เจ้าโดนพี่ชายข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status