All Chapters of สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ: Chapter 41 - Chapter 50

วันเวลาผันผ่านมาจวนจะหนึ่งเดือนแล้ว งานแต่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จวนของท่านแม่ทัพครึกครื้นเพราะกำลังมีการเตรียมงานมงคล หยางฮูหยินแทบนั่งก้นไม่ติดเก้าอี้เพราะต้องคอยเป็นแม่งานสอดส่องดูแลความเรียบร้อย แต่สำหรับว่าที่เจ้าบ่าวกลับเอาแต่ทำงานและทำงาน ไม่สนใจอะไรเลย โดยเฉพาะเรื่องงานแต่งที่แทบไม่ออกความเห็น ในระหว่างนั้นจางหมิงซวนเข้ามาหาที่จวนหลายครั้ง แต่เขาก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงไม่อยากจะสนทนาด้วย ทำเอานางถึงกับหน้าเสียเกือบทุกครั้งร่ำไป“เร็ว ๆ สิพวกเจ้า เอามาวางไว้ตรงนี้”“ขอรับฮูหยิน”“พวกเจ้าสองคนเอาผ้ามาเปลี่ยนให้หมดเลยนะ”“เจ้าค่ะฮูหยิน”หยางฮูหยินยืนอยู่กลางลานภายในจวน มองไปรอบตัวเพื่อหาจุดที่ต้องปรับปรุงเปลี่ยนแปลง เพื่อเตรียมงานแต่งของบุตรชายให้ดีที่สุด ก่อนจะพบว่ามีสตรีสองนางเดินเข้ามาในจวน นั่นคือจางหมิงซวนและสาวใช้นั่นเอง“คารวะท่านป้าเจ้าค่ะ”“เจ้ามาก็ดีแล้ว จะได้ช่วยข้าดูว่าต้องมีอะไรปรับปรุงอีกหรือไม่”แม้ว่าหยางฮูหยินจะชอบใจกับเหม่ยเหมยมากกว่านางผู้นี้ แต่ก็ยิ้มแย้มต้อนรับขับสู้อย่างให้เกียรติ เพราะนางไม่ได้ทำอะไรผิด แถมยังเป็นบุตรีของท่านเสนาบดีผู้มีอำนาจอีกด้วย“ข้าคิดว่าท่านป้

ถึงเหม่ยเหมยสุดที่รักของข้าก่อนอื่นข้าต้องขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องเจ็บปวด ต้องร้องไห้ ข้าทำผิดสัญญาที่เคยให้กับเจ้าไว้ว่าจะรักและดูแลตลอดไป ข้ามันเป็นผู้ชายที่แสนเลวและเห็นแก่ตัวเกินกว่าที่เจ้าจะมาฝากชีวิตไว้ด้วย จดหมายฉบับนี้ข้าตั้งใจเขียนเพื่อเป็นการร่ำลาก่อนที่เราจะไม่ได้เจอหน้ากันอีกนาน ข้าตัดสินใจไปประจำการที่ชายแดนเมืองฉางเจิ้งหลายปี ข้าไม่รู้ว่าในอนาคตจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ข้ากลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้กล่าวขอโทษกับสิ่งที่ทำกับเจ้าไว้ ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้หัวใจของเจ้ายังมีข้าอยู่หรือไม่ แต่ข้าอยากให้เจ้าได้คู่ชีวิตที่ดีและดูแลเจ้าได้ ซุนไห่รักเจ้ามากและพร้อมจะเชิดชูให้เจ้าเป็นฮูหยิน หากเจ้ากับซุนไห่ได้แต่งงานกันชาตินี้ข้าคงจะนอนตายตาหลับ สุดท้ายนี้ข้ามีบางสิ่งจะบอกกับเจ้า ข้ายังรักเจ้าเสมอและความสุขของข้าคือได้เห็นเจ้ามีความสุข มีชีวิตที่สุขสบายกับคนดี ๆหยางจื่อถงเมื่อได้อ่านข้อความในจดหมายน้ำตานางก็ไหลพรากลงมาไม่หยุด พร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลายพรั่งพรูออกมา นางโกรธเขาก็จริงแต่มันไม่อาจเปลี่ยนความรักที่มอบให้ได้ ยิ่งเมื่อรู้ว่าเขาจะต้องไปประจำการชายแดนที่มีอันตรายเช่นนั้นยิ่งเป็นห่ว

เมื่อรู้ว่าเหม่ยหวาได้ตั้งครรภ์ซุนไห่ก็ตัดสินใจไปบอกหยางฮูหยินที่จวน เพื่อให้นางได้รับรู้และเกลี้ยกล่อมให้เหม่ยหวาเข้าไปอยู่ในจวนอีกครั้ง เพราะเขาอยากให้นางได้อยู่อย่างสุขสบายและคลอดลูกที่นั่น ในฐานะทายาทของตระกูลหยาง จึงอยากให้เด็กที่เกิดมานั้นได้รับความเป็นธรรม และอีกอย่างก็รู้สึกผิดที่คำพูดของตนทำให้หยางจื่อถงและเหม่ยหวา ต้องมีเรื่องผิดใจกันจนบานปลายมาถึงขนาดนี้หยางฮูหยินและบุตรีได้เดินทางมาหาเหม่ยหวาถึงบ้านหลังจากทราบข่าว มาถึงก็พบว่าอดีตสาวใช้กำลังนั่งปักผ้าอยู่หน้าบ้าน เมื่อนางเห็นหยางฮูหยินก็รีบวางผ้าแล้วลงจากเตียงตรงเข้าไปคารวะ“คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ เชิญนั่งก่อน ข้าจะนำชาร้อน ๆ มาให้เจ้าค่ะ”“ไม่ต้องหรอกเหม่ยเหมย ลำบากเจ้าเสียเปล่า นี่พ่อกับแม่เจ้าไม่อยู่บ้านหรือ”“ท่านพ่อกับท่านแม่เข้าไปทำไร่เจ้าค่ะ เย็น ๆ ถึงจะกลับมา”“พอข้ารู้ข่าวก็รีบมาที่นี่ทันที ข้าดีใจเหลือเกินที่เจ้ากำลังจะมีทายาทให้ตระกูลหยาง”“ฮูหยินรู้แล้วหรือเจ้าคะ”“ใช่ ซุนไห่มาบอกข้าที่จวนเมื่อวานนี้เอง ใจจริงอยากจะมาตั้งแต่เมื่อวานเสียด้วยซ้ำ”“ข้าดีใจมากรู้ไหมเหม่ยเหมย ที่กำลังจะมีหลานแล้ว” ซินอวี่ที่นั่งอยู่ข้า

หยางฮูหยินสั่งให้ลูกสาวคนเล็กเดินทางมาแจ้งข่าวดีให้เหม่ยหวารับรู้ นั่นเพราะจดหมายจากเมืองฉางเจิ้งเพิ่งจะถึงเมื่อช่วงเช้ามืด หยางจื่อถงส่งข่าวมาบอกว่าตอนนี้กำลังเดินทางกลับมา คงจะถึงในอีกเร็ววัน หยางฮูหยินจึงสั่งให้บ่าวรับใช้ปรับปรุงทำความสะอาดจวนเสียใหม่ เพื่อต้อนรับการกลับมาของท่านแม่ทัพหยาง ผลงานชิ้นโบแดงครั้งนี้อาจจะทำให้ตำแหน่งทางทหารของเขาถูกเลื่อนขึ้นไปด้วย“เสี่ยวซู อยู่ไหนเอ่ย”เมื่อมาถึงแล้วซินอวี่ก็ตะโกนเรียกชื่อหลานชายอยู่หน้าบ้าน ในมือของนางมีซาลาเปาไส้ถั่วของโปรดหลานชายมาให้ด้วย“ท่านอามาแล้ววว!!!”เมื่อเห็นผู้มาเยือนยืนยิ้ม เด็กชายก็รีบวิ่งเข้าไปกอด เหม่ยว่ายิ้มทักทายคนทั้งสองพลางสาวเท้าเดินเข้าไปหา ตอนนี้ซินอวี่ไม่ใช่เด็กสาวกะโปโลเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เมื่อย่างเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ความงดงามยิ่งสะพรั่งขึ้นเป็นเท่าตัว จนมีคุณชายหลายต่อหลายบ้านเข้ามาขายขนมจีบ แต่นางก็ไม่ได้สนใจบุรุษคนไหนเป็นพิเศษ เพราะตั้งใจว่าจะรอให้พี่ชายกลับมาช่วยคัดกรองหนุ่ม ๆ เหล่านั้นให้นั่นเอง“อาซื้อซาลาเปาไส้ถั่วของโปรดเจ้ามาฝากด้วย”“เย้! ท่านอาใจดีสุด ๆ เลยขอรับ”“เชิญพี่อาเฟยและซินอวี่มานั่งข้างในก่อ

สามปีให้หลังตั้งแต่วันที่จากกัน ซุนไห่ได้วิวาห์กับบุตรีของสหายผู้เป็นบิดาซึ่งทำการค้าขายด้วยกัน ฐานะทางบ้านก็เทียบเคียงเหมาะสม ทว่าในใจของเขานั้นยังคงมีเหม่ยหวาอยู่เช่นเดิม ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่ได้มีโอกาสมาเยี่ยมเยียนนางสักครั้ง นั่นเพราะไม่อยากรู้สึกเจ็บปวด อีกอย่างก็เพื่อให้เกียรติภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ในตอนนี้ด้วย วันนี้สหายรักกลับมาจากทำศึกทั้งที เขาจึงเดินทางมาที่จวนเพื่อต้อนรับ“คารวะฮูหยิน”“อ้าวซุนไห่ ข้าดีใจที่เจ้ามาต้อนรับจื่อถงในวันนี้ด้วย”“สหายรักกลับมาทั้งทีข้าย่อมมาอยู่แล้ว ว่าแต่เด็กคนนี้ใช่ลูกชายของจื่อถงหรือไม่ขอรับ”“ถูกต้อง เสี่ยวซูคารวะท่านลุงสิ”“คารวะท่านลุงขอรับ” เด็กชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าผู้เป็นย่า เงยขึ้นมองผู้มาใหม่เชิงตั้งคำถาม นั่นเพราะไม่เคยเห็นหน้าเลยสักครั้ง“สงสัยงั้นหรือว่าข้าเป็นใคร ข้าเป็นสหายรักของพ่อเจ้าเช่นใดเล่า” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปลูบบนศีรษะเจ้าเด็กน้อยอย่างเอ็นดู หากวันนั้นเหม่ยหวายอมเปิดใจรับเขา เด็กคนนี้คงได้เรียกเขาว่าพ่อไปแล้ว“ว่าแต่...เหม่ยเหมยไม่มาด้วยหรือขอรับ”“นางไม่ยอมมา ข้าเกลี้ยกล่อมเท่าไหร่ก็ไม่ยอมมา จนข้าไม่